I SA/Po 222/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący D. M., pismem z dnia [...] r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w powyższym rubrum postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum skargi skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że ze względu na trudną sytuację finansową w jakiej się znajduje uiszczenie tak wysokiej kary porządkowej (tj. [...] zł,-) może spowodować po jego stronie szkody. Zauważył, że przesłanka "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), powinna zostać interpretowana w sposób subiektywny, tzn. w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., o sygn. akt II FZ 585/06, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu przepisy P.p.s.a. nie przewidują - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., o sygn. akt I FSK 2109/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą także stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., o sygn. akt I FZ 332/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący w rozpoznawanym wniosku nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Złożony przez skarżącego wniosek zawiera wyłącznie bardzo lakoniczne uzasadnienie sprowadzające się do ogólnikowego stwierdzenia, iż ze względu na trudną sytuację finansową w jakiej się znajduje uiszczenie tak wysokiej kary porządkowej (w wysokości [...] zł,-) może spowodować po jego stronie szkody. Zdaniem wnioskodawcy przesłanka "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. powinna zostać interpretowana w sposób subiektywny, tzn. w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego. W ocenie Sądu, powołana we wniosku argumentacja w żaden sposób nie wskazuje, jaki potencjalny skutek może wywołać wykonanie zaskarżonego postanowienia w majątku skarżącego. Ponadto należy podnieść, że nawet gdyby wnioskodawca ów skutek wykazał, to do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym skarżącego. Zweryfikowanie bowiem przez Sąd tego, czy wykonanie spornego postanowienia odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem takich danych skarżący nie przedłożył. Nie można tym samym zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie kary porządkowej orzeczonej zaskarżonym postanowieniem, a w dalszej kolejności, czy wykonanie tego postanowienia wiązałoby się z wyrządzeniem jemu znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.