I SA/Po 223/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2011r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zmieniającej harmonogram spłaty i ponownie rozkładającej zaległości podatkowe na raty oddala skargę Decyzją z dnia 06 listopada 2008 r., nr [...] zostało rozłożone na 36 rat zadłużenie I. G. w podatku od nieruchomości wobec Gminy S.. W dniu 22 maja 2009 r. podatnik wystąpił o zmniejszenie wysokości rat płatnych do września 2010 r., do wysokości [...]. Organ podatkowy decyzją z dnia 10 lipca 2009 r., nr [...] wyraził zgodę na zmianę decyzji i obniżył wysokość rat. Wnioskiem z dnia 04 marca 2010 r. podatnik zwrócił się z prośbą o utrzymanie do końca roku 2010 w dotychczasowej wysokości ustalonych decyzją z dnia 10 lipca 2009 r. rat zaległego podatku. Wniosek swój umotywował bardzo złym stanem zdrowia, złą sytuacją finansową, a także faktem podjętych działań mających na celu poprawę sytuacji finansowej. W wyniku analizy oświadczeń o stanie majątkowym organ I Instancji ustalił, że skarżący jest zadłużony również m.in. wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P.. Przy czym zaległość wobec Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. wynosi [...] i rozłożona jest na raty w okresie od lutego do grudnia 2010 r., w wysokości po [...]. W związku z powyższym wysokość tych rat przekracza ponad 10 krotnie wysokość proponowanej raty zaległego podatku. W opinii organu I instancji podatnik nierówno traktuje wierzycieli dokonując w pierwszej kolejności spłaty zaległości wierzycielom prowadzącym postępowanie egzekucyjne. Decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia 10 lipca 2009 r. Organ podkreślił, że pomimo prawidłowego zawiadomienia podatnika nie skorzystał on z prawa czynnego udziału strony w postępowaniu i nie zapoznał się z materiałem zebranym w sprawie. Podatnik mimo wezwania nie dostarczył wymaganych zaświadczeń oraz oświadczenia o wysokości uzyskanej pomocy de minimis lub każdej innej pomocy publicznej udzielonej w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych do objęcia pomocą. Pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku podatnik nie dostarczył również dokumentów świadczących o wysokości zadłużenia u wierzycieli, oraz dokumentów świadczących o sposobach rozwiązania trudności finansowych, nie przedłożono też harmonogramu spłat zaległości wobec ZUS. Organ stwierdził, że dostarczony materiał dowodowy nie wykazał istnienia ważnego interesu strony, a w sprawie brak jest także interesu publicznego uzasadniającego zmianę decyzji poprzez zmianę wysokości rat. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które mogło wpłynąć na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że podatnik we wniosku wnosił nie o zmianę ilości rat, a jedynie o zmianę ich wysokości. Tym samym organ stwierdził, iż zarzut skarżącego o błędnym wskazaniu podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji jest całkowicie chybiony, gdyż potencjalna zmiana wysokości rat następuje w drodze zmiany obowiązującej decyzji (art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60. ze zm. – dalej: "O.p."), a nie w drodze rozłożenia zaległości na raty (art. 67a O.p.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej, jak i zmiana takiej decyzji pozostawione są uznaniu organu podatkowego. Oznacza to, że jeżeli nawet wystąpią zdarzenia lub okoliczności nadzwyczajne, to organ podatkowy może ale nie musi ulgę podatkową zastosować. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego i wszechstronnego postępowania mającego na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż to podatnik jako osoba występująca o określone uprawnienie jest zobowiązana do przedstawienia okoliczności uzasadniających przyznanie jej tych uprawnień czy to w postaci ulgi w spłacie zaległości lub podatku, czy też zmianę decyzji ostatecznej. Organ zwrócił uwagę, że w ramach toczącego się przed organem I instancji postępowania wezwano skarżącego do przedłożenia materiałów dowodowych mających na celu udokumentowanie przesłanek zawartych we wniosku. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że podatnik na podstawie art. 123 § 1 O.p. miał prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania W dniu 20 kwietnia 2010 r. wydano postanowienie o wyznaczeniu stronom siedmiodniowego terminu do zapoznania się z dokumentacją zebraną w sprawie. Strony nie skorzystały jednak z tego uprawnienia. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącego o braku informowania stron o ich prawach, gdyż podatnik świadomie pozbawił się prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] strona zaskarżyła w całości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono o uchylenie w całości decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w S., stwierdzenie, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucono: - niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, - naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu zasady nakazującej organom prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji, - naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niewyczerpującym zbadaniu stanu faktycznego sprawy. Skarżący zarzucił, że organ I instancji powołał się jedynie na art. 207 i 210 w zw. z art. 253a O.p., podczas gdy zdaniem skarżącego przepisem materialnym na podstawie którego powinien orzekać był art. 67a O.p. W ocenie skarżącego uznanie administracyjne nie oznacza samo w sobie uznaniowej oceny okoliczności. Dokonując ustaleń organ orzekający ma obowiązek działać według zasad wynikających z art. 120, 122, 123, 187, 191 O.p. i oceniać wyniki postępowania wyjaśniającego w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski i logicznie je uzasadniając. Zdaniem skarżącego wynikający z art. 122 i 187 § 1 O.p. wymóg wszechstronności i wnikliwości postępowania oznacza w przypadku zmiany decyzji ostatecznej, że jej przesłanki należy ocenić nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty rat w dotychczasowej wysokości. Tak więc organ podatkowy powinien z jednej strony badać przyczyny obniżenia zdolności płatniczych podatnika, a z drugiej warunki jego egzystencji. Tymczasem organ poprzestał jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach adresowanych do strony, bez dokładnego wyjaśnienia jej praw i obowiązków. Skarżący podkreślił, że gdyby został prawidłowo pouczony o przysługujących mu prawach i ich utracie w momencie braku aktywności w gromadzeniu materiału dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego, to na pewno zachowałby się inaczej, np. złożył określone wnioski dowodowe Ponadto podkreślił, iż nie został nigdy skutecznie wezwany do przedłożenia dokumentów świadczących o jego sytuacji finansowej jak i zdrowotnej Kolejnym uchybieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ocenie skarżącego było niedoinformowanie go o zgromadzeniu całego materiału dowodowego i wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się. Także o terminie rozprawy nie został skutecznie powiadomiony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty przedstawione już wcześniej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c) p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej pozostaje decyzja SKO w P. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...], o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 10 lipca 2009 r., którą zmieniono wcześniejszą decyzję z dnia 6 listopada 2008r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości wraz z odsetkami w podatku od nieruchomości. Zatem w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 253a O.p. oraz art.67a O.p. Zgodnie, bowiem z art. 253a § 1 O.p. decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Zgodnie z art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte przez ustawodawcę w cytowanych wyżej przepisach sformułowanie "może" oraz sformułowanie nieostre "w przypadkach uzasadnionych" oznacza, że mamy do czynienia z sytuacją tzw. uznania administracyjnego, która upoważnia organ podatkowy przy ustalonym stanie faktycznym do dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań, zgodnie z celami w ustawie określonym (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995, s. 270-271). Stwierdzenie zatem, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla skarżącego. Należy jednakże podkreślić, że choć uznanie administracyjne wyraża się w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek umorzenia, to nie oznacza to uznaniowej oceny okoliczności, w danym stanie faktycznym sprawy, odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru. Dokonując ustaleń organ orzekający ma obowiązek działać według zasad wynikających z art. 120, 122, 123, 187, 191 O.p. i ocenić wyniki postępowania wyjaśniającego w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski i logicznie uzasadnione. Ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek umorzenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji. Zadaniem, działających w ramach uznania administracyjnego, organów rozpatrujących wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej i odsetek, ewentualnie o zmianę takiej decyzji, jest wnikliwe ustalenie sytuacji finansowej podatnika, a także ocenienie, czy jest uzasadnione uszczuplenie należności budżetu w tym celu, aby poprawić sytuację finansową podatnika. Wynikający z art. 122 i 187 § 1 O.p. wymóg wszechstronności i wnikliwości postępowania oznacza w przypadku decyzji w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań, że jej przesłanki należy ocenić nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Tak więc organ podatkowy powinien z jednej strony badać przyczyny obniżenia zdolności płatniczych podatnika, a z drugiej warunki jego egzystencji. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji spełniają te warunki. Podkreślić bowiem należy, że ustalenie stanu faktycznego wymaga współpracy strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie wnioskiem z dnia 04 marca 2010 roku I. G. zwrócił się z prośbą o utrzymanie wysokości rat zaległego podatku, ustalonych decyzją z dnia 10 lipca 2009r. do końca roku w dotychczasowej wielkości. Wniosek swój skarżący umotywował bardzo złym stanem zdrowia, złą sytuacją finansową a także faktem podjętych działań mających na celu poprawę sytuacji finansowej. Jako okoliczność która miała w opinii wnioskodawcy wpłynąć na poprawę sytuacji wskazał fakt, posiadania ulgi na szkolenie uczniów w wysokości [...], a także wskazał , że dotychczas starał się regulować raty w wyznaczonych terminach. Decyzja z dnia 6 listopada 2008 rozkładała zadłużenie na 36 rat (w tym 6 rat po [...], 29 rat po [...] i ostatnia rata w wysokości [...]) po spłacie rat w wysokości [...] Podatnik wystąpił o zmianę wysokości rat i utrzymanie ich w wysokości [...]. Decyzją z dnia 9 lipca 2009r. organ podatkowy dokonał zmiany decyzji i ustalił następujący nowy harmonogram - 8 rat po [...], 6 rat po [...], 13 rat po [...] i ostatnia rata w wysokości [...]. W dniu 05 marca 2010 upłynął termin płatności ostatniej szóstej raty w wysokości [...]. W toku postępowania organ podatkowy I instancji ustalił i ocenił w takim stopniu jakim było to możliwe sytuację majątkową strony i jego rodziny. Ocenił ją jako trudną. Wskazał bowiem, że I. G. prowadzi własną działalność gospodarczą w zakresie handlu, przy której zatrudnia 4 osoby. Podatnik prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną I. G.. Żona podatnika jest rencistką i pobiera świadczenie rentowe w wysokości ok. [...] (informacja podana w oświadczeniu majątkowym z dnia 05.04.2010r -brak dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego dochodu). Wykazany w oświadczeniu majątkowym miesięczny dochód rodziny to kwota netto ok. [...] natomiast miesięczne wydatki wykazane w oświadczeniu (nieudokumentowane) związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego to kwota ok. [...]- wydatki: za czynsz, za prąd,gaz - [...], woda, kanaliza [...], koszty związane z ogrzewaniem mieszkania -[...], ubezpieczenie samochodu [...] rocznie (przyjęto kwotę miesięczną [...]) oraz wydatki na ochronę zdrowia w wysokości około [...]. Organ wskazał, że po zsumowaniu wszystkich wydatków na pozostałe potrzeby podatnika oraz jego żony pozostaje kwota [...]. Na podstawie dostarczonych dokumentów oraz oświadczenia doradcy podatkowego R. J. ustalono wynik finansowy firmy podatnika w roku 2009 oraz za dwa miesiące roku 2010: dochód w roku 2009 wyniósł [...] - PIT - 36, oświadczenie doradcy podatkowego, w styczniu i luty bieżącego roku firma poniosła straty wysokości [...] i [...] Z oświadczenia wynika, że podatnik jest posiadaczem ruchomości samochód osobowy [...] nr rej [...] rok prod. 1999 oraz nieruchomości: budynek handlowy KW [...] (położony ul. S. 4) nieruchomość jest obciążona hipotecznie na rzecz wierzycieli: S. E., Zakład Ubezpieczeń Społecznych, UM i G - nieruchomość KW [...] - nieruchomość jest obciążona hipotecznie na rzecz wierzycieli: S. E., Zakład Ubezpieczeń Społecznych, UM i G Ponadto organ I instancji wskazał, że w dniu 27 stycznia 2009 podatnik sprzedał nieruchomości położoną w Ł. - z tytułu umowy otrzymał kwotę [...]. Podatnik gotówką otrzymał kwotę [...] resztę kwoty kupujący uiścił tytułem zapłaty na rachunki wierzycieli tj. kwotę [...] E. S., [...] Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, [...] Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., [...] Komornikowi Sądowemu(prowadzącemu postępowania egzekucyjne), [...] E.S.. Z uzyskanej ze sprzedaży kwoty podatnik nie dokonał spłaty zadłużenia wobec Gminy S.. Zatem organ podatkowy I instancji, wbrew stanowisku ustalił stan finansowy podatnika w chwili złożenia wniosku o zmianę decyzji. Następnym etapem był wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja wydana na podstawie art. 253a O.p. i art. 67a § 1 pkt 3 o.p. ma właśnie charakter uznaniowy, co oznacza, że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli organ administracyjny stwierdzi, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny, przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek nakazuje rozważenie czy w ogóle, a jeżeli tak, to w jakiej części, zaległość (odsetki) może być umorzona. Zatem trafnie ocenił decyzję organu I instancji organ odwoławczy stwierdzając, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego w ocenie Sądu organ podatkowy upoważniony był również do stwierdzenia, że dostarczony przez podatnika materiał dowodowy pozwala przyjąć, że skarżący nie wykazał istnienia ważnego interesu strony oraz, że w niniejszej sprawie brak jest także interesu publicznego uzasadniającego zmianę decyzji poprzez zmianę wysokości rat. Ważny interes podatnika zachodzi bowiem w sytuacji, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych, a w rozpatrywanym przypadku rat w ustalonej w pierwotnej decyzji wysokości. Podana przez podatnika sytuacja jest trudna, ale nie można tutaj mówić o nadzwyczajnym przypadku. Należy bowiem podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie nie są rozpatrywane przesłanki udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań przez rozłożenie zaległości podatkowej na raty, ale przesłanki zmiany decyzji w tym przedmiocie. Zatem okoliczności na które powołuje się skarżący musiałyby mieć charakter nadzwyczajny i zaistnieć w trakcie wykonywania tej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny jest trudna już od wielu lat, a materiał dowodowy nie wskazuje na to, że pogorszyła się momencie, w którym skarżący wystąpił o zmianę decyzji ratalnej. Skarżący wystąpił o zmianę decyzji ratalnej dopiero w sytuacji, kiedy zbliżał się termin zapłaty wyższych rat. Decyzja o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty z dnia 6 listopada 2008 już raz została zmieniona decyzją z dnia 10 lipca 2009r., kiedy również podatnik wystąpił o zmianę decyzji ratalnej kiedy upłynął termin obniżonej raty. Skarżący nie wywiódł również, że złożenie wniosku z dnia 04 marca 2010 r. o zamianę decyzji ratalnej spowodowane było nagłym pogorszeniem zdrowia, przeciwnie zły stan zdrowia skarżącego był brany pod uwagę przez organ podatkowy przy wydaniu poprzedniej decyzji dnia 10 lipca 2009r. Akceptując poprzednie decyzje wydane w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty skarżący powinien się liczyć z harmonogramem spłat przewidzianym w tych decyzjach. W rozpatrywanej sprawie nie można się również doszukać interesu publicznego. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 19.08. 2010r. o sygn. akt II FSK 620/09, publ. Lex nr 745770). Przeciwnie rezygnacja organu podatkowego z należnych gminie rat podatków na rzecz innych wierzycieli zobowiązanego pozostawałaby w sprzeczności z interesem publicznym. Odrębną kwestią pozostaje natomiast to, że skarżący nie dostarczył dokumentów świadczących o wysokości zadłużenia u wierzycieli (wg. oświadczenia są nimi: Zakład Ubezpieczeń Społecznych, E. S., Urząd Miasta i Gminy), oraz dokumentów świadczących o sposobach rozwiązania trudności finansowych, nie przedłożono harmonogramu spłat zaległości wobec ZUS które według oświadczenia są rozłożone na raty. Podatnik mimo wezwania nie dostarczył również wymaganych zaświadczeń oraz oświadczenia o wysokości uzyskanej pomocy de minimis ( układy ratalne ZUS oraz Pierwszy Urząd Skarbowy) oraz każdej innej pomocy publicznej udzielonej w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych do objęcia pomocą. Nie można podzielić natomiast argumentów strony skarżącej, że podatnik nie został nigdy skutecznie wezwany do przedłożenia powyższych dokumentów. Należy bowiem zauważyć, że przedłożenia powyższych dokumentów skarżący został wezwany pismem z dnia 26 marca 2010r. (k. 3 akt administracyjnych), które zostało skutecznie doręczone w dniu 31 marca 2010r. (k. 5 akt administracyjnych).. W tym miejscu zauważyć należy, że złożenie oświadczenia o wysokości uzyskanej pomocy de minimis było w ogóle podstawą do udzielenia dalszej pomocy de minimis. Zgodnie bowiem z art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) w odpowiednio wskazanych w tym przepisie przypadkach nie mających zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zatem należy stwierdzić, że organ podatkowy może udzielić ulgi w spłacie zobowiązań przedsiębiorcy jedynie wówczas, gdy ustalił, że wnioskodawca może o taką pomoc się ubiegać, a w szczególności, że nie przekroczył określonej kwoty de de minimis. W rozpatrywanym natomiast przypadku wnioskodawca poprzez swoje zaniechanie uniemożliwił organowi dokonanie takich ustaleń. Zauważyć również należy, że skarżący nie brał czynnego udziału w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu pomimo, że o takiej możliwości został zawiadomiony. Podatnik nie skorzystał również z możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 O.p., o której został zawiadomiony pismem z dnia 20 kwietnia 2010r. (k.61 akt administracyjnych). W tych okolicznościach skarżący nie może się tłumaczyć, że nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji jakie wynikają z braku przedłożenia przedmiotowych dokumentów. Ponadto konsekwencje braku przedłożenia przedmiotowych dokumentów zostały opisane w decyzji organu I instancji, a pomimo to podatnik nie przedłożył ich wraz z wniesionym odwołaniem. Z powyższego wynika, że organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie dołożyły wystarczającej staranności do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy czym spełniły przesłanki przewidziane m.in. w art. 122 i 187§1 O.p. Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania powołane przez skarżącego przepisy art. 7 i 77§1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Przyznać należy natomiast skarżącemu, że organ odwoławczy zaniechał zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 O.p., czym naruszył ten przepis. Co do zasady naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jednakże, aby miało ono taki skutek, naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Potwierdza to treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04. W skardze strona nie wyjaśniła natomiast, jaki istotny wpływ podane uchybienie, do którego, jak wynika z akt sprawy rzeczywiście doszło, miało na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Zdaniem sądu, sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji takim istotnym uchybieniem nie jest. Inaczej byłoby, gdyby skarżący wykazał, że wypowiadając się co do zebranego materiału, wskazałby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. Nie można natomiast w rozpatrywanej sprawie uznać za słuszny zarzutu, że skarżący nie został zawiadomiony o terminie rozprawy. Z akt sprawy nie wynika, że w niniejszym postępowaniu została wyznaczona rozprawa. Reasumując w ocenie Sądu w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, bądź prawa materialnego, które odpowiednio mogło lub miało wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skargę jako pozbawioną podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.