I SA/Po 2254/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] określił X. S.A. (poprzednio – Y. S.A.) z siedzibą w W. (dalej zwana spółką lub skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2010 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. Dalej wyjaśniono, że – jak wynika z wyniku kontroli z dnia [...] marca 2014 r. przesłanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. – umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy Y. S.A. a I. sp. z o.o. nie objęła linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, której to pozostały własnością Y. S.A. Zaznaczono, że linie kablowe w kanalizacji technicznej w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r. podlegały opodatkowaniu. W motywach rozstrzygnięcia Wójt Gminy R. wyjaśnił, że definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Dokonując kwalifikacji potencjalnego przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, niezbędne jest – w ocenie organu I instancji – oparcie się w pierwszym rzędzie na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jedynie pomocniczo – w zakresie ustawowego odesłania – na Prawie budowlanym. Z art. 3 Prawa budowlanego wynika przy tym, że obiektem budowlanym jest: 1) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, 2) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz 3) obiekt małej architektury. Stwierdzono przy tym, że z powyższego wynika, iż obiektem budowlanym jest budowla, zdefiniowana w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym to – w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r. – przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W kontekście przytoczonego przepisu zaznaczono, że zawarta w nim definicja zawiera jedynie przykładowy katalog obiektów, które są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego. Każda budowla w rozumieniu prawa budowlanego mieści się w definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie organu I instancji podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości nie może stanowić rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Rozporządzenie to reguluje bowiem jedynie warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. W ocenie Wójta Gminy R. obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest budowla łącznie z powiązanymi z nią funkcjonalnie instalacjami i urządzeniami technicznymi. Wszystkie z tych elementów stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Z całością techniczno-użytkową ma się z kolei do czynienia w sytuacji gdy elementy obiektu budowlanego stanowią część składową jednej rzeczy złożonej, o czym rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. W kontekście powyższej argumentacji stwierdzono, że sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stanowi on jednak nierozerwalną część budowli sieciowej. W ocenie organu I instancji budowla telekomunikacyjna, na którą składają się m. in. linie kablowe wraz z kanalizacją kablową, ma więc bez wąI.enia charakter sieci technicznej, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jako taka składa się z powiązanych ze sobą w związku funkcjonalnym różnych elementów. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wójt Gminy R. wyjaśnił również, że w toku postępowania wystąpiono do Starostwa Powiatowego w O. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o udostępnienie dokumentacji architektoniczno-budowlanej sieci telekomunikacyjnych. Z przedstawionych przez wskazane organy dokumentów wynika, że obiektem budowlanym jest sieć telekomunikacyjna, na którą składają się: kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable. Z uwagi na powyższe organ podatkowy I instancji przyjął, że opodatkowaniu powinna podlegać zarówno kanalizacja kablowa, jak i ułożone w niej kable. Stwierdzono brak podstaw prawnych do wyodrębniania z kategorii "budowla" kabli ułożonych w kanalizacji kablowej. Zaznaczono, że spółka w 2010 r. była właścicielem kabli telekomunikacyjnych. Z tego powodu na skarżącej ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu władania kablami telekomunikacyjnymi, które nie zostały zadeklarowane do opodatkowania. Zaznaczono, że sprzedaż kanalizacji kablowej w dniu [...] stycznia 2009 r. nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W ocenie organu podatkowego I instancji sieć telekomunikacyjna w dalszym ciągu stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Celem ustalenia wartości budowli wezwano spółkę do określenia tej wartości oraz przedstawienia ewidencji środków trwałych, w odpowiedzi na wezwanie przedstawiono tylko płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych skarżącej. Po analizie przedłożonego wyciągu Wójt Gminy R. ustalił, że wartość budowli w 2010 r. równała się kwocie [...] zł. Końcowo zaznaczono, że w toku postępowania ustalono, że grunty, na których zainstalowane były półkabiny z budkami telefonicznymi skarżącej stanowiły własność prywatną, a zatem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tego tytułu obciążał właściciela nieruchomości. Z uwagi na powyższe podstawę opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej umniejszono o [...] m2. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wójta Gminy R. spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Z uzasadnienia odwołania wynika, że w ocenie skarżącej decyzja organu I instancji narusza postanowienia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin obiektów budowlanych. Zdaniem skarżącej nie dokonano ustaleń, czy wartość budowli przyjęta jako podstawa opodatkowania za 2010 r. dotyczy obiektów będących w istocie budowlami i w efekcie nie ustalono przedmiotu opodatkowania. Podniesiono również, że organ nie ustalił czy wszystkie wyodrębnione obiekty stanowią własność skarżącej. W ocenie spółki zawarta w uzasadnieniu decyzji organu I instancji argumentacja nie jest adekwatna do realiów niniejszej sprawy, w której skarżąca przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem gdy właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Podniesiono, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Całość techniczno-użytkowa w postaci kanalizacji, jak i linii kablowych nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, czy linie kablowe, umieszczone w kanalizacji technicznej należącej do podmiotu trzeciego, stanowią budowlę lub część budowli. W ocenie SKO w Z. sieć telekomunikacyjna stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej, stanowią element budowli sieci telekomunikacyjnej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślono przy tym, że w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienił w sposób przykładowy szereg obiektów budowlanych, które nie są budynkiem czy obiektem małej architektury, a które należy uznać za budowlę, w tym sieci techniczne. Z dalszych postanowień prawa budowlanego wynika, iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, oraz załącznik do ostatnio powołanej ustawy – kategoria XXVI). W ocenie Kolegium znaczenie pojęcia sieci telekomunikacyjnej należy ustalić w oparciu o regulacje ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdzie w art. 2 pkt 35 sieć telekomunikacyjną zdefiniowano jako systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Za budowlę w ocenie organu II instancji należy uznać całość powiązanych ze sobą instalacji technicznych, jak np. stanowiących funkcjonalną całość instalacji do przesyłania sygnału przez operatorów telefonicznych. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią, czy innym jej elementem. W ocenie Kolegium opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będą wszystkie elementy składające się na tę sieć techniczną, a więc również kable niezależnie od tego czy ułożone są bezpośrednio w ziemi, czy w kanalizacji kablowej. Dla opodatkowania linii kablowych telekomunikacyjnych – zdaniem organu odwoławczego – bez znaczenia pozostaje kto jest właścicielem kanalizacji kablowej, przez którą ona przebiega. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe linie kablowe jako część sieci telekomunikacyjnej, nawet jeżeli są umieszczone w obcej sieci uzbrojenia terenu, nadal podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w kategorii budowle, jako część budowli. Podstawę ich opodatkowania stanowi wartość, określona przez właściciela kabli. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że nie podziela zarzutów nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin, celem ustalenia czy obiekty objęte podatkiem do nieruchomości posiadają cechy budowli, a także braku ustaleń, czy wszystkie wyodrębnione obiekty stanowią własność skarżącej. Zaznaczono przy tym, że spółka nie określiła, które obiekty nie stanowią jej własności oraz nie przedstawiła żadnych dowodów w tym zakresie. Również w toku postępowania podatkowego nie kwestionowano prawa własności wyodrębnionych obiektów. W ocenie SKO w Z. organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie podatkowe, a zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zgromadzony w zakresie wystarczającym dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Wyżej wymieniona ostateczna decyzja podatkowa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. stanowi przedmiot skargi spółki kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W skardze wniesiono ponadto o zasądzenie na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie: 1) art. 210 § 4 w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 oraz w zw. z art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z oględzin; 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż w 2010 r. – ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zasadniczym elementem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zakwalifikowanie telekomunikacyjnych linii kablowych, stanowiących własność skarżącej, umieszczonych w kanalizacji kablowej, która z kolei stanowi własność osoby trzeciej, jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w konsekwencji opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania. Podkreślić tu należy, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego przy pełnym zastosowaniu reguł postępowania jest warunkiem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. W ocenie Sądu w sprawie poddanej sądowej kontroli doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że transakcja sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy Y. S.A. a I. Sp. z o.o. nie obejmowała linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością skarżącej spółki. Wskazując zatem, że doszło do zawarcia umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego w odniesieniu do mienia skarżącej, okoliczność ta wymagała wyjaśnienia. Organ pierwszej instancji bazował na stwierdzeniu, że linie kablowe nie były przedmiotem sprzedaży dokonanej [...] stycznia 2009 r. W ocenie organu skarżąca spółka była zatem właścicielem linii kablowych, nie będąc jednak właścicielem pozostałej infrastruktury głównie w postaci kanalizacji kablowej. Stanowisko to zostało potwierdzone przez organ odwoławczy. Sądowi z urzędu jest jednak wiadomym, że zgodnie z wynikiem kontroli wydanym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. "w sensie prawnym właścicielem sprzedanej infrastruktury została I., w związku z czym przeszedł na nią ciężar ponoszenia podatku od nieruchomości od Przedmiotu Leasingu". Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wyjaśnił też w wyniku kontroli, że "Y. S.A. sprzedała infrastrukturę telekomunikacyjną" w związku z czym doszło do przejścia obowiązku podatkowego na I.. Z powyższego wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nie kwestionował skuteczności umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego w zakresie prawa cywilnego i w konsekwencji faktu, że od [...] stycznia 2009 r. właścicielem infrastruktury telekomunikacyjnej jest spółka I., a nie skarżąca spółka. Z wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wynika, że w dniu [...] stycznia 2009 r. skarżąca przeniosła przysługujące jej prawo własności kanalizacji kablowej na rzecz spółki I.. W wyniku kontroli wprost stwierdza się, że "w sensie prawnym właścicielem sprzedanej infrastruktury została I., w związku z czym przeszedł na nią ciężar ponoszenia podatku od nieruchomości od Przedmiotu Leasingu". Skarżąca pomimo zbycia kanalizacji kablowej zachowała własność linii kablowych. Kierując się powyższym założeniem, że skarżąca pozostała właścicielem jedynie linii kablowych, w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy R. stwierdził, że sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty przez sieć telekomunikacyjną statusu budowli. Sieć telekomunikacyjna w ocenie organu I instancji w dalszym ciągu stanowiła przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów. Obszernie uzasadniając decyzję organ podatkowy pierwszej instancji nie wyjaśnił jednak, czy skarżąca była w ogóle właścicielem budowli, co jest warunkiem koniecznym powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. - Dz. U. z 2010 r., nr 95 poz. 613 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są co do zasady, w szczególności osoby prawne będące właścicielami obiektów budowlanych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie kwestionuje faktu zbycia przez skarżącą infrastruktury w postaci kanalizacji kablowej na rzecz I. sp. z o.o. Skarżąca pozostaje zatem, zdaniem Wójta Gminy R., właścicielem jedynie kabli położonych w tej kanalizacji. Jednak, jak stwierdza organ organ pierwszej instancji, sam kabel teletechniczny, niebędący obiektem budowlanym, nie jest odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Rozważania organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji nie obejmują zatem w ogóle kwestii zasadniczej, tj. czy skarżąca była podatnikiem podatku od nieruchomości, tzn. czy była właścicielem budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skoro była właścicielem jedynie kabli, które jak twierdzi organ nie są obiektem budowlanym, a więc nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. W tym kontekście uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji koncentruje się na zagadnieniu wtórnym i w zasadzie bezspornym, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu. Stanowisko to dotyczy jednak sytuacji, gdy właścicielem budowli jako całości, tj. kanalizacji kablowej oraz położonych w niej przewodów telekomunikacyjnych jest ten sam podmiot. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają normy postępowania podatkowego. W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie do art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Stosownie zaś do postanowień art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast w myśl art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu w sprawie poddanej sądowej kontroli doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ustaleń faktycznych dotyczących, tego czy skarżąca była właścicielem budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a więc czy powstał wobec niej obowiązek podatkowy. Oceniając dokonane w sprawie ustalenia faktyczne Sąd podziela stanowisko skarżącej spółki, iż organy obu instancji naruszyły podstawową zasadę prowadzenia postępowania podatkowego, tj. zasadę prawdy obiektywnej. Na uwzględnienie nie zasługuje jednak zarzut dotyczący zaniechaniu dowodu z oględzin. Zasadnie wyjaśnił organ odwoławczy, że organ I instancji ustalenia faktyczne oparł na dokumentach przedłożonych przez Spółkę, przede wszystkim wartość budowli określono na podstawie ewidencji środków trwałych dostarczonej przez Spółkę na płycie CD. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji oznaczył konkretny środek trwały, wskazał numer strony w ewidencji środków trwałych oraz wartość środka trwałego. Organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie podatkowe, a zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zgromadzony w zakresie wystarczającym dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Zalecenia co dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań Sądu. W pierwszej kolejności organ winien zatem w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy spełnione zostały przesłanki opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. czy skarżąca była właścicielem budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ewentualne zaś ustalenie, że skarżąca była właścicielem obiektu niestanowiącego budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych implikować winno stwierdzenie, że nie powstał wobec niej obowiązek podatkowy w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.