I SA/Po 2333/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędziowie NSA Janusz Ruszyński NSA Maria Skwierzyńska Protokolant: sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za [...] rok oddala skargę. /-/M. Skwierzyńska /-/J. Małecki /-/J. Ruszyński U Z A S A D N I E N I E. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]r. w sprawie ustalenia A.M. łącznego zobowiązania pieniężnego za [...]r. (podatku od nieruchomości) w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnia, iż odwołujący się posiada grunt rolny V klasy, zwolniony od opodatkowania i organ pierwszej instancji w tym zakresie prawidłowo nie naliczył podatku rolnego. Natomiast opodatkowanie budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...]m2, w tym [...]m2 przeznaczone na działalność gospodarczą (sklep), która opodatkowana jest podatkiem od nieruchomości. Na podstawie art.5 ust. l pkt. 2 lit a oraz b ustawy z dnia 12 .01J991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) - Rada Miejska uchwałą z 28.11.2002 r. Nr III/15/2002 w sprawie podatku od nieruchomości na [...]r. postanowiła, iż od budynków mieszkalnych lub ich części mieszkalnych stawka podatkowa wyniesie 0,45 zł za1 m2, natomiast od części budynku zajętego na działalność gospodarczą - stawka podatkowa wyniesie 16,79 zł za 1 m2. Jednocześnie kolegium wyjaśnia, iż art. 7 ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje zwolnienia od podatku od nieruchomości z tytułu krzywd moralnych na 25 lat. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.M. podnosi, iż niesprawiedliwym jest płacenie przez niego podatku od nieruchomości, gdy lokal służący prowadzeniu działalności gospodarczej znajduje się w domu mieszkalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę — prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem I stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa — nawet tych nie podnoszonych w skardze - a związanych z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej strony skarżącej. Najwyższym prawem w Polsce są postanowienia Konstytucji RP z 1997 r. Ponieważ państwo jest dobrem wszystkich obywateli , w art. 84 tego zasadniczego aktu prawnego ustanowiono zasadę powszechności opodatkowania polegającą na tym, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Władztwo podatkowe w państwie należy zaś do parlamentu, a wszystkie zasadnicze elementy stosunku prawnopodatkowego, które decydują o istnieniu obowiązku podatkowego, muszą być określane w ustawie (art. 217 Konstytucji RP). Zatem władztwo podatkowe samorządu terytorialnego jest ograniczone i tylko w małym stopniu samorząd ma wpływ na ustalanie wysokości danin. Zgodnie z art. 168 Konstytucji RP jednostki samorządu terytorialnego mają co najwyżej prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych, ale tylko w zakresie określonym w ustawie podatkowej. Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, będące tak jak A.M. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a według art. 4 ust.1 pkt. 2 powyższej ustawy - podstawę opodatkowania budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Stawki podatkowe podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części są przez polskiego ustawodawcę zróżnicowane w zależności od ich przeznaczenia (wykorzystywania). I tak zgodnie z brzmieniem obowiązującego w [...]r. art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - stawki podatku od nieruchomości od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogły przekroczyć 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Opodatkowanie zatem przez Burmistrza Miasta i Gminy skarżącego podatkiem od nieruchomości od [...]m2 budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej (sklep) w wysokości 16,79 zł za 1 m2 było zgodne z obowiązującym w Polsce prawem podatkowym i dlatego wniesiona skarga nie mogła być przez Sąd uwzględniona. Sąd nie związany granicami skargi wyjaśnia skarżącemu ponadto, iż w przypadkach wyjątkowych, uniemożliwiających wywiązanie się podatnika z ciążących na nim obowiązków podatkowych — przysługuje mu prawo ubiegania się o przyznanie mu stosownych ulg i zwolnień systemowych przewidzianych postanowieniami Ordynacji podatkowej. Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. M. Skwierzyńska J. Małecki J. Ruszyński KS