I SA/Po 237/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę. Decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "NUS") z dnia 15 października 2019 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, O. S. (dalej: "skarżąca"), z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wskazana decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W związku z ustaleniem, że nie zapłacono podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2012, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie z urzędu w celu określenia zobowiązania podatkowego. Decyzją z dnia 15 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 19.447 zł. Stwierdził, że skarżąca spełniła przesłanki wynikające z art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 722 ze zm. dalej " u.p.a."), do uznania jej za podatnika zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Na podstawie umowy z 10 lipca 2015r. nabyła bowiem prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, a z zaświadczenia z 13 sierpnia 2015 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu wynika, że dokonała jego przemieszczenia na teren kraju tj. nabycia wewnątrzwspólnotowego. W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 201 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. dalej "o.p") przez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy jego rozstrzygnięcie uzależnione było od ustalenia okoliczności sprowadzenia pojazdu do kraju w toku postępowania karnego; - art. 121 o.p. przez lakoniczne uzasadnienie decyzji, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej oraz nienależyte informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony; - art. 122 o.p. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedmiotowy samochód został przemieszczony na terytorium kraju 13 sierpnia 2025 r. oraz nienależyte zebranie i nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego; - art. 2 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 100 ust. 4 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na uznaniu, że doszło do przemieszczenia wewnątrzwspólnotowego samochodu podczas, gdy w toku postępowania karnego powstały liczne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy; - art. 210 w zw. z art. 124 o.p. przez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego w decyzji przejawiające się w nieprzywołaniu przepisów prawa, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Decyzją z 30 czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy podzielił argumentację i ustalenia organu I instancji. Stwierdził, że przedmiotowy samochód został przemieszczony na terytorium kraju, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym z załączonych do wniosku o rejestrację pojazdu oraz w aktach sprawy karnej włączonych do sprawy podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej analiza złożonych przez stronę zeznań w postępowaniu przygotowawczym oraz pozyskanych dokumentów nie budzi wątpliwości, że zamiarem strony był zakup przedmiotowego samochodu, na którego sfinansowanie zaciągnęła kredyt i który to pojazd został przemieszczony na terytorium kraju w wyniku realizacji zamówienia złożonego przez O. S.. Jednocześnie organ wskazał, opierając się na dowodach zebranych w sprawie karnej, że Ł. W. przesłuchany w charakterze świadka, nie potwierdził uczestnictwa w realizacji zamówienia, ale pozostałe dokumenty tj. obecność na terytorium kraju pojazdu, potwierdzona badaniem technicznym i rejestracją pojazdu, niezależnie od ewentualnego w nim udziału Ł. W., prowadzą do jednoznacznego wniosku, że pojazd został przemieszczony na terytorium kraju. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje natomiast kwestia ewentualnego niewydania O. S. samochodu, skoro na podstawie dokumentu zakupu z 10 lipca 2015 r. strona rozporządzała nim jak właściciel, natomiast czynność przemieszczenia została dokonana na jej zlecenie. Prawidłowo zatem w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ I instancji stwierdził, że skarżąca jest podatnikiem akcyzy i nałożył na nią obowiązek podatkowy. W skardze wniesionej do tut. Sądu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania tj. art. 191 o.p., art. 201 ust. 2 i 3 o.p., art. 122 o.p., art. 210 o.p. w zw. z art. 124 o.p., art. 121 o.p. przez dowolną ocenę stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że całkowicie uszkodzony na terenie [...] samochód został sprowadzony przez skarżącą do kraju, - przepisów prawa materialnego tj. art. 100 ust. 2 pkt 1 i 2 , ust. 1 , art. 106 ust. 2 i 3 , art. 2 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 100 ust. 4 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. przez błędną wykładnię i zastosowanie. W sprawie nie jest bowiem wiadomym czy samochód został sprowadzony do kraju bowiem skarżąca nie była w jego posiadaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r. o sygn. akt III SA/Po 519 /20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że nie jest oczywistym, iż skarżąca jest właścicielem samochodu, a konieczną przesłanką obciążenia akcyzą jest wykazanie, że nabyła prawo rozporządzenia samochodem jak właściciel przed przemieszczeniem samochodu z zagranicy na terytorium kraju. W ocenie Sądu dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, że pośredniczący w zakupie i przemieszczeniu pojazdu z zagranicy na teren kraju, kupił przedmiotowy samochód w imieniu skarżącej i dokonał jego przetransportowania. WSA wskazał, że organ powinien uzupełnić materiał dowodowy o ustalenia dotyczące okoliczności sprowadzenia pojazdu, bądź rozważyć możliwość zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Prokuraturą. Nadto powinien wziąć pod uwagę przepis art. 70 o.p. i jeśli ustali, że nie było zdarzeń mających wpływ na bieg przedawnienia powinien postępowanie umorzyć. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2025 r. o sygn. akt I FSK 1163/21 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądów Administracyjnego w Poznaniu. NSA stwierdził, że pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie zawierają wskazania przepisu prawa materialnego, ani przepisu postępowania, który został naruszony. Samo natomiast przytoczenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bez wskazania przepisu prawa procesowego, który został naruszony, nie może zostać uznane za prawidłowe wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku pozbawiło NSA możliwości dokonania kontroli instancyjnej. Na rozprawie pełnomocnik Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł i wywiódł jak w odpowiedzi na skargę oraz w skardze kasacyjnej. Podkreślił, że skarżąca podjęła szereg czynności typowych dla władania właścicielskiego pojazdem. Kwestie dotyczące ewentualnie popełnienia na jej szkodę przestępstwa oszustwa nie mają wpływu na treść obowiązku podatkowego w akcyzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazał na wady formalne uzasadnienia wyroku, uniemożlwiające Sądowi II instancji dokonanie kontroli instancyjnej. NSA nie miał zatem możliwości stwierdzenia prawidłowości, czy też wadliwości zaskarżonego wyroku. Z powyższych względów NSA nie dokonał również wykładni przepisów prawa materialnego czy też procesowego, którą to wykładnią Sąd byłby związany w niniejszej sprawie. Sąd ponownie rozpoznając sprawę, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie istnieją podstawy do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") decyzji organu II instancji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W szczególności, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Istotą sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie jest kwestia uznania skarżącej za podatnika podatku akcyzowego. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl natomiast art. 101 ust. 2 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym, jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1); nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Jednocześnie zgodnie z art. 102 ust. 2 u.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że podatnikiem podatku akcyzowego jest podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel (art. 101 ust. 2 u.p.a.) i jednocześnie dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu tj. przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a.). Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo, zgodnie z wyżej wskazanymi przesłankami, uznały skarżącą za podatnika zobowiązania w podatku akcyzowym. Mianowicie prawidłowo ustaliły, że nabycie prawa rozporządzania przedmiotowym samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przez skarżącą przed przemieszczeniem samochodu do kraju tj. na podstawie umowy sprzedaży z 10 lipca 2015 r. (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.). Wykazano również, iż w związku z dokonanym zakupem samochodu osobowego po stronie skarżącej powstał obowiązek zapłaty akcyzy, co nastąpiło zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. z dniem przemieszczenia samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Jednocześnie zgodnie art. 101 ust. 5 u.p.a. wobec niewskazania przez stronę daty przemieszczenia przedmiotowego pojazdu na teren kraju, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo stwierdził, iż obowiązek podatkowy powstał 13 sierpnia 2015 r., ponieważ jest to najwcześniejsza znana data, kiedy ww. pojazd znajdował się na terenie kraju. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał ustalenia stanu faktycznego w sprawie na podstawie wystarczająco, dla rozpoznania sprawy, zebranego materiału dowodowego. Nastąpiło to w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącą wraz z wnioskiem o rejestrację samochodu oraz dokumenty znajdujące się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową P. , pod sygn. akt PR [...] (aktualnie PR [...]), które zostały włączone do akt administracyjnych sprawy. Organ dokonał przy tym, swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a wnioski, które wyprowadził są przekonujące, należycie uzasadnione, zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie można zatem stwierdzić, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest dowolna. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ prawidłowo ustalił, że przedmiotowy samochód był zarejestrowany w [...], a skarżąca nabyła go na podstawie umowy sprzedaży 10 lipca 2015 r. Na sfinansowanie samochodu zawarła 12 sierpnia 2015 r. z [...] S.A. umowę kredytu w wysokości 166.500 zł. W celu zabezpieczenia kredytu bank zawarł ze skarżącą 12 sierpnia 2015 r. umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie, w której treści oświadczyła, że jest właścicielem samochodu. Nadto na podstawie akt postępowania przygotowawczego organ ustalił że pismem z 30 sierpnia 2017r. skarżąca złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Z treści zawiadomienia wynika, że skarżąca pomimo tego, iż jest właścicielem przedmiotowego samochodu, fizycznie go nie posiada. Twierdziła, że doszło do oszustwa, gdyż osoba, której zleciła sprowadzenie samochodu, nie wydała go oraz że samochód, w związku z kolizją zagranicą , był niezdatny do ruchu i nie został sprowadzony do kraju. Od strony zagranicznej uzyskano informację (notatka z dnia 26 maja 2018 r.), że przedmiotowy pojazd 3 grudnia 2014 r. brał udział w wypadku drogowym. Organ ustalił, że samochód został jednak sprowadzony do kraju, co stwierdził na podstawie zaświadczenia z dnia 13 sierpnia 2015 r. o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu, znajdującego się w aktach Prokuratury. Zgodnie z wynikiem badania pojazd spełniał wymagania techniczne dopuszczenia do ruchu. Organ w toku postępowania podatkowego uzyskał duplikat paragonu nr [...], który stanowił podstawę do zapłaty za usługę wykonanego 13 sierpnia 2015 r. badania technicznego przedmiotowego pojazdu. Prawdziwość zaświadczenia potwierdził również zeznający w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadka diagnosta, który podpisał zaświadczenie. Organ ustalił nadto, że 13 sierpnia 2015 r. skarżąca dokonała wpłaty kwoty 500 zł na N. Fundusz Ochrony Środowiska, który to obowiązek zapłaty ciążył na podmiocie, który wwiózł samochód do kraju oraz że 13 sierpnia 2015 r. skarżąca złożyła do Starostwa Powiatowego wniosek o rejestrację przedmiotowego samochodu z oświadczeniem, że w okresie od dnia warunkowej czasowej rejestracji pojazdu nie nastąpi zmiana jego własności. W tym też dniu dokonano warunkowej rejestracji pojazdu. Wszystkie powyżej wskazane okoliczności faktyczne oznaczają, że skarżąca nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel oraz że najpóźniej w dniu 13 sierpnia 2015 r. dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego tj. przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W tym bowiem dniu samochód najpóźniej przybył do kraju i został przebadany przez diagnostę z wynikiem pozytywnym. Z akt administracyjnych sprawy wynika nadto, że przed Prokuraturą toczyło się postępowanie w sprawie oszustwa na szkodę O. S. (o sygn. PR [...]). Postanowieniem z 9 listopada 2018 r. o sygn. III KP 474/18 Sąd Rejonowy P. uchylając postanowienie z 1 czerwca 2018 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie stwierdził, że w świetle zebranych w sprawie dowodów, zasadnym jest przyjęcie, że rzeczony pojazd [...], choć przez stronę zagraniczną uznany za niezdatny do użytku, musiał zostać naprawiony, albowiem przejechał przez granicę, a w dniu 13 sierpnia 2018 r. był na stacji kontroli pojazdów w S. i został uznany za spełniający wymagania techniczne. Podsumowując Sąd stwierdził, że przedmiotowy samochód faktycznie istniał, został sprowadzony do kraju, a O. S. niewątpliwie wzięła kredyt w celu jego nabycia. Powyższymi ustaleniami sądu karnego był również związany organ podatkowy, jak również Sąd w niniejszej sprawie. Ustalenia sądu karnego w tym zakresie pokrywają się przy tym z ustaleniami poczynionymi przez organ podatkowy. Zdaniem sądu karnego nie wiadomo natomiast co stało się z samochodem oraz jaki był udział Ł. W. przy sprowadzeniu auta do kraju. Ewentualna jednak okoliczność wprowadzenia w błąd O. S. przez Ł. W., R. N. pozostaje bez wpływu na prawną ocenę obowiązku podatkowego ciążącego na stronie. Na marginesie należy wskazać, że po wydaniu zaskarżonej decyzji postępowanie przygotowawcze zostało prawomocnie zakończone przez umorzenie postępowania, z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie przestępstwa. Wbrew zarzutom skarżącej nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego z uwagi na toczące się postępowanie karne, gdyż rozstrzygnięcie sprawy podatkowej nie było uzależnione od ustalenia okoliczności sprowadzenia pojazdu do kraju, czy też tego czy faktycznie samochód, po zawarciu umowy sprzedaży, został wydany skarżącej. W sprawie, jak słusznie wskazywał organ II instancji, w postanowieniu o odmowie zawieszenia postępowania podatkowego, związek pomiędzy sprawą karną a podatkową ma co najwyżej wymiar faktyczny, dowodowy. Samo stwierdzenie, że wynik postępowania karnego może mieć wpływ na postępowanie podatkowe nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, w sytuacji gdy, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, możliwym było rozpatrzenie sprawy na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia. W sprawie podatkowej należało bowiem ustalić czy skarżąca nabyła prawo do rozporządzania samochodem jak właściciel i czy doszło do sprowadzenia go do kraju. Wskazane natomiast okoliczności faktyczne organ ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tj. w oparciu o: umowę sprzedaży z 10 lipca 2015 r. oraz o zaświadczenie z 13 sierpnia 2015 r. o badaniu technicznym samochodu. Ważność żadnego z ww. dokumentów nie została skutecznie podważona. Co więcej w postępowaniu karnym przesłuchany w sprawie diagnosta, który wystawił zaświadczenie z 13 sierpnia 2015 r. potwierdził jego treść. W toku sprawy nie podnoszono również żadnych okoliczności jakoby umowa sprzedaży została unieważniona lub w inny sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ zatem nie miał żadnych podstaw, żeby podważać treść umowy sprzedaży samochodu, z której wynikało, że skarżąca nabyła wskazany pojazd mając możliwość rozporządzania nim jak właściciel. Istotne dla spełnienia przesłanki do uznania jako podatnika podatku akcyzowego w niniejszej sprawie bowiem było to, że skarżąca nabyła prawo do rozporządzania samochodem jak właściciel na podstawie wskazanej umowy sprzedaży, która nadal istnieje w obrocie prawnym. Należy przy tym zauważyć, że prawo rozporządzania samochodem jak właściciel nie jest tożsame z prawem nabycia własności rzeczy, które to pojęcie występuje w prawie cywilnym. Prawo rozporządzania pojazdem ma bowiem nie tylko właściciel rzeczy, ale również jego posiadacz. Chodzi bowiem o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą. Zdaniem Sądu materiał dowodowy został rozpoznany przez organ w sposób kompletny i prawidłowy. Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nadto zgodnie z art. 187 o.p. zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Fakt, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynionych ustaleń. Nie została przy tym naruszona zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 191 o.p. Istotne jest to, że zainicjowane przez skarżącą postępowanie karne nie potwierdziło twierdzeń skarżącej. Nadto, wbrew zarzutom skargi, w trakcie postępowania podatkowego umożliwiono również stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego oraz poinformowano o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony. Postanowieniem z dnia 2 września 2019 r., doręczonym w dniu 6 września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania. W piśmie zawarto również pouczenie, że w przypadku niewniesienia uwag i wniosków w wyznaczonym terminie sprawa zostanie rozstrzygnięta na podstawie materiału dowodowego będącego w posiadaniu organu. Jednocześnie, postanowieniem z dnia 3 września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, z uwagi na konieczność umożliwienia stronie skorzystania z uprawnień procesowych wynikających z przepisu art. 200 o.p., organ podatkowy wyznaczył termin do zakończenia postępowania. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia uwag i wniosków w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekając jak w sentencji wyroku.