I SA/Po 247/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarachowania wpłaty na poczet zaległości podatkowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ K. Wolna-Kubicka Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...]r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 18 września 2007 r. w wysokości [...] zł na poczet podatku od nieruchomości za I kwartał 2006 r. W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła także o jego wstrzymanie. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, których dotyczy skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek jest niezasadny, ponieważ zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest zaliczenie dokonanej wpłaty na poczet podatku od nieruchomości za I kwartał 2006 r. Podkreślić trzeba, iż postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nie przesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 ordynacji podatkowej. Reguły dotyczące zaliczania wpłat , jako będące następstwem wymiaru, nie mają zatem znaczenia materialnego, a postanowienie w tym przedmiocie nie jest źródłem powstania obowiązku po stronie podatnika. Skoro zatem zaskarżonym postanowieniem nie nałożono na skarżącego w sposób bezpośredni żadnego obowiązku, to postanowienie to jest rodzajem aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Dlatego wniosek podlegał oddaleniu. Na marginesie, zauważyć też można, iż skarżący nie wskazał także w żaden sposób na niebezpieczeństwo wyrządzenia przez zaskarżone postanowienie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a z faktów powszechnie znanych, jak i znanych sądowi z urzędu wiadomo, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą (w tym przedsiębiorstwo budowlane) na szeroką skalę i posiada znaczny majątek. Z tych powodów na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji. /-/ K. Wolna-Kubicka