I SA/Po 2492/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.-J.-S. P. Sp. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 1 września 1998 r. (...) w przedmiocie wartości celnej towaru - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. z dnia 8.06.1998 r. (...); (...). Dyrektor Urzędu Celnego w Rz., decyzją zawartą w JDA SAD (...) z dnia 10 marca 1998 r. dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym importowaną przez K.-J.-S. P. Spółkę z o.o. w W. z Kostaryki kawę nie paloną nie pozbawioną kofeiny, klasyfikując ja do kodu PCN taryfy celnej 0901 11 00 0 ze stawką celną w wysokości 10 procent wartości celnej towaru. Jako załączniki do zgłoszenia celnego strona przedłożyła m.in. fakturę nr 569 z dnia 10.01.1998 r., dokument w języku angielskim z dnia 2.03.1998 r., świadectwo pochodzenia Form A nr 474649 z dnia 23.01.1998 r. oraz deklarację wartości celnej. Pismem z dnia 15.05.1998 r. strona wniosła o zastosowanie wobec przywiezionego towaru preferencyjnej stawki celnej z uwagi na fakt, że pochodzi on z Kostaryki co potwierdza wskazane wyżej świadectwo pochodzenia. Ponadto strona dołączyła następnie dokumenty: - oryginał morskiego listu przewozowego (...) z dnia 26.01.1998 r. - oryginały niemieckich świadectw niemanipulowania z dnia 6.03.1998 r. - kopie samochodowych listów przewozowych CRM z dnia 6.03.1998 r. dotyczący trasy przewozu towaru z B. do W. Decyzją (...) Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. w oparciu o art. 65 par. 4 pkt 1 w zw. z art. 222 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny /Dz.U. nr 23 poz. 117/ oraz par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ceł na towary przewożone z zagranicy /Dz.U. nr 158 poz. 1047/ - uznał zgłoszenie celne z dnia 10 marca 1998 r. (...) za prawidłowe. W uzasadnieniu tej decyzji organ celny I instancji stwierdził, że po zbadaniu dokumentów stanowiących załączniki do sprawy ustalił, że ilość towaru określona na świadectwie pochodzenia wynosi 69.500 kg natomiast ilość zgłoszona do odprawy w dniu 10.03.1998 r. wynosiła 52.125 kg. W związku z powyższym organ celny I instancji wyjaśnił, że dopuszczalna różnica między rzeczywistą ilością /masą/ dostarczonego towaru a wskazaną w dokumencie potwierdzającym pochodzenie towaru nie powinna przekraczać 10 procent. Dyrektor UC stwierdził ponadto brak protokołu rozbieżności z którego jednoznacznie wynikałoby, iż podczas przeładunku z 1.000 szt. worków odłączono 250 szt. a jedynie na fakturze agent celny odręcznie dokonał poprawek wykazując pomniejszoną masę towaru. Do wniosku dołączono wyjaśnienie firmy, która nie występuje w innych dokumentach dotyczących sprawy. Spółka K.-J.-S. odwołała się od powyższej decyzji podnosząc, że w pełni udokumentowania przyczynę nie zgłoszenia do odprawy celnej części towaru uwzględnionej w świadectwie pochodzenia wystawionego dla całej jego partii. Przyczyną tą było stwierdzenie wady jakościowej towaru tj. występowanie obcego zapachu chemicznego. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją (...) z dnia 1 września 1998 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i wnioski prawne organu celnego I instancji podkreślając, że rozbieżność pomiędzy masą przywiezionego towaru i masą której dotyczy świadectwo pochodzenia, wynosząca 25 procent nie pozwala na uznanie zaistniałej różnicy jako drobnej niezgodności /przepis pkt 9 załącznika nr 30 do zarządzenia Prezesa GUC - u z dnia 23.09.1997 r., dopuszcza różnice nie przekraczającą 10 procent/. Świadectwo pochodzenia Form A wystawione zostało dla towaru znajdującego się w 4 kontenerach, tymczasem do Polski dotarł towar z 3 kontenerów. Tak duża różnica w ilości odprawionego towaru z ilością której dotyczy świadectwo nie pozwala na poduszczenie tego dokumentu jako prawidłowego statusu pochodzenia towaru wymaganego dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej wobec przedmiotowej kawy. Spółka K.-J.-S. P. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej a nadto naruszenie art. 85 par. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks cywilny oraz par. 16, par. 17 i par. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu ich dokumentowania /Dz.U. nr 134 poz. 886/ oraz pkt 9 załącznika nr 30 do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /M.P. nr 72 poz. 690/. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła okoliczności i argumenty podobne jak w toku dotychczasowego postępowania. Odpowiadając na skargę Prezes GUC wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Spółki K.-J.-S. P. zasługuje na uwzględnienie. W szczególności zasadnym okazał się zarzut naruszenia przez organy celne przepisów art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji Podatkowej a nadto naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Jak to wynika z niespornych okoliczności niniejszej sprawy strona skarżąca przedstawiła prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia towaru z Kostaryki na Formularzu A, obejmujące 1.000 worków kawy tj. 69.500 kg. Do odprawy celnej w kraju zgłoszono 750 worków kawy tj. 52.125 kg. Strona przedłożyła do zgłoszenia celnego m.in. świadectwo niemanipulowania z dnia 6.03.1998 r. wystawione przez niemieckie władze celne. Wobec powyższego sporny problem w niniejszej sprawie sprowadza się jedynie do wyjaśnienia różnicy między rzeczywistą ilością sprowadzonego towaru a ilością wskazaną w świadectwie pochodzenia towaru. Różnica ta wynosi jak już wskazano wyżej 250 worków kawy. Z materiałów dowodowych zebranych a zwłaszcza przedstawionych przez stronę skarżącą wynika, że przedmiotowa różnica w ilości sprowadzonej kawy była wiarygodnie uzasadniona i brak jest podstaw do kwestionowania twierdzeń strony w tym zakresie. Prezes GUC opiera swoje stanowisko merytoryczne na treści pkt 9 załącznika nr 30 do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /M.P. nr 72 poz. 690/. Przepis ten stanowi, że (...) w przypadku towarów masowych dopuszczalna różnica między rzeczywistą ilością /masą/ dostarczonego towaru, a wskazaną w dokumencie potwierdzającym pochodzenie towaru nie powinna przekraczać 10 procent. Jak to wynika zatem z treści powołanego przepisu, użyte tam określenie, że owa dopuszczalna różnica "nie powinna przekraczać 10 procent" nie stanowi kategorycznego określenia tej granicy, bowiem gdyby była taka intencja zarządzenia użyto by z pewnością sformułowania, że różnica ta "nie może przekraczać 10 procent" lub określono by ten wymóg w inny bardziej kategoryczny sposób. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego zawartego w zaskarżonej decyzji, że strona mogłaby w trybie retrospektywnym przedstawić świadectwo pochodzenia kraju eksportującego /Kostaryki/ obejmującego ilość kawy zgłoszonej do odprawy celnej, co umożliwiłoby stronie ewentualne wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania, bowiem władze tego kraju nie mogą wystawić świadectwa niezgodnie ze stanem faktycznym, skoro wyeksportowano rzeczywiście 1.000 worków kawy. Podkreślić należy, że świadectwo pochodzenia nie kwestionowane przez organy celne obejmują większą ilość kawy niż faktycznie została sprowadzona, co pozwala przyjąć, że skarżąca Spółka nie odniosła korzyści z tej różnicy. Stosownie do treści art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej, organ celny jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ celny winien też ocenić czy dana okoliczność została udowodniona /art. 191 cyt. ustawy/. W świetle przedłożonych przez stronę dokumentów, organy celne nie powinny ewentualnych wątpliwości interpretować na niekorzyść strony, a w razie potrzeby należało stronę wezwać do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub przedłożenia innych dowodów. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga Spółki K.-J.-S. P. jest zasadna, w związku z czym w oparciu o art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji wyroku.