I SA/Po 252/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji; postanawia odrzucić skargę. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata pismem z dnia 26 stycznia 2017 r., wniósł skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 19 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Wskazane postanowienie jak wynika z jego sentencji zostało wydane na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a"). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji wydanego w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżonego postanowienia nie można zaliczyć do żadnej z kategorii postanowień, o których mowa w przytoczonym przepisie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść przytoczonego ostatnio przepisu p.p.s.a., jasno wskazuje, że wydane na jego podstawie rozstrzygnięcie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w toku postępowania przed sądem administracyjnym, a nie w toku postępowania administracyjnego. Tymczasem zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., do kompetencji sądu administracyjnego należy orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W doktrynie wskazuje się, że brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga dotyczy m.in. aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) [tak: J. P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, dostępny w bazie danych LEX – dokument nr 420218]. Z powyższych rozważań wynika, że postanowienie, którego dotyczy skarga nie jest objęte właściwością sądu administracyjnego, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.