I SA/Po 255/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu rozpoznania skargi. Przedmiotowy wniosek nie został uzasadniony. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wyjaśnił, iż w związku z wnioskiem, zawartym w przedmiotowej skardze, dotyczącym wstrzymania decyzji, organ II instancji pismem z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z zapytaniem, czy nadano decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności oraz czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 239f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p." do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z urzędu. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] poinformował, że decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz, że nie występują przesłanki określone w art. 239f § 1 pkt 2 O.p. do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z urzędu. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dniu [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności zadaniem Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest ustalenie, czy istnieje akt, który może zostać wykonany. W dalszej kolejności należy zbadać, czy strona zgłaszająca wniosek uprawdopodobniła istnienie przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Na podstawie przepisów rozdziału 16a Działu IV O.p. dotyczących wykonania decyzji organ może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie zastosowano procedurę przewidzianą w w/w przepisach, bowiem jak wynika z pisma z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności (k. 1354 akt adm.). Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego decyzja organu pierwszej instancji, która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, podlegała wykonaniu. Z analizy przytoczonego wcześniej art. 61 § 3 P.p.s.a wynika natomiast, że sąd może wstrzymać wykonanie takiego aktu, który nie został jeszcze wykonany. Oznacza to, że wniosek o wstrzymanie wykonania omawianej decyzji uznać należy, w świetle przepisów regulujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, za niemożliwy do uwzględnienia (zob.: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2010 r., Wyd. 4, LexisNexis str. 212 oraz powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2004 r. o sygn. akt OZ 26/04 - niepubl.). W tej sytuacji Sąd nie badał zasadności wniosku w świetle przesłanek, o których mowa w w/w przepisie. W tych okolicznościach na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.