I SA/Po 263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 08 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za I kwartał 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Podatnika postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] A Sp. z o.o. w K, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za I kwartał 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Podatnika. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano pełnomocnika Spółki do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie oryginału lub kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego spółki A Spółka z o.o. w K, poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami . Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu [...] (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. [...]), a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem [...]. Tymczasem do chwili obecnej skarżąca nie usunęła braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie oryginału lub kopii odpisu pełnego z KRS, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), postanowił jak w pkt I sentencji. Z kolei orzeczenie w zakresie kosztów (pkt II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.