I SA/Po 267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku JK o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi JK na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu stowarzyszenia za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, maj, lipiec – październik 2012 r., styczeń i maj 2013 r. oraz umorzenia postępowania w w/w sprawie za listopad 2011 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący JK, reprezentowany przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W skardze wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ podatkowy na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W przypadku gdyby organ podatkowy nie wstrzymał wykonania decyzji w całości wniósł, by Sąd wstrzymał jej wykonanie w całości, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo a w zasadzie pewność, że kwoty objęte decyzją i ich wykonanie przed rozpoznaniem skargi wyrządzi znaczą, a w zasadzie nieodwracalną szkodę, a skutki jej wykonania nie będą do odwrócenia. Wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia pozycja finansowa skarżącego, zaś jego charakterystyka zostanie opisana w odrębnym stanowisku uzupełniającym skargę na wypadek odmowy wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wstrzymał wykonania decyzji ostatecznej w trybie art. 239 f § 1 pkt 1 lub 2 Ordynacji podatkowej. Wykonanie tej decyzji nie zostało również wstrzymane przez organ II instancji na podstawie art. 61 § 2 P.p.s.a., postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy odmówił bowiem wstrzymania wykonania decyzji, o które w złożonej skardze wnioskował skarżący. W dniu [...] na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis odpowiedzi na skargę [por. karta nr [...] akt sądowych]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 2 pkt 1) P.p.s.a. stanowi, że w razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 r., II OZ 412/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 r., I GZ 145/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., I GSK 454/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżący jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił jednak, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. We wniosku skarżący wskazał jedynie, że zachodzi niebezpieczeństwo a w zasadzie pewność, że kwoty objęte decyzją i ich wykonanie przed rozpoznaniem skargi wyrządzi znaczną a w zasadzie nieodwracalną szkodę, a skutki jej wykonania nie będą do odwrócenia. Skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia jego pozycja finansowa, charakterystyka tej pozycji zostanie opisana w odrębnym stanowisku uzupełniającym skargę na wypadek odmowy wstrzymania wykonania decyzji przez organ podatkowy. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe odmówiły wstrzymania wykonania decyzji, informacja o odmowie wstrzymania wykonania decyzji została zamieszczona w odpowiedzi na skargę, którą tut. Sąd doręczył pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]. Do chwili obecnej, to jest do dnia rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący nie uzupełnił tego wniosku. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał zatem możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.