I SA/Po 2686/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Sylwia Zapalska(spr.) as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant ref. staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/J.Małecki /-/S.Zapalska Decyzją z [...]r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określającą Spółce "A" zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. zaległość podatkowa i odsetki. W uzasadnieniu decyzji organ wyraził pogląd, ze nie uznaje za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z modernizacją instalacji elektrycznej, grzewczej, sanitarnej, wymianę podłóg, stolarki drzwiowej, malowaniem, tapetowaniem oraz adaptacją II piętra budynku administracyjnego i poddasza. Z zebranego materiału dowodowego wynika szeroki zakres prac i spółka poza dokonywanym podziałem poniesionych nakładów na nakłady inwestycyjne i koszty remontów nie przedstawiła innych odmiennych dowodów, które przeczyły ustaleniom poczynionym przez organ I instancji. Całość prac wykonanych na II piętrze budynku administracyjnego i poddasza spowodowała, ze budynek został ulepszony w stosunku do jego wartości początkowej. Wykonane prace miały charakter adaptacyjny i modernizacyjny, ponieważ powstały nowe pomieszczenia, powodujące zmianę standardu całego piętra i poddasza. Nie miały charakteru odtworzeniowych i nie przywracały pierwotnych cech użytkowych, a wręcz odwrotnie doszło do zamiany przeznaczenia budynku. Powyższą decyzję zaskarżyła spółka "A" do naczelnego Sadu Administracyjnego O/Z w Poznaniu skarga w której domagała się uchylenia niekorzystnej decyzji, a to z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania podatkowego. Zarzuciła, że nie przeprowadzono oględzin, dowodu z opinii biegłych sadowych z dziedziny budowlanej oraz nie przesłuchano wnioskowanych świadków na okoliczność pierwotnego charakteru II pietra i wykonanych prac odtworzeniowych. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2003 r. Naczelny Sad Administracyjny O/Z w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję oraz wyraził pogląd, że "organy podatkowe w sposób nie budzący wątpliwości nie wykazały dlaczego wszystkie wykonane prace zaliczyły do ulepszonych i nie miały w ogóle charakteru "remontowych". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy powinien dążyć do wyjaśnienia, czy zlecone przez podatniczkę prace w całości stanowiły inwestycje, czy też w części i w jakiej były remontem. O zakwalifikowaniu przeprowadzonych prac powinny decydować kryteria techniczne, a podstawą zakwalifikowania powinna być opinia biegłych". Wykonując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie I SA/Po 4327/01 Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzje organu podatkowego pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ, ponieważ wypełnienie przedstawionych przez Sąd wymogów może nastąpić wyłącznie przez podjecie przez organ pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie. Z powyższą decyzją nie zgodziła się spółka "A" ponownie wniosła skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego O/Z w Poznaniu opartą na zarzucie naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ II-ej instancji mógł sam przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Poza tym Izba nie wykazała jak wymaga art. 233 § 2 Ordynacji przesłanek, którymi się kierowała, a nadto naruszyła art. 121, 122, 124, 125 i 127 zasad ogólnych Ordynacji. W konsekwencji podatniczka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i merytorycznego rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy 30 stycznia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) - prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrole zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i to nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Sąd administracyjny I instancji zgodnie z zasadą oficjalności (art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszym rzędzie jest zobowiązany z urzędu do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji publicznej natomiast z drugiej strony musi mieć na uwadze zakaz pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej spółki (zakaz reformationis in peius). Zaskarżona decyzja z [...]r. Izby Skarbowej uchyliła w całości decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. i przekazała sprawę organowi I-ej instancji w celu ponownego jej rozpoznania. Organ odwoławczy postąpił stosownie do treści art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) bowiem przyjął, że rozstrzygnięcie spornych kwestii nie jest możliwe w postępowaniu przed organem odwoławczym. Organ w końcowej części uzasadnienia decyzji wyraził pogląd, że dopełnienie wymogów wskazanych przez Sąd w wyroku z dnia 13 czerwca 2003 r. może nastąpić wyłącznie przez podjęcie przez organ I instancji ponownego postępowania w sprawie. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko przedstawione w skardze, że decyzja organu II-ej instancji narusza interes prawny spółki poprzez uchylenia decyzji I instancji i niezajęcie stanowiska w spornych kwestiach, a już podniesionych w odwołaniu. W celu wyjaśnienia zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organ I instancji z dnia [...]r. i wydatków poniesionych z tytułu wykonanych w 1997 r. robót budowlanych oraz ich zaliczenie do remontowych lub ulepszonych organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję I instancji przyjął, że korzystniejsze dla spółki jest gdy całe postępowanie będzie się toczyć na nowo. Od tej nowej decyzji przysługiwać będzie ewentualne stosowne odwołanie, z którego podatniczka może skorzystać, jeżeli uzna, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Brak zatem podstaw, aby w dacie wydania zaskarżonej decyzji z [...][...]r. zakładać, że nowa decyzja organu I instancji pogorszy sytuację spółki "A" i obciążenie podatkowe nie ulegną zmianie. Założenie takie jest przedstawione, a obowiązkiem organów podatkowych jest wypełnienie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z 13 czerwca 2003 r., ponieważ ich niewypełnienie powodować może uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd mając na uwadze powyższe i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/K.Pawlicki /-/J.Małecki /-/S.Zapalska