I SA/Po 269/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi X. X. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu stowarzyszenia za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, maj, lipiec – październik 2012 r., styczeń i maj 2013 r. wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi oraz umorzenia postępowania w w/w sprawie za listopad 2011 r. wraz z odsetkami; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania przez organ podatkowy. Na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku wniósł o udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd stwierdzając , że zachodzi niebezpieczeństwo , a w zasadzie pewność, że kwoty objęte decyzją i ich wykonanie przed rozpoznaniem skargi wyrządzą znaczną , nieodwracalną szkodę. Wyjaśnił, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia pozycja finansowa skarżącego. Zapewnił, że w tym zakresie charakterystyka skarżącego zostanie opisana w odrębnym stanowisku uzupełniającym skargę na wypadek odmowy udzielenia ochrony tymczasowej przez organ podatkowy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wadliwości decyzji przemawia za jej uchyleniem oraz także za wstrzymaniem jej wykonania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z 09 marca 2018 r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaznaczył, że skarżący nie podał żadnych okoliczności uzasadniających wniosek. Wskazał również, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu z uwagi, wobec czego zarzuty jej wadliwości nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Po przekazaniu sądowi skargi także sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu należy przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym sąd wskazał, że wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak: postanowienie NSA z 12 września 2014 r., I FZ 332/14 ,dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy sąd stwierdza, że w uzasadnieniu skargi w żaden sposób skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wbrew zapewnieniom wyrażonym w skardze nie przedłożył również pisma procesowego zawierającego uzasadnienie wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak: postanowienie NSA z 14 stycznia 2015 r., II OZ 1403/14 dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., ciąży obowiązek wykazania, że przyszła sytuacja będąca następstwem wykonania aktu uzasadnia wstrzymanie jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych okoliczności (tak: postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1383/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie podał żadnych argumentów w świetle których można by przyjąć, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. W skardze brak dowodów ( dokumentów) obrazujących aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego ( np: wyciągów z rachunków bankowych w oparciu, o które możliwe byłoby precyzyjne ustalenie stanu środków pieniężnych). W aktach sądowych brak jest dokumentów (np: wniosku o przyznanie prawa pomocy), które umożliwiałyby sądowi dokonanie samodzielnej oceny tego, czy w sprawie w zmaterializowały się przesłanki warunkujące udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Sąd zaznacza, że zamierzonego skutku nie może wskazanie na wadliwość zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie bada trafności zarzutów podnoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.