I SA/Po 269/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi V. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z 17 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia V. S. (dalej także jako skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 17 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego, z 25 lipca 2025 r. nr [...]; obowiązek wynika z decyzji nr [...], wysokość należności pieniężnej to 166 710,00 zł, nadto 108 975,80 zł odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 25 lipca 2025 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zgodnie z ustaleniami bank odebrał zajęcie tego samego dnia, natomiast skarżącej doręczono zawiadomienie 14 sierpnia 2025 r. Bank poinformował, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na brak środków. Pismem z 18 sierpnia 2025 r. skarżąca wniosła skargę na ww. czynność organu egzekucyjnego, zarzucając dokonanie czynności zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z naruszeniem art. 26e § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.). W ocenie skarżącej dokument zawiadomienia nie spełnia cech wydruku pisma sporządzonego w postaci elektronicznej, w zawiadomieniu brak danych personalnych osoby, która miała ten dokument podpisać oraz brak informacji o sposobie jego podpisania, w przypadku gdy wydruk pisma stanowić ma o sposobie jego sporządzenia w formie elektronicznej czy za pomocą podpisu kwalifikowanego czy podpisu zaufanego, zaawansowanej pieczęci elektronicznej albo kwalifikowanej pieczęci elektronicznej. Skarżąca zwróciła uwagę, że treść wydruku zawiadomienia w miejscu zwyczajowo przeznaczonym na podpis ogranicza się do powtórzenia ustawowej treści z art. 26e § 2 pkt 2 u.p.e.a. tj., że pismo w postaci elektronicznej zostało opatrzone podpisem albo pieczęcią, o których mowa w art. 26e § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżącej zawiadomienie takie nie wywołuje skutków prawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ww. postanowieniem z 17 września 2025 r. oddalił wniesioną skargę. Zawiadomienie zawierało wszystkie niezbędne elementy; jeżeli doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności następuje przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie art. 67 w zw. z art. 80 § 1 u.p.e.a.: a) w zw. z art. 26e § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 u.p.e.a. na skutek podjęcia czynności egzekucyjnej na podstawie zawiadomienia sporządzonego w postaci elektronicznej, które zdaniem skarżącej jest prawnie bezskuteczne, albowiem Naczelnik, decydując się na doręczenie wydruku relewantnego zawiadomienia na podstawie art. 26e § 4 u.p.e.a., zaniechał wskazania w myśl art. 26e § 2 pkt 2 u.p.e.a., w jaki konkretnie sposób pismo to zostało opatrzone podpisem albo pieczęcią (art. 26e § 1 u.p.e.a.). Tym samym zdaniem skarżącej brak prawnej skuteczności w zakresie domniemania z art. 26e § 3 u.p.e.a. jak i doręczenia w myśl 26e § 4 u.p.e.a.; b) w zw. z art. 67 § 2a pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a. na skutek bezzasadnego zdaniem skarżącej przyjęcia, że przepis art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a. zwalnia z obowiązku zachowania wymogów przewidzianych w art. 26e u.p.e.a. w sytuacji gdy przepis art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a. odnosi się do wymogów z art. 67 § 2 pkt 9 u.p.e.a.: c) w zw. z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 14 § 1a zdanie drugie i trzecie K.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. na skutek akceptacji dla sytuacji, w której podstawa działań organów ingerujących w sferę konstytucyjnie chronioną ma charakter personalnie anonimowy. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji – przywołanym na wstępie postanowieniem z 17 listopada 2025 r. – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, zaś w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Elementy, które musi zawierać zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, zostały wymienione w art. 67 § 2 i § 2d u.p.e.a. Przy czym (art. 67 § 1a), w wypadku gdy zawiadomienie jest doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, nie stosuje się wzoru dokumentu określonego w przepisach wydanych na podstawie § 6. Ponadto (art. 67 § 2a pkt 1), jeśli doręczenie zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności następuje przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Zasady wynikające z art. 67 u.p.e.a. uzupełnia art. 26e tej ustawy w zakresie dotyczącym wydruku zawiadomienia. W myśl art. 26e § 2 u.p.e.a., wydruk zawiadomienia, które było sporządzone w postaci elektronicznej: 1) odzwierciedla treść zawiadomienia, 2) zawiera informację o sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej, 3) informuje o opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią, wymienionych w § 1 tego artykułu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił, że powyższe unormowania są kompletne i nie wymagają uzupełnienia w wyniku odpowiedniego stosowania art. 14 § 1a K.p.a. Jeśli zatem przepisy określające zawartość wydruku pisma elektronicznego znajdują się zarówno w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jak i w Kodeksie postępowania administracyjnego i różnią się treściowo (choć w niewielkim stopniu), to pierwszeństwo należy się regulacji wynikającej z u.p.e.a., gdyż przepisy K.p.a. mają zastosowanie jedynie odpowiednie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 17 listopada 2025 r. V. S. wniosła o uchylenie obu postanowień wydanych w sprawie oraz zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.pa. – oba przepisy w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. - na skutek utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to zdaniem skarżącej jest obarczone naruszeniem: a) art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. - na skutek bezzasadnego zaniechania ustosunkowania się do wszystkich kwestii prawnych podniesionych w zażaleniu oraz opierania się na okolicznościach faktycznych niemających odzwierciedlenia w aktach sprawy, w efekcie brak wyjaśnienia wszystkich istotnych kwestii prawnych; b) art. 67 u.p.e.a. w zw. z art. 80 § 1 u.p.e.a. w związku z: - art. 26e § 1 pkt 5 u.p.e.a. i w zw. z art. 3 pkt 9, 10, 11 i 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z 23.7.2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE (Dz. Urz. UE L Nr 257, s. 73 - dalej jako rozporządzenie 910/2014 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt b) rozporządzenia 910/2014 oraz w zw. z art. 14 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a.; - art. 26e § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 u.p.e.a. na skutek podjęcia czynności egzekucyjnej na podstawie zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności sporządzonego w postaci elektronicznej, które zdaniem skarżącej jest prawnie bezskuteczne, albowiem organ egzekucyjny, decydując się na doręczenie wydruku relewantnego zawiadomienia na podstawie art. 26e § 4 u.p.e.a., w treści tego dokumentu, mającego mieć postać wydruku, nie podał, kto z imienia i nazwiska wydał zawiadomienie sporządzone w postaci elektronicznej, - art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a. na skutek bezzasadnego przyjęcia, że przepis art. 67 § 2a pkt 1 u.p.e.a. w realiach sprawy jest przepisem o charakterze lex specialis wobec regulacji z art. 26e u.p.e.a. Zdaniem skarżącej naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, powodując brak prawnej skuteczności w zakresie domniemania z art. 26e § 3 u.p.e.a. jak i brak skuteczności doręczenia w myśl 26e § 4 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, korzystając z uprawnienia które przyznaje art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: P.p.s.a.), ww. przepisy dopuszczają możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego oddalające skargę na czynność egzekucyjną zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Sąd zaznacza, że podziela wywody zawarte w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 08 kwietnia 2025 r. I SA/Po 79/25, wydanego w sprawie z udziałem tych samych stron postępowania, w tym samym przedmiocie, z zarzutami skargi rozbudowanymi w obecnej sprawie. Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Według art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym oddala lub uwzględnia skargę (w całości lub w części). Przy czym według art. 54 § 6 u.p.e.a., w przypadku uwzględnienia skargi, organ egzekucyjny: uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną (w całości albo w części) lub usuwa stwierdzoną wadę czynności. Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zgodnie zaś z art. 86b tejże ustawy, zawiadomienie o którym mowa w art. 80 § 1 i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Jeżeli wykorzystanie tego systemu jest niemożliwe z przyczyn technicznych, w czasie niezbędnym do przywrócenia jego funkcjonowania zawiadomienie i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego doręcza się na piśmie. Przepis art. 67 § 2 u.p.e.a. wskazuje, jakie elementy zawiera zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, z zastrzeżeniem jednak § 2a pkt 1 ww. artykułu, który stanowi, że jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Na podstawie art. 26e § 1 u.p.e.a. pismo sporządzone przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej opatruje się: 1) kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo 2) podpisem zaufanym, albo 3) podpisem osobistym, albo 4) zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo 5) kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Stosownie do art. 26e § 2 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia wydruku pisma sporządzonego przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej, wydruk tego pisma odzwierciedla jego treść i zawiera informację o opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią, o których mowa w § 1. Wydruk pisma, o którym mowa w § 2, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 26e § 3 u.p.e.a.). Doręczenie wydruku pisma, o którym mowa w § 2, uznaje się za doręczenie tego pisma lub jego odpisu (art. 26e § 4 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zajęcie przesłane zostało przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego [...]. Bank odebrał zajęcie 25 lipca 2025 r. (k. [...] i [...], [...] akt). Organ egzekucyjny zawiadomił również zobowiązaną poprzez przesłanie jej wydruku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Powyższe zawiadomienia doręczono skarżącej 14 sierpnia 2025 r. (k. [...]). Ponieważ zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano z wykorzystaniem dedykowanego systemu informatycznego [...], dla zobowiązanej sporządzono wydruk zawiadomienia, zgodnie z art. 26e § 2 u.p.e.a. Wydruk zawiadomienia przesłany do zobowiązanej zawiera informację, że pismo sporządzono w formie elektronicznej oraz, że zostało podpisane zgodnie z art. 26e § 1 u.p.e.a., co wypełnia wymogi art. 26e § 2 u.p.e.a. (k. [...]), zaś doręczenie takiego wydruku uznaje się za doręczenie tego pisma (art. 26e § 4 u.p.e.a.). Sąd podziela ocenę organów, że zasady wynikające z art. 67 u.p.e.a uzupełnia art. 26e § 2 u.p.e.a., według którego wydruk zawiadomienia, które było sporządzone w postaci elektronicznej, odzwierciedla treść zawiadomienia, zawiera informację o sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej oraz informację o opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią, wymienionych w § 1 tego artykułu. Przepis art. 26e § 2 u.p.e.a. nie wymaga doprecyzowania jakiego rodzaju podpisem lub pieczęcią zostało opatrzone zawiadomienie. Niezbędnym elementem wydruku pisma, oprócz informacji o sporządzeniu go w postaci elektronicznej, jest informacja, że pismo to zawiera wymagany podpis lub pieczęć. Taka informacja została wskazana w treści przedmiotowego zawiadomienia (k. [...]). Zdaniem Sądu, organ nie naruszył także art. art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. W ocenie Sądu, treść uzasadnienia postanowienia obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania postanowienia oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Także bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 67 w zw. z art. 80 § 1 w związku z art. 26e § 1 pkt 5 u.p.e.a. i w zw. z art. 3 pkt 9, pkt 10, pkt 11 i pkt 12 rozporządzenia 910/2014 – zarzut nowy względem ww. sprawy o sygn. akt I SA/Po 79/25, rozstrzygniętej wyrokiem tut. Sądu z 08 kwietnia 2025 r. Wskazane przepisy rozporządzenia 910/2014 to definicje legalne: podpisującego (osoba fizyczna, która składa podpis elektroniczny), podpisu elektronicznego (dane w postaci elektronicznej, które są dołączone lub logicznie powiązane z innymi danymi w postaci elektronicznej, i które użyte są przez podpisującego jako podpis), zaawansowanego podpisu elektronicznego (podpis elektroniczny, który spełnia wymogi dla zaawansowanych podpisów elektronicznych określone w art. 26 tego rozporządzenia), kwalifikowanego podpisu elektronicznego (zaawansowany podpis elektroniczny, który jest składany za pomocą kwalifikowanego urządzenia do składania podpisu elektronicznego i który opiera się na kwalifikowanym certyfikacie podpisu elektronicznego). Mając na względzie, że w skardze (s. [...]) powołano się na wymogi zaawansowanego podpisu elektronicznego Sąd powtórnie wskazuje na rozróżnienie między pismami mającymi postać elektroniczną (art. 26e § 1 u.p.e.a.) oraz wydrukami pism sporządzanych przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej (art. 26e § 2 u.p.e.a.). Pisma mające postać elektroniczną ustawodawca nakazuje opatrywać kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, albo podpisem osobistym, albo zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną. Z kolei wydruki pism sporządzanych przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej jedynie odzwierciedlają ich treść i zawierają informację o sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej; opatrzeniu pisma podpisem elektronicznym albo pieczęcią elektroniczną. Podsumowując, ustawodawca zwolnił wierzycieli i organy egzekucyjne z obowiązku dostarczania dłużnikowi pism mających postać elektroniczną, na rzecz dostarczania wydruków pism sporządzanych w postaci elektronicznej. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że wydruk pisma, o którym mowa w § 2 art. 26e, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś doręczenie wydruku pisma, o którym mowa w § 2, uznaje się za doręczenie tego pisma lub jego odpisu (art. 26e § 3-4 u.p.e.a.). Co więcej, postępowanie prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego, gdzie z mocy prawa trzeba oznaczyć nie tylko wierzyciela ale także trzeba zawrzeć imię i nazwisko, stanowisko służbowe i podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Organy w kontrolowanej sprawie nie naruszyły zatem zarzucanych przepisów prawa, skoro skarżąca otrzymała wydruk pisma sporządzonego w postaci elektronicznej. Podsumowując, skarga okazała się bezzasadna, bowiem oba postanowienia wydane w sprawie są zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.