I SA/Po 2696/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. [...] ,[...], [...] , [...] w przedmiocie ulgi z tytułu nauki zawodu I. uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] , [...],[...] [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej J.B. kwotę 40 zł ( czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ W. Zygmont Urząd Skarbowy wydał w 2000r., 2001r. decyzje przyznające podatniczce J.B. prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu , ulgę w podatku dochodowym od osób fizycznych za wyszkolenie uczennic: M.W. , A.K., A.L., J.C.. Podatniczka nie wniosła odwołań, wobec czego stały się one decyzjami ostatecznymi. W wyniku wznowienia w 2003r. postępowania w powyższych sprawach, tenże urząd ustalił, że dyplomy nadające tytuły kwalifikacyjne przez Ośrodek Kształcenia Zawodowego , zostały wydane niezgodnie z prawem, po czym wydał decyzje mocą których uchylił poprzednie decyzje i odmówił podatniczce przyznania ulg w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu wyszkolenia wymienionych wyżej uczennic. W odwołaniu podatniczka J.B. domagała się uchylenia tych decyzji wskazując, że dołożyła wszelkich starań, by uzyskać wymagane przepisami prawa kwalifikacje, że działała w dobrej wierze, a prawidłowość przebiegu kursu na mistrza w zawodzie sprzedawca nie budziła żadnych wątpliwości. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z 2003r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego podatniczka J.B. stwierdziła, że ulga powinna jej przysługiwać, a jej zabraniem "krzywdzi się nie tego, co zawinił". Kurs na mistrza w zawodzie ukończyła równocześnie z kursem pedagogicznym w tej samej placówce. Egzamin pisemny odbył się przy Komisji Egzaminacyjnej w Ośrodku Szkolenia Zamiejscowego w Z. pałacu. Skoro ukończyła wszystkie wymagane kursy, to ulga uczniowska powinna jej przysługiwać. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji, jako niezgodne z prawem. Powody. Ubiegając się o ulgi skarżąca przedłożyła m.in. dokument - dyplom mistrza sprzedawcy z dnia [...]06.1997r. przyznany jej uchwałą Państwowej Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Kuratora Oświaty z dnia [...].06.1997r., nr [...] , nr rejestru [...], a wydany przez W.M. prowadzącego Ośrodek Szkolenia Zawodowego , jako dokument potwierdzający kwalifikacje zawodowe do szkolenia uczniów. Skarżąca uzyskała go po zakończeniu kursu w Z. pałacu, zajęcia prowadziła nauczycielka z Zespołu Szkół Włókienniczych w Z., na zajęcia kupiła polecony podręcznik, a pisemny egzamin odbył się przed komisją. Organy podatkowe w trybie postępowania nadzwyczajnego podejmując próbę wycofania z obiegu prawnego własnych decyzji ostatecznych przyznających J.B. ulgi w podatku dochodowym z tytułu wyszkolenia uczennic, nie oceniały mocy prawnej dyplomu. Posiada on formę urzędową, określoną w załączniku (wzorze) nr 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o zasadach i warunkach podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych. Według § 19 ust. 1 powyższego rozporządzenia, egzaminy przeprowadzają oraz przyznają tytuły kwalifikacyjne państwowe komisje egzaminacyjne, powoływane przez kuratorów oświaty, przeto na dyplomie - stosownie do wymogów wzoru urzędowego - w miejscu po temu przeznaczonym, znajdują się podpisy członków komisji , którzy podjęli uchwałę o nadaniu skarżącemu tytułu mistrza w zawodzie. Z dokumentami wiąże się system domniemań prawnych. Organ prowadzący postępowanie podatkowe nie może swobodnie oceniać ani kwestionować treści zwłaszcza dokumentu urzędowego. W piśmiennictwie prawniczym podkreśla się, że nieuznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego (B. Adamiak [w] Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wrocław 2004, str. 665, teza 4.). Zatem by kwestionować treść tego dokumentu, należy przeprowadzić na podstawie art. 194 § 3 O.p. wyczerpujące postępowanie dowodowe przeciwko zawartym w nim informacjom. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 O.p.). Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Orzekając w niniejszej sprawie sąd miał na uwadze zasadę, że zarzuty i wnioski skargi oraz powołana w niej podstawa prawna nie wiążą sądu rozstrzygającego (art. 134 § 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyznacznikami granic rozpoznania sprawy jest legalność działań organów podatkowych, a także zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 lit.c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł sąd jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy. /-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ W. Zygmont