I SA/Po 27/26

Dnia 13 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 17 czerwca 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,- (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z 28 lipca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium), po rozpoznaniu odwołania S. G. (dalej: skarżący) od decyzji Starosty K. z 17 czerwca 2024 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wys. 500 zł za niedopełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestracji pojazdu marki [...] nr rej. [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27.10.2024 r. S. G. nabył na terytorium kraju ww. pojazd. W związku z tym, stosownie do art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: P.r.d.) do dnia 26.11.2024 r. skarżący miał obowiązek złożyć wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu. Wniosek ten złożył zaś 5.12.2024 r. W tej sytuacji Starosta wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W reakcji na to skarżący w piśmie złożonym 6.06.2025 r. wskazał, że urządzenie systemu kolejkowego było zniszczone, kolejka do załatwienia sprawy była dłuższa niż 30 dni, a urzędniczka nie uświadomiła skarżącego, że termin zostanie przekroczony. Skarżący wniósł o pozytywne załatwienie sprawy. Decyzją z 17.06.2025 r. Starosta K. na podstawie art. 140mb ust. 1, art. 140n w zw. z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wys. 500 zł za niedopełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestracji ww. pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał treść art. 140mb ust. 1, art. 140n w zw. z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d., by wskazać, że obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu ma charakter bezwzględny. Zatem wydanie decyzji o nałożeniu kary za niewywiązanie się z tego obowiązku nie zależy od uznania organu. Jeśli tylko organ stwierdzi, że właściciel pojazdu nie złożył wniosku o rejestracje pojazdu w terminie 30/90dni od dnia jego nabycia na terytorium kraju, wówczas zobowiązany jest do wydania decyzji o treści określonej przepisami prawa. Starosta wskazał, że przepis art. 140mb ust. 1 P.r.d. nie uprawnia organu do badania jakichkolwiek przesłanek mających wpływ na nieterminowe wypełnienie ww. obowiązku, a skutkujących nałożeniem kary pieniężnej. Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego Starosta wskazał, że nie ma możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przy nakładaniu kar pieniężnych w oparciu o art. 140mb P.r.d. nie stosuje się art. 189d-189f K.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji S. G. podniósł, że w okresie, w którym zobowiązany był złożyć wniosek o zarejestrowanie pojazdu zniszczony był automat z karteczkami wyznaczającymi termin załatwienia sprawy. Kolejka do rejestracji była dłuższa niż 30 dni, a zatem nie mógł spełnić ustawowego obowiązku rejestracji w ustawowym terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) podtrzymało stanowisko organu I instancji, wyjaśniając, że pomimo nabycia przedmiotowego pojazdu w dniu 27.10.2024 r. skarżący dopiero 2.12.2024 r. złożył wniosek o rejestrację. Przywołując treść stosownych przepisów P.r.d. Kolegium wskazało, że organowi administracji publicznej nie pozostawiono w takim przypadku jakiejkolwiek swobody działania w ramach tzw. "luzu decyzyjnego". W konsekwencji, wobec uchybienia przez skarżącego 3-dniowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu uznać należało, że decyzja organu I instancji była zasadna, a podnoszone przez stronę okoliczności nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. S. G. w skardze skierowanej do tutejszego Sądu na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucił naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, tj. art. 73aa ust. 1 pkt 1, art. 140mb ust. 1 oraz art. 140n ust. 1 p.r.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, gdy nie było ku temu podstaw oraz błąd w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że przekroczenie terminu na złożenie wniosku o rejestracje pojazdu nastąpiło z przyczyn od skarżącego zależnych, podczas gdy skarżący nie miał na to żadnego wpływu. Skarżący przywołał uprzednio prezentowaną argumentację, precyzując, że starając się 4.11.2024 r. zarejestrować pojazd w Wydziale Komunikacji o Transportu Starostwa Powiatowego w K. dowiedział się, że celem złożenia wniosku konieczne jest zapisanie się do kolejki. Zapisy do kolejki prowadziła urzędniczka tego Wydziału, od której dowiedział się, że najszybszym możliwym terminem złożenia wniosku jest 4.12.2024 r. Z tego powodu skarżący zapisał się w kolejce i cierpliwie czekał na wyznaczony termin, sądząc, że skoro Starostwo wyznacza termin na 4.12.2024 r. to wszystko jest dopełnione zgodnie z prawem. Skarżący wskazał, iż nie spodziewał się, że w Starostwie obowiązuje system kolejkowy, a terminy oczekiwania w kolejce są tak odległe. Spodziewał się, że zastanie w Starostwie sprawnie działający automat do wyznaczania terminu, a termin będzie nieodległy. Nie spodziewał się też, żem zostanie obciążony karą, skoro to Starostwo wyznacza termin na złożenie wniosku. Dodał, że zgłosił się do Starostwa już w 8. dniu po zakupie pojazdu celem złożenia wniosku o jego rejestrację. Nie jest więc jego winą, że Starostwo wyznaczyło mu tak odległy termin. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowej w dniu 13 stycznia 2026 r. skarżący wskazał, że 4 dni po zakupie auta stawił się w Wydziale Komunikacji Starostwa K., a zatem pozostawało mu 26 dni na zarejestrowanie auta. Ówczesna organizacja Wydziału Komunikacji uniemożliwiała mu złożenie takiego wniosku, kolejki były długie i pierwszeństwo mieli właściciele komisów, którzy rejestrowali po kilkanaście, kilkadziesiąt aut, w ten sposób zajmując kolejki. Na skutek skarg obywateli aktualnie sytuacja diametralnie się zmieniła i bez problemu można zarejestrować auto z zachowaniem terminu. Na pytanie Sądu skarżący oświadczył, że po tym, jak stawił się do rejestracji auta na 4. dzień po jego zakupie został mu wyznaczony termin na 2.12.2024 r., co zostało odnotowane w prowadzonej w Urzędzie książce. Na pytanie Sądu skarżący oświadczył, że przed tym, jak stawił się w organie celem rejestracji pojazdu dokonał już przeglądu oraz wykupił ubezpieczenie tak, aby posiadać wszystkie dokumenty, które są potrzebne do rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wydane w sprawie decyzje naruszają fundamentalne zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz inne przepisy postępowania tj. art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (publikator aktu podano wyżej), zgodnie z którym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 140mb ust. 1 p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Treść powołanych przepisów jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z zacytowanych regulacji wynika, że termin na zadośćuczynienie obowiązkowi złożenia wniosku o rejestrację pojazdu przez jego właściciela wynosi 30 dni. Należy wspomnieć, że w myśl art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f Kpa nie stosuje się. Oznacza to, że organ administracji publicznej, który stwierdzi uchybienie terminu do złożenia wniosku o zarejestrowanie pojazdu nie może ani zastosować dyrektywy wymiaru kary wedle wzorca określonego w art. 189d K.p.a., ani nie ukarać strony, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej (art. 189e K.p.a.), ani odstąpić od nałożenia kary, poprzestając na pouczeniu (art. 189f K.p.a.). Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że w sprawie zastosowanie miały przepisy P.r.d. w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r. w związku z nabyciem pojazdu w dniu 27 października 2024 r. Bezsporne jest też, że skarżący nie dopełnił wyżej opisanego obowiązku w ustawowym terminie. Jak ustaliły trafnie organy winien był w terminie do 26 listopada 2024 r. złożyć wniosek o rejestracje pojazdu, tymczasem uczynił to w dniu 2 grudnia 2024 r. Niemniej Sąd zwraca uwagę, że zarówno w piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 4 czerwca 2025 r., a więc przed wydaniem decyzji z 17 czerwca 2025 r. przez ten organ, jak i następnie w odwołaniu od tej decyzji oraz w skardze na decyzję Kolegium skarżący podnosił, że przed upływem ustawowego terminu podjął wszelkie możliwe działania celem złożenia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu. Stawił się w siedzibie organu – w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa K., lecz – jak podaje- w tym czasie nie działał automat do rejestracji wizyt, urzędnik Starostwa wyznaczył mu termin wizyty celem złożenia wniosku po upływie ustawowego 30-dniowego terminu, nie pouczając w jaki sposób skarżący mógłby uniknąć omawianego naruszenia, jak i nie wyjaśnił konsekwencji prawnych tegoż naruszenia (nałożenie administracyjnej kary pieniężnej). W skardze S. G. sprecyzował, że w celu złożenia wniosku już 4 listopada 2024 r. (tydzień po zakupie auta) stawił się w siedzibie Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w K. w celu zarejestrowania pojazdu. Nie został jednak przyjęty z powodu zbyt długiej kolejki i nieczynnego automatu wyznaczającego kolejkę elektronicznie. Termin kolejki urzędniczka Starostwa wyznaczyła mu zaś po upływie ustawowego terminu, o czym skarżący nie został poinformowany. Na rozprawie sądowej skarżący dodał, że ówczesna organizacja Wydziału Komunikacji Starostwa K. uniemożliwiła mu złożenie wniosku o rejestracje w terminie, bowiem kolejki do rejestracji pojazdów zajęte były przez właścicieli komisów rejestrujących po kilkanaście lub kilkadziesiąt aut. Dodał, że na skutek skarg obywateli funkcjonowanie Wydziału Komunikacji Starostwa zmieniło się i aktualnie bez problemu można w terminie złożyć wniosek o rejestracje pojazdu. Wówczas zaś wyznaczono mu termin wizyty na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu na dzień 2 grudnia 2024 r., co zostało odnotowane w urzędowej książce. Skarżący wyjaśnił, że przed wizytą w siedzibie organu, która miała miejsce 4 listopada 2024 r., dokonał już przeglądu auta i go ubezpieczył tak, by posiadać wszelkie niezbędne do rejestracji dokumenty. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że organy orzekające obu instancji przeprowadziły postępowanie sprzecznie z wzorcami normatywnymi w zakresie zasad naczelnych, jak i zasad dowodowych postępowania administracyjnego. Zważyć należy, że zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie zaś z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej jest obowiązany zatem działając z upoważnienia ustawowego i reprezentując państwo wobec obywatela do należytego działania, do którego należy m.in. zapewnienie, aby strona nie poniosła szkody w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego. W postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w ramach postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W ramach tych, na mocy art. 78 § 1 k.p.a. powinien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, ale tylko takie, którego przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów, które mają obowiązek przedstawić strony z uwagi na sporny charakter postępowania i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Z kolei art. 80 k.p.a. nakłada na organ powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Jak stanowi art. 81a § 1 K.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 K.p.a. (zasada zaufania obywateli do władzy publicznej) wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Dopełnieniem tej zasady jest uregulowanie art. 9 zd. pierwsze K.p.a. (zasada informowania stron), że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania), że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W konsekwencji możliwość dokonania oceny legalności postępowania organu powinna znaleźć odzwierciedlenie w decyzji, której wymogi formalne określa art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. (ten ostatni określa elementy składowe uzasadnienia decyzji). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji ma zatem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Zatem w ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z jej uzasadnieniem. Zdaniem Sądu w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia powyższych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto decyzje wydane przez organy nie są zgodne z wzorcami normatywnymi wskazanymi w szczególności w art. 107 § 1 pkt 6 i 3 K.p.a. Uchybienia organów obu instancji przejawiają się w tym, że nie wypowiedziały się, czy faktycznie w sprawie nie doszło do "urzędowego uchybienia" polegającego na leżącym po stronie organu I instancji, a polegającym na uniemożliwieniu skarżącemu złożenia w terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Organy de facto w uzasadnieniach swych decyzji zlekceważyły w tym zakresie stanowisko skarżącego, ograniczając się do wskazania, że okoliczność ta nie może mieć wpływu na wynik sprawy. W żaden sposób akta administracyjne sprawy, a zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i uzasadnienia faktyczne decyzji administracyjnych organów obu instancji nie ujawniają, czy faktycznie w terminie na złożenie wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu skarżący – jak sam twierdzi - stawił się w siedzibie Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa K., a jeśli tak, czy faktycznie ówcześnie brak było, ze względu na wadliwą organizację pracy tegoż Wydziału, złożenie wniosku o rejestrację pojazdu w ustawowym terminie. Postawa organów nie tylko zatem narusza podane normy postępowania wyjaśniającego, ale i przede wszystkim stanowi przejaw lekceważenia zasady prawdy obiektywnej w ustaleniu stanu faktycznego i uwzględnienia słusznego interesu obywateli, zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania i przekonywania strony. Powyższe uchybienia tj. zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego (także z perspektywy dowodowej), jak również uchybienia w zakresie uzasadnień decyzji organów obu instancji, stanowią naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosił okoliczności braku faktycznej możliwości rejestracji pojazdu w ustawowym terminie już na etapie postępowania przed organem I instancji, a następnie w odwołaniu, lecz żaden z organów orzekających nie odniósł się do tego zarzutu. Organy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane będą do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność zasad rejestracji pojazdów w Wydziale Komunikacji w Starostwie K. w okresie X-XII 2024 r., a w szczególności ustalenia i wyjaśnienia, czy istniała faktyczna możliwość złożenia wniosku o rejestrację pojazdu bez wcześniejszej rezerwacji wizyty w organie oraz czy w ww. okresie czasu – od 27.10.2024 r. (data zakupu samochodu) do dnia 26 listopada 2024 r. (ostatni dzień na terminowe złożenie przez skarżącego wniosku o rejestrację pojazdu) istniała ograniczona możliwość złożenia wniosku przez skarżącego o rejestrację pojazdu, a jeśli tak czym spowodowana. W ramach postępowania organy umożliwią skarżącemu aktywny udział w tym postępowaniu. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i dokonaniu ustaleń w ww. zakresie organ wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni - biorąc pod uwagę przedmiot postępowania administracyjnego - zgodnie z wymogami normatywnymi wskazanymi w szczególności w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Sąd podkreśla, że jeżeliby ustalenia faktyczne organów potwierdziły stanowisko skarżącego, iż stawił się on w siedzibie organu w ustawowym terminie (na długo przed upływem terminu) celem złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, nie został pouczony o braku możliwości złożenia tegoż wniosku przed upływem terminu, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. ze względu na zbyt długą kolejkę wizyt, a wizytę wyznaczono mu po terminie, obowiązkiem organu I instancji będzie pouczenie skarżącego o możliwości złożenia wniosku w trybie art. 189k § 1 K.p.a. o udzielenie ulgi w wykonaniu nałożonej administracyjnej kary pieniężnej. W przypadku, gdy skarżący wniosek taki złoży w wyznaczonym mu terminie organ I instancji winien rozważyć, czy ze względu na ważny interes strony nie powinno się w niniejszej sprawie umorzyć administracyjnej kary pieniężnej. Reasumując, rozpatrując sprawę ponownie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi wiążące organy na mocy art. 153 P.p.s.a. Z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe Sąd orzekł jak w pkt I. sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. O kosztach sądowych (pkt II. wyroku) Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.