I SA/Po 2753/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Jerzy Małecki(spr) Gabriela Gorzan Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2004 r. sprawy ze skargi J.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego o d d a l a s k a r g ę /-/G.Gorzan /-/J.Ruszyński /-/J.Małecki Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta z dnia [...] , nr [...], w którym ten ostatni wyraził swoje stanowisko jako wierzyciel co do zarzutów postawionych przez J.N. przeciw prowadzonemu przez Urząd Skarbowy postępowaniu egzekucyjnemu dotyczącemu opłat za postój w strefie parkowania w okresie od [...] 04. – [...] 09.2000 r. W niniejszej sprawie wierzyciel - Prezydent Miasta wyraził swoje stanowisko co do zgłoszonych w toku postępowania zarzutów. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga ani o istocie sprawy, ani jej nie kończy. Ostateczne zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego rozpatruje organ egzekucyjny - którym jest urząd skarbowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło z powyższych względów utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie prezydenta. W wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze J. N. podnosi, iż powyższe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest dla niego niezrozumiałe. Podnosi, iż nigdy nie otrzymał żądania zapłaty, a także nigdy nie miał potrzeby parkowania w określonej strefie w O. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podnosi się, że skoro zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta nie rozstrzyga o istocie sprawy, to postanowiono je utrzymać w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, zważył co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca tetyczne umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną - zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę naruszeń prawa przez wierzyciela egzekucyjnego związanych z jego wypowiedzią dla organu egzekucyjnego, w związku z podniesionymi zarzutami dotyczącymi prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Sąd administracyjny uprawniony jest jedynie do badania legalności działań organów administracji publicznej, nie jest natomiast uprawniony do badania przejawów tych działań w/g innych kryteriów np. celowości. Sąd administracyjny nie jest też kolejną, trzecią instancją, która badałaby po raz kolejny meritum sprawy. Dlatego w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie przeprowadza się co do zasady postępowania dowodowego, a jedynymi dowodami przed tym sądem mogą być tylko i wyłącznie dowody z dokumentów. Strona skarżąca żadnych nowych dokumentów (które by nie znajdowały się w aktach administracyjnych i sądowych sprawy) nie przedłożyła sądowi. Nie polegają natomiast na prawdzie stwierdzenia skargi, jakoby skarżący nie otrzymał pocztowych wezwań wierzyciela do uiszczenia zapłaty. Skoro na rozprawie J.N. podnosi, iż listonosz sfałszował jego podpis, powinien zawiadomić o fakcie popełnienia przestępstwa fałszerstwa odpowiedni organ ścigania (prokuratora) i żądać ukarania winnego przez sąd karny. Do tego momentu, organy administracji nie mają podstaw prawnych do kwestionowania zapisów wynikających z pocztowych dowodów doręczeń. Skład orzekający wyjaśnia następnie, iż zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) - organ egzekucyjny prowadzący egzekucję należności pieniężnych ma obowiązek zwrócenia się do wierzyciela, który wystawił tytuł egzekucyjny, o złożonych przez zobowiązanego J.N. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych. Postanowienia ust. 1 powyższego przepisu są dla organu egzekucyjnego obligatoryjne, gdyż co do zasady, odstąpienie przez organ egzekucyjny, nie będący jednocześnie wierzycielem, od wymogu uzyskania wypowiedzi wierzyciela " stanowi naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. np. wyrok NSA z 20.02.1998 r., sygn. I SA. Łd 911/96, ONSA 1998, Nr 4, poz. 148). Powyżej cytowany art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym przewiduje, że wierzyciel (w tym przypadku Prezydent )wyraża swoje stanowisko w sprawie zarzutów co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego podniesionych przez zobowiązanego (w tym przypadku J. N.), natomiast organ egzekucyjny (tutaj Urząd Skarbowy )ma obowiązek ustosunkowania się merytorycznie do tego stanowiska w formie postanowienia, na które będzie skarżącemu przysługiwało zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Gdyby wierzyciel nie wyraził swego stanowiska w ciągu 14 dni od powiadomienia go o wniesionych zarzutach - urząd skarbowy miałby obowiązek zawiesić toczące się postępowanie egzekucyjne do wydania przez siebie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ egzekucyjny (po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela) wydający postanowienie w sprawach zarzutów może postąpić rozmaicie. Może takie zarzuty odrzucić jako bezzasadne, a może także je uwzględnić (uznać zarzuty skarżącego za zasadne) i albo umorzyć postępowanie w przypadku zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo zastosować środek mniej uciążliwy, gdy środek poprzednio stosowany był sprzeczny z zasadą wyrażoną w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych zatem powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/G.Gorzan /-/J.Ruszyński /-/J.Małecki LF