I SA/Po 2760/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Michała S. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 13 października 1998 r. (...) w przedmiocie wymiaru podatku obrotowego i dochodowego za 1992 r. - oddala skargę. Decyzją z dnia 13 października 1998 r. (...) Izba Skarbowa w P. po rozpatrzeniu odwołania Michała S. od decyzji Urzędu Skarbowego P.-W. (...) z dnia 26 czerwca 1998 r. odmawiającej uchylenia. decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego P-St.M. z dnia 31 stycznia 1995 r. (...) w sprawie wymiaru podatku obrotowego i dochodowego za 1992 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Ustalono, że w dniu 1 kwietnia 1997 r. Michał S. złożył w Urzędzie Skarbowym P.-W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku obrotowego za 1992 r. Uzasadniając wniosek podatnik wskazał, że organy podatkowe nie uwzględniły w czasie postępowania podatkowego treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 października 1992 r., które zwalniało produkowane przez niego wyroby od podatku. Urząd Skarbowy nie znalazł przesłanek do wznowienia postępowania wymienionych w art. 240 par. 1 Ordynacji podatkowej i odmówił uchylenia decyzji wymiarowej. Za nową okoliczność w sprawie lub nowy dowód, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję należy według Izby Skarbowej rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, której nieznajomość mogła pierwotnie doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Odmienna wykładnia przepisu prawa nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Nie są również nowymi dowodami w sprawie wskazane przez podatnika tezy wyroków NSA. Wskazano również na to, że podatnik nie odwołał się od decyzji wymiarowej z 31 stycznia 1995 r., która stała się decyzją ostateczną. W skardze na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 13 października 1998 r. Michał S. wniósł o jej uchylenie. Skarżący uzasadnia skargę m.in. tym, że decyzja dotycząca wymiaru podatku została wydana na podstawie błędnej wykładni przepisów prawa podatkowego. Skarżący zarzuca również, że błędnie zastosowano przepisy ordynacji podatkowej, a nie kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazuje też, że podstawą wznowienia postępowania były również odmienne decyzje organów podatkowych w innych sprawach zgodne z interpretacją przepisów przeprowadzoną przez skarżącego. Skarżący twierdzi, że decyzja wymiarowa została wydana przez nieznajomość zasad klasyfikacji wyrobów. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w P. wniosła o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważy, że przedmiotem postępowania przed organami podatkowymi był wniosek z dnia 1 kwietnia 1997 r. o wznowienie postępowania podatkowego. Wniosek taki nie jest odwołaniem od decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Postępowanie w trybie wznowienia postępowania nie jest postępowaniem odwoławczym. Nie ma więc do niego zastosowania art. 335 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Do postępowań o wznowienie postępowania wszczętych na żądanie strony złożone w dacie obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach podatkowych stosuje się przepisy Kpa następuje w sytuacji, gdy organ odwoławczy uchyli decyzję wydaną w trybie postępowania wznowieniowego. Liczy się bowiem data złożenia wniosku o wznowienie postępowania i obowiązujący w tej dacie porządek prawny. Niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej nie ma jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Również pod rządami przepisów Kpa rozstrzygnięcie winno być takie same. Skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania. Artykuł 145 par. 1 Kpa wymienia przesłanki wznowienia postępowania. Postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się jeżeli: - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, - decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, - decyzja wydana została przez organ, który podlega wyłączeniu, - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, - zagadnienie wstępu zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji, - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Żadna z wyżej wymienionych przesłanej uzasadniających wznowienie postępowania nie występuje. W szczególności nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem nie jest treść przepisu prawnego, który nie został przez organ wydający decyzję zastosowany. Okoliczności faktyczne i dowody dotyczą sfery faktów, co w przypadku podatnika przekłada się na zdarzenia mające wpływ na obowiązek podatkowy. Nowym faktem i dowodem nie jest więc inne niż zastosowane w sprawie orzeczenie sądowe czy interpretacja prawa. Argumenty podnoszone przez skarżącego mogą stanowić przedmiot rozważań w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej a nie w postępowaniu wznowieniowym. Z powyższych przyczyn skarga na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, podlega oddaleniu.