I SA/Po 277/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zakresie niepodatkowych należności budżetowych za miesiące od stycznia 2019 r. do maja 2020 oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] października 2020 r. odmawiającą S. K. Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w [...] stwierdzenia nadpłaty w zakresie niepodatkowych należności budżetowych za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do maja 2020 r. w łącznej wysokości [...] zł. Przedstawiając stan faktyczny, organ wskazał, że wnioskiem z [...] września 2020 r. S. K. wystąpił o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty egzekucyjnej oraz korekty informacji OEG-1 za okres od stycznia do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do maja 2020 r. Uzasadniając wniosek, strona wskazała, że w złożonych informacjach, poprzez przyjęcie błędnej wykładni systemowej przepisów, że wszystkie uzyskiwane opłaty po dniu wejścia w życie ustawy o komornikach sądowych, niezależnie od tego kiedy wszczęto postępowanie, w którym te opłaty uzyskano, o ile postanowienie ustalające je uprawomocniło się po dniu 1 stycznia 2019 r., stanowią niepodatkową należność budżetu państwa i są podstawą do określenia wynagrodzenia prowizyjnego. Zawyżona łączna kwota niepodatkowych należności budżetowych, o zwrot której zawnioskowała strona, wynosi [...] zł i wynika ze złożonych korekt informacji OEG-1 (łącznie [...] korekt wraz z potwierdzeniami przelewu środków za każdy miesiąc). Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z [...] października 2020 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w zakresie niepodatkowych należności budżetowych za okresy wskazane w sentencji decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że powoływanie się przez Komornika Sądowego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty na przepis art. 52 ustawy o kosztach komorniczych nie znajduje uzasadnienia, ponieważ normy prawne, do których odwołuje się przepis art. 52, od 1 stycznia 2019 r. nie obowiązują już w porządku prawnym. Zatem wykluczone jest powoływanie tych przepisów jako podstawy prawnej. Zdaniem organu na uwagę zasługuje fakt, że wyeliminowanie przez ustawodawcę rozwiązania przyjętego w art. 52 ustawy o kosztach komorniczych jest racjonalne i konsekwentne z punktu widzenia przyjętej w późniejszej ustawie o komornikach sądowych zasadniczej zmiany odnośnie zasad wynagradzania komorników sądowych, ukształtowanej jako wynagrodzenie prowizyjne, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych. Organ uznał, że założenie racjonalności nakazuje przyjąć, że skoro we wcześniejszej ustawie z 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych ustawodawca odwoływał się jeszcze do przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, a w późniejszej ustawie z 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych postanowił o utracie jej mocy, to wolą jego było wyeliminowanie w pełnym zakresie z obrotu prawnego 1 stycznia 2019 r. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. W opinii organu zamiarem ustawodawcy było doprowadzenie do takiego stanu, aby orzekanie o opłatach egzekucyjnych od 1 stycznia 2019 r., również w zakresie postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o kosztach komorniczych, odbywało się w oparciu o przepisy właśnie tej ustawy. Zdaniem organu z przedłożonego przez Komornika Sądowego zestawienia opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed 1 stycznia 2019 r., a wyegzekwowanych w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do maja 2020 r. za każdy miesiąc odrębnie oraz zestawienia opłat przed korektą oraz po korekcie za 2019 r. i styczeń - maj 2020 r. jednoznacznie wynikało, że sporządzając pierwotne informacje OEG-1 złożone przed korektą z 10 września 2020 r. wykazano opłaty egzekucyjne, pomijając prawomocnie ustalone przed 1 stycznia 2019 r. oraz opłaty nieegzekucyjne. W związku z tym organ uznał, że w pierwotnie złożonych informacjach OEG-1 prawidłowo wskazano kwotę opłaty uzyskanej oraz kwotę opłaty podlegającej przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego. Uwzględniono zatem wszystkie pobrane lub ściągnięte opłaty egzekucyjne, które były prawomocnie ustalone od 1 stycznia 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził, że w sprawie będącej przedmiotem złożonego przez stronę wniosku o stwierdzenie nadpłaty zastosowanie znajduje przepis art. 283 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych. Zgodnie z jego treścią przepisów art. 149-151 ustawy nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 2019 r., a contrario stosuje się je do wszystkich opłat prawomocnie ustalonych od 1 stycznia 2019 r. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził, że korekty informacji OEG-1 złożone [...] września 2020 r. nie uwzględniają przepisu art. 283 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i jego skutków. Podstawę złożonych korekt stanowi art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych. Z tytułu wykonywanych czynności komornik pobiera opłaty na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych oraz ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych. Opłaty egzekucyjne ustalone po 1 stycznia 2019 r. w odniesieniu do postępowań wszczętych i niezakończonych przed tym dniem stanowić będą niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, co wynika bezpośrednio z treści art. 149 ust. 1 ww. ustawy. Organ stanął na stanowisku, że wszystkie opłaty uzyskiwane przez komornika sądowego po 1 stycznia 2019 r., o ile postanowienie ustalające je uprawomocniło się po 1 stycznia 2019 r., zmieniły swój status, stanowiąc niepodatkową należność budżetową będącą podstawą określenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika. Mając powyższe na uwadze organ odmówił stwierdzenia nadpłaty kwoty opłaty egzekucyjnej podlegającej przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego za miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do maja 2020 r., informując jednocześnie, że złożone przez Komornika Sądowego korekty informacji OEG-1 za ww. okresy zgodnie z art. 81b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p.") nie wywołują skutków prawnych. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji i wydanie decyzji uwzględniającej żądanie zawarte w złożonym wniosku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wszystkie opłaty uzyskiwane przez komornika sądowego po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, o ile postanowienie ustalające je uprawomocniło się po dniu 1 stycznia 2019 r., zmieniły swój status, stanowiąc niepodatkową należność budżetu państwa i jako takie są jedyną podstawą określenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika, zgodnie z art. 150 ustawy o komornikach sądowych. Organ odwoławczy stwierdził, że złożone przez stronę korekty informacji OEG-1 za miesiące od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. oraz od stycznia 2020 r. do maja 2020 r. nie wywołują skutków prawych w zakresie powstania nadpłaty w łącznej kwocie [...]zł wynikającej z nadpłaconych opłat egzekucyjnych stanowiących niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych. W skardze skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych poprzez jego niezastosowanie, czego konsekwencją było zakwalifikowanie opłat egzekucyjnych ustalonych i pobranych w okresie od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. oraz od stycznia 2020 r. do maja 2020 r. w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych przed 1 stycznia 2019 r., jako niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 149 ustawy o komornikach sądowych, oraz naruszenie art. 149 ustawy o komornikach sądowych stanowiącego definicję opłaty budżetowej poprzez jego błędną wykładnię, 2) prawa materialnego, tj. art. 283 ustawy o komornikach sądowych poprzez jego błędną wykładnię, czego konsekwencją było zakwalifikowanie opłat ustalonych w okresie od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. oraz od stycznia do maja 2020 r. w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych przed 1 stycznia 2019 r., jako niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 149 ustawy o komornikach sądowych, 3) przepisów postępowania, tj. art. 122 O.p. poprzez niezbadanie okoliczności odnoszącej się do praktyki innych organów podatkowych w zakresie traktowania opłat egzekucyjnych pobieranych w postępowaniach wszczętych przed 1 stycznia 2019 r., 4. przepisów postępowania, tj. art. 121 i 124 O.p. poprzez wyrywkowe i zdawkowe odniesienie się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] oraz nieprzedstawienie szczegółowej argumentacji uzasadniającej stosowanie przez organ podatkowy drugiej instancji art. 149 ustawy o komornikach sądowych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację uzasadniającą podniesione zarzuty. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). O terminie posiedzenia strona i organ zostały powiadomione. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Analiza akt sprawy i wydanych decyzji nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym ustalenie obowiązującego w rozpatrywanej sprawie stanu prawnego został przez organ podatkowy oceniony odmiennie, niż oczekiwała tego strona, nie świadczy o naruszeniu przywołanych w skardze zasad postępowania wyrażonych w art. 121, art. 122 i art.124 O.p. Istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jak kwalifikować w obowiązującym stanie prawnym, uzyskane w 2019 r. przez komornika sądowego opłaty egzekucyjne, tj. które z opłat stanowią dochód komornika, a które stanowią należność budżetu państwa i podstawę ustalenia wynagrodzenia prowizyjnego i czy w związku z dokonaną kwalifikacją organy prawidłowo odmówiły stronie stwierdzenia nadpłaty. Odpowiadając na to pytanie trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do stanu prawnego obowiązującego w niniejszej sprawie. Z dniem 1 stycznia 2019 r. weszły w życie dwie ustawy, tj.: - ustawa z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 770 ze zm. – t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2363 – dalej: "u.k.k."), - ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 771 ze zm. – t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 121 – dalej: "u.k.s."). Zgodnie z art. 149 ust. 1 u.k.s. opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1-2a, na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych. Według art. 149 ust. 2 u.k.s. uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2019 r., poz. 869, 1622, 1649 i 2020), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane. Przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się, w myśl art. 149 ust. 3 u.k.s. , opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych. Przepis art. 149 ust. 1 u.k.s. nie ma zastosowania do tych opłat egzekucyjnych, które zostały prawomocnie ustalone przed 1 stycznia 2019 r. (art. 283 u.k.s.). Za niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym uznaje się należności, które: - stanowią dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, - wynikają ze stosunków publicznoprawnych, - nie są przy tym podatkami i opłatami publicznoprawnymi (art. 3 pkt 8 O.p.). Ustawodawca odszedł od dotychczasowego rozwiązania, zgodnie z którym opłaty egzekucyjne stanowiły przychód komornika (por. art. 63 ust. 4 dawnej ustawy o komornikach sądowych i egzekucji). Opłatą egzekucyjną w myśl przepisów u.k.k. jest opłata należna za przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym (art. 18). Opłaty egzekucyjne w odróżnieniu od innych opłat komorniczych (art. 18 ust. 1 pkt 2 u.k.k. - opłaty za przeprowadzenie innego postępowania albo dokonanie innych czynności) stanowią należność budżetową (nie są przychodem komornika). Przychodem komornika jest wynagrodzenie prowizyjne za pełnioną służbę (proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych) oraz pozostałe opłaty komornicze (art. 152 ust. 2 u.k.s.), a także opłaty egzekucyjne prawomocnie ustalone na podstawie przepisów uchylonej ustawy o komornikach sądowych do dnia 31 grudnia 2018 r., jeżeli zostaną wyegzekwowane po tej dacie (art. 283 ust. 1 u.k.s.). Dochodem komornika jest nadwyżka przychodów nad kosztami działalności egzekucyjnej. Z uzyskanych opłat egzekucyjnych komornik zatrzymuje część przypadającego mu wynagrodzenia prowizyjnego, a pozostałą część zobowiązany jest przekazać na rachunek właściwego urzędu skarbowego, tj. urzędu właściwego ze względu na siedzibę prowadzonej kancelarii (art. 150 u.k.s.). Przez opłatę uzyskaną należy rozumieć tę, którą komornik faktycznie otrzymał. Środki z opłat egzekucyjnych komornik zobowiązany jest przekazać na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego w terminie nie późniejszym niż do 5 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym uzyskał opłatę. Ponadto komornik ma obowiązek złożenia do tego urzędu informacji w przedmiocie: - uzyskanych opłat egzekucyjnych, - opłat egzekucyjnych podlegających przekazaniu po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego. Informacje te mają być udzielone urzędowi skarbowemu do 10 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym komornik uzyskał opłatę. Jeżeli postanowieniem sądu komornik zostanie zobowiązany do zwrotu całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej, to proporcjonalnemu zwrotowi - poza wynagrodzeniem prowizyjnym komornika - podlega także opłata przekazana na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Termin do dokonania przez komornika zwrotu pobranej opłaty egzekucyjnej biegnie od daty uprawomocnienia się postanowienia sądu i wynosi 4 dni (art. 26 u.k.k.). Proporcjonalna część podlegającej zwrotowi opłaty egzekucyjnej przekazanej przez komornika, zgodnie z ust. 2 artykułu 149, na rachunek urzędu skarbowego jest nadpłatą w rozumieniu przepisów O.p., co oznacza, że stosuje się do niej przepisy rozdziału 9 O.p. (art. 72-80). Przepis ten ma zastosowanie również do innych sytuacji skutkujących koniecznością zwrotu pobranej przez komornika opłaty egzekucyjnej (art. 30 u.k.k.), a także do tych sytuacji, w których kwota opłat egzekucyjnych przekazana przez komornika była wyższa od należnej. Przepis art. 52 u.k.k. zawiera regulację intertemporalną odnoszącą się do zakresu stosowania wprowadzanych przepisów. W ust. 1 cytowanego przepisu, ustawodawca przyjął ogólną regułę, zgodnie z którą do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe podyktowane jest tym, że przepisy dotyczące kosztów komorniczych, w szczególności dotyczących opłat, stosowane są w sposób ciągły w danym postępowaniu. Wynika to z faktu, że w miarę postępów egzekucji opłaty egzekucyjne są sukcesywnie ściągane. Wprowadzenie zmian do będących już w toku postępowań mogłoby być źródłem trudności interpretacyjnych i przysporzyć znacznych komplikacji przy ostatecznym rozliczaniu kosztów egzekucji. Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.k.k. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W odniesieniu do zagadnień związanych z problematyką szeroko rozumianego poboru kosztów komorniczych przepis art. 52 ust. 1 u.k.k. należy jednak wykładać ściśle. W przeciwieństwie do wcześniejszego stanu prawnego, w którym ustawa o komornikach sądowych i egzekucji regulowała całokształt zagadnień ustrojowych dotyczących komorników sądowych, funkcjonowania systemu finansowania egzekucji sądowej, jak i szczegółowych zasad poboru opłat egzekucyjnych, od 1 stycznia 2019 r. zagadnienia te zostały podzielone między u.k.s. i u.k.k. Dlatego też należy mieć na względzie, że przepis art. 52 ust. 1 u.k.k. odnosi się do postępowań wszczętych i niezakończonych jedynie w zakresie, w którym pokrywa się on z przedmiotem regulacji objętym u.k.k. Jest to zastrzeżenie istotne, albowiem u.k.k. określa wysokość kosztów komorniczych i zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania w sprawach dotyczących tych kosztów (art. 1 u.k.k.), ale już nie zasady wynagradzania komorników sądowych. Nie odnosi się ona również do istotnej kwestii, jaką jest istota samej opłaty egzekucyjnej - problematyka ta została uregulowana w art. 149 ust. 1 u.k.s. W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie w zakresie określania wysokości opłat egzekucyjnych i wydatków, zasad ich ponoszenia oraz trybu postępowania dotyczącego tych kosztów. Nie odnosi się to jednak do zasad ustalania wynagrodzenia komornika za prowadzenie tych spraw oraz określenia, czym w istocie jest opłata egzekucyjna. W tym zakresie zastosowanie mają z dniem 1 stycznia 2019 r. przepisy art. 149-150 u.k.s., z wyjątkiem przewidzianym w art. 283 u.k.s. Z kolei na mocy art. 305 u.k.s. utraciła moc ustawa dotychczasowa o komornikach sądowych i egzekucji, co oznacza, że z dniem 1 stycznia 2019 r. została ona usunięta z obrotu prawnego. Tym samym błędne jest stanowisko skarżącego, że opłaty w sprawach wszczętych przed 1 stycznia 2019 r., ale ustalone prawomocnym postanowieniem komornika po tym dniu, nie stanowią opłat w rozumieniu u.k.s. i nie są należnością budżetową, a w całości stanowią przychód komornika według dawnej ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Mając na uwadze powyższe zasadnie organy odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty. Trafnie organy stwierdziły, że złożone przez stronę korekty informacji OEG-1 za miesiące od stycznia 2019 r. do grudnia 2019 r. oraz od stycznia 2020 r. do maja 2020 r. nie wywołują skutków prawych w zakresie powstania nadpłaty w łącznej kwocie [...]zł wynikającej z nadpłaconych opłat egzekucyjnych stanowiących niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 u.k.k. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji organ rozważył wszystkie argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu, uwzględniając cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że pogląd taki jak w niniejszej sprawie został wyrażony, m.in. w wyrokach WSA w Poznaniu z 17 grudnia 2020 r. o sygn. I SA/Po 436/20 oraz z 17 lutego 2021 r. o sygn. akt I SA/Po 715/20 – dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.