I SA/Po 279/11

PostanowienieWSA w Poznaniu2011-05-13

Skład orzekający: Violetta Mielcarek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i syna. Wnioskodawczyni przedstawiła dowody na niskie dochody, egzekucję z wynagrodzenia, brak majątku oraz konieczność ponoszenia pełnych kosztów utrzymania syna, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stan faktyczny
Wnioskodawczyni IW wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i jednocześnie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podała, że jest samotną matką, samotnie wychowuje syna, a ojciec dziecka nie płaci alimentów. Jej dochody z wynagrodzenia są niskie, a dodatkowo prowadzona jest egzekucja z wynagrodzenia. Nie posiada majątku ani oszczędności. Po wezwaniu do uzupełnienia wniosku, wnioskodawczyni przedstawiła dodatkowe dokumenty potwierdzające jej trudną sytuację finansową.
Rozstrzygnięcie
Zwolniono skarżącą od kosztów sądowych.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku IW o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Wpis sądowy od skargi wynosi [...]. IW pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Następnie złożyła sporządzony w dniu [...] na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że jest osobą samotną, wychowuje samodzielnie [...] syna. Ojciec dziecka od lat nie łoży na jego utrzymanie żadnych sum alimentacyjnych, co powoduje, że wnioskodawczyni w całości ponosi koszty jego utrzymania. Skarżąca podała, że na dowód powyższych twierdzeń załącza dokumenty stwierdzające bezskuteczność i tak już obniżonych ugodą sądową świadczeń alimentacyjnych. W wyniku prowadzonej egzekucji z wynagrodzenia nie dysponuje środkami wystarczającymi do utrzymania rodziny. Oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i wartościowych przedmiotów. Syn posiada mieszkanie o pow. [...] m2. Wnioskodawczyni z tytułu umowy o pracę uzyskuje wynagrodzenie w wysokości [...] brutto miesięcznie. Do wniosku załączyła kserokopie: wyroku zaocznego wydanego przez Sąd Rejonowy z dnia [...] w sprawie o podwyższenie alimentów, protokołu ugody sądowej zawartej w dniu [...] w sprawie o obniżenie alimentów, zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych z dnia [...], zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia za [...], z którego wynika, że na konto skarżącej przelano kwotę [...] oraz, że potrącenia sądowe wynoszą [...]. Na wezwanie z dnia [...] do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy IW w odpowiedzi z dnia [...] oświadczyła, że nie uzyskuje dodatkowych dochodów oraz nie korzysta z pomocy opieki społecznej. Podała, że nie posiada własnego samochodu osobowego. Wskazała, że ponosi koszty miesięcznego utrzymania w wysokości około [...] miesięcznie, przy czym [...]. Skarżąca oświadczyła, że środki na utrzymanie uzyskuje z wynagrodzenia za pracę oraz, że korzysta z pomocy rodziny i przyjaciół. Do pisma załączyła kserokopie zeznań rocznych podatkowych za [...], wyciągi z rachunków bankowych, z analizy których wynika, że wnioskodawczyni w miesiącu [...] spłaciła zaległości czynszowe za miesiąc [...], poniosła wydatki na zimowisko dla syna, opłaciła opłaty szkoleniowe w A za syna, w miesiącu [...] opłaciła połowę czynszu za ten miesiąc oraz zapłaciła zaległe składki w A za syna. W świetle art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy i zgodnie z art. 245 § 1 cyt. ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (por. art. 245 § 2 i § 3 ustawy). Art. 246 § 1 wyżej powołanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje : 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Należy jednak podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Biorąc pod uwagę powyższe zauważa się, że z przepisów regulujących instytucję prawa pomocy wynika jednoznacznie, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Z argumentacji IW wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Zauważyć bowiem należy, że skarżąca jednorazowo wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] skarg, w których wpis od każdej skargi wynosi [...], co daje łącznie kwotę [...]. Wnioskodawczyni za miesiąc [...] otrzymała wynagrodzenie w wysokości [...], które - jak oświadczyła - nie wystarcza na utrzymanie jej i [...] syna. Wobec tego korzysta z pomocy rodziny i przyjaciół. W tym miejscu podkreślić również należy, że z wynagrodzenia za pracę prowadzona jest egzekucja sądowa, w wyniku której potrącana jest kwota w wysokości [...]. Nadto z oświadczenia skarżącej wynika, że ojciec dziecka od lat nie łoży żadnych środków pieniężnych na jego utrzymanie. Wnioskodawczyni nie posiada również żadnego majątku oraz oszczędności, z których mogłaby ponieść koszty sądowe. W tych okolicznościach skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna. Wobec powyższego na podstawie art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło