I SA/Po 287/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "X." Sp. z o.o. w X. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku strony o wyłączenie kwoty spod egzekucji postanawia: odrzucić skargę. Pismem złożonym w dniu [...] (data nadania, koperta, k. 8 akt sąd.) "X." Sp. z o.o. w X. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. W piśmie z dnia [...], stanowiącym odpowiedź na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi, jako spóźnionej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Stosownie do treści art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto podkreślić należy, że termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.), chyba że na skutek złożonego przez stronę wniosku, który uznany zostanie za zasadny, sąd orzeknie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Zaznaczyć także należy, że uchybienie terminu do wniesienia skargi wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej merytorycznej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności wskazać należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż próbę doręczenia skarżącej spółce postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], na wskazany przez skarżącą adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 18 listopada 2013 r. (pierwsze awizo) i 27 listopada 2013 r. (powtórne awizo). Przesyłka nie została przez skarżąca podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 5 grudnia 2013 r. nastąpił jej zwrot do organu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 103 akt adm.). Nieodebranie przez skarżącą przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało, na mocy art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1015 ze zm.), dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Tym samym, w ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że przedmiotowe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 2 grudnia 2013 r. Mając na względzie powyższe stwierdzić zatem należy, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 2 stycznia 2014 r. Skarga natomiast została nadana przez skarżącą w placówce pocztowej w X. dopiero w dniu 18 lutego 2014 r. (data nadania, koperta, k. 8 akt sąd.), a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.