I SA/Po 288/11
PostanowienieWSA w Poznaniu2011-09-14
Skład orzekający: Sędzia NSA Jerzy Małecki
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżący wykazał, że jego sytuacja materialna uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego?Ratio decidendi
Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, aby uzasadniała przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pomimo przedstawienia dokumentów dotyczących stanu zdrowia i wydatków, skarżący posiada stałe źródła dochodu (wynagrodzenie za pracę i renta inwalidzka), a osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym również dysponuje dochodami. Sąd uznał, że skarżący powinien był wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi.Stan faktyczny
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił swojej trudnej sytuacji materialnej. Skarżący wniósł sprzeciw, przedstawiając dokumenty dotyczące swojego stanu zdrowia, sytuacji materialnej oraz stanu zdrowia osoby, z którą zamieszkuje. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym po wniesieniu sprzeciwu.Rozstrzygnięcie
Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek.
Skarżący złożył sporządzony w dniu [...] kwietnia 2011 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie zaznaczając, że skarżący nie uprawdopodobnił aby nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych.
W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw, w którym negatywnie ocenił wydane rozstrzygnięcie z dnia 16 czerwca 2011 r. W uzasadnieniu skarżący zaznaczył, że orzeczenie jest dla niego krzywdzące ponieważ nie uwzględnia sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że nie posiada żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego. Zamieszkuje u Pani H. D., która jest przewlekle, ciężko chora. Zdaniem skarżącego jego stan zdrowia uległ pogorszeniu. Oprócz chorób przebytych nadal leczy się. Jak uzasadnia skarżący, z powodu braku środków na życie wykupuje tylko niezbędne leki na serce. Koszt leków jakie zażywają przekracza w niektórych miesiącach kwotę, którą podał we wniosku, lecz nie przechował paragonów. Odnośnie telefonów komórkowych, Wyjaśnił, że z uwagi na koszt nie posiadają telefonu stacjonarnego. Zaznaczył, że w jego przypadku musi być dyspozycyjny aby mieć łączność z pracodawcą jak i chorą osobą, która w każdej chwili może potrzebować pomocy gdy skarżący jest w pracy.
Do sprzeciwu skarżący dołączył dokumenty dotyczące Pani H. D., tj. orzeczenie z dnia [...] maja 2011 r. o stopniu niepełnosprawności; karta informacyjna dziennego oddziału rehabilitacyjnego z dnia [...] maja 2011 r.; decyzję o waloryzacji emerytury z dnia [...] marca 2011 r. oraz dokumenty dotyczące skarżącego, tj. wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] grudnia 2002 r. zaświadczające o całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej stanem narządu; karta pobytu szpitalnego skarżącego z dnia [...] października 2007 r. oraz dokument z dnia [...] marca 2009 r. o przeprowadzonym badaniu w Zakładzie Diagnostyki Rentgenowskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 260 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w skrócie p.p.s.a.) skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego powoduje, że postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Art. 246 § 1 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślenia wymaga, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę postępowania sądowego jego kosztów i jako wyjątek od zasady nie może być traktowany rozszerzająco. Pomoc tą należy kierować wyłącznie do osób, które z uwagi na wyjątkowo trudną sytuację materialną, obiektywnie nie są w stanie bez pomocy Państwa wygospodarować środków na pokrycie tych kosztów. Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że są one zasadą, natomiast zwolnienie z ich uiszczenia winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest instytucją stosowaną w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem, tj. całkowicie pozbawionych środków do życia ze względu na okoliczności życiowe. Zdaniem Sądu ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd odnośnie ciężaru dowodu w postępowaniu dotyczącym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazuje się bowiem, iż rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisach regulujących instytucję przyznania prawa pomocy.
Badając całokształt okoliczności w sprawie, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że pozostaje w sytuacji majątkowej uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy.
Z oświadczenia skarżącego, z informacji zawartych w formularzu oraz z dołączonych dokumentów wynika, że dochód wnioskodawcy z tytułu umowy o pracę wynosi [...] zł brutto, z tytułu renty inwalidzkiej [...] zł brutto, dochód H. D. z tytułu emerytury wynosi [...] zł. Skarżący podał, że jego wynagrodzenie jest pomniejszone do kwoty minimalnej, t.j. do [...] zł brutto. Również renta inwalidzka jest umniejszona o kwotę [...] zł.
Z zaświadczenia o zarobkach z dnia [...] kwietnia 2011r., wynika, że wynagrodzenie średnie z ostatnich trzech miesięcy wynosi [...] zł brutto, przy czym wynagrodzenie jest obciążone zajęciem komorniczym. Z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2011r., wynika, że wysokość świadczenia do wypłaty wynosi [...] zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada majątku. W wyniku podziału majątku i ustaniu wspólnoty majątkowej była żona w rozliczeniu otrzymała mieszkanie, skarżącemu pozostał warsztat. Skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i wartościowych przedmiotów. Wnioskodawca w 2004 r. zlikwidował prowadzoną działalność gospodarczą. Oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z H. D. Skarżący oświadczył, że H. D. posiada mieszkanie, nie posiada natomiast oszczędności, papierów wartościowych, wartościowych przedmiotów i samochodu osobowego. Skarżący oświadczył, że dochody ich łącznie wynoszą około [...] zł, na miesięczne utrzymanie, bez kosztów związanych z kupnem żywności, odzieży, środków czystości, gazet i książek, przeznaczają [...] zł, przy czym czynsz [...] zł, ogrzewanie [...] zł, woda i kanalizacja [...] zł, gaz [...] zł ([...] zł co 2 miesiące), energia elektryczna [...] zł ([...] zł co 2 miesiące), telefony komórkowe [...] zł i [...] zł, ubezpieczenie mieszkania [...] zł, abonament RTV [...] zł, kablówka [...] zł, lekarstwa [...] zł, kredyt hipoteczny [...] zł (raty stałe, okres spłaty [...] lat), koszty dojazdu do pracy [...] zł, koszt dojazdu na rehabilitację [...] zł. Wnioskodawca wskazał, że na kupno żywności, środków czystości, odzieży, książek i gazet pozostaje kwota w wysokości [...] zł miesięcznie.
W kontekście powyższego wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych w tym kwoty [...] zł wpisu od skargi.
Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że skarżący posiada stałe źródła dochodu i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę i z renty inwalidzkiej. Również osoba, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym posiada dochody z tytułu emerytury. Skarżcy i H. D. na miesięczne utrzymanie dysponują kwotą w wysokości [...] zł. Na opłaty przeznaczają [...] zł, w tym [...] zł na telefony komórkowe. Na wyżywienie, środki czystości, odzież, gazety i książki pozostaje im [...] zł. Skarżący z uzyskiwanych dochodów powinien wygospodarować środki pieniężne na uiszczenie wpisu od skargi, który w przedmiotowej sprawie wynosi [...] zł oraz na koszty zastępstwa procesowego.
Należy wskazać, że z przedłożonego zaświadczenia o zarobkach z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynika, że skarżący jest zatrudniony na czas nieokreślony w wymiarze pełnego etatu od dnia [...] kwietnia 2005 r., a zatem ma stałe źródło dochodu, zakład pracy nie jest w stanie likwidacji, a pracownik nie znajduje się w okresie wypowiedzenia. Sąd zauważa, niekonsekwencję polegającą na tym, że skarżący wnioskując o prawo pomocy przedkłada dokument z dnia [...] grudnia 2002 r. świadczący o jego całkowitej niezdolności do pracy, które wydane zostało okresowo od daty badania do [...] 2003 r., czy też dokument z dnia [...] października 200 7r. o pobycie w dniach od [...] do [...] 200 7r. w szpitalu.
W świetle powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt 1 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło