I SA/Po 294/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 29 grudnia 2014 r. wniesionej na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje żądanie pełnomocnik skarżącej na stronach [...] i [...] skargi uzasadnia wniosek w tym przedmiocie "okolicznościami wskazanymi w treści skargi" a w szczególności faktem braku jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier urządzanych na urządzaniu, różną praktyką organu I instancji w zakresie uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwościami, co do waloru dowodowego opinii biegłego i brakiem jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołano się również na fakt, że tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w jedenastu wydanych przez siebie wyrokach orzekł o zasadności skarg złożonych w podobnych rodzajowo sprawach. W swojej argumentacji pełnomocnik skarżącej wskazuje również, że w przywołanych przez niego tożsamych przedmiotowo sprawach doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej ochrony tymczasowej, ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej na stronach [...] i [...] swojej skargi powołuje się na "okoliczności wskazane w treści skargi" a w szczególności na fakt braku jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier urządzanych na urządzaniu, różną praktyką organu I instancji w zakresie uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwościami, co do waloru dowodowego opinii biegłego i brakiem jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołano się również na fakt, że tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny w jedenastu wydanych przez siebie wyrokach orzekł o zasadności skarg złożonych w podobnych rodzajowo sprawach. W swojej argumentacji pełnomocnik skarżącej wskazuje również, że w przywołanych przez niego tożsamych przedmiotowo sprawach doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji należy wskazać, że nie może ona wywrzeć zamierzonego rezultatu. Argumentacja przytaczana w uzasadnieniu skargi abstrahuje bowiem od przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Stosownie bowiem do art. 61 § 3 p.p.s.a. warunek wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi uprzednie wykazanie, że w sprawie w odniesieniu do skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wywodzie skargi mającym na celu uzasadnienie żądania skarżącej w ogóle nie przytoczono jakichkolwiek okoliczności mogących wskazywać na to, że w sprawie w rzeczywistości zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. W aktach sprawy brak jest również dokumentów takich chociażby jak wniosek o przyznanie prawa pomocy umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącej i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Mając zatem na względzie, że skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających jej żądania jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącej. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.