I SA/Po 3000/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek Asesor sądowy Małgorzata Bejgerowska Protokolant : st.sekr.sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kwiecińska /-/ T.M. Geremek T.M. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia [...] 05.2002r. dokonane w formie pisemnej na dokumencie SAD OBR [...] , a dotyczące procedury dopuszczenia do obrotu towaru (podkoszulków damskich) w części dotyczącej określenia wartości celnej oraz kwoty długu celnego. Zgłoszenia w imieniu importera "A" SA w K. dokonał przedstawiciel bezpośredni - Agencja Celna "B" w P. . Powołaną decyzją organ celny określił wartość celną zgłoszonego towaru na kwotę 13.664,-PLN i należne cło przy zastosowaniu 18% stawki celnej w wysokości 2.459,50 PLN. W uzasadnieniu wskazano, że o zakwestionowaniu wiarygodności zgłoszenia celnego zadecydowała bardzo niska cena sprowadzonego towaru w stosunku do jego rzeczywistej wartości. Powyższe ustalono na podstawie wykazów cen importowanych tekstyliów, pochodzących z krajów Dalekiego Wschodu stosowanych w transakcjach kupna - sprzedaży w handlu hurtowym, w których posiadaniu jest organ celny. Powszechnie przyjmuje się, że cena transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego wartość. Tylko taka wartość jest wartością celną w rozumieniu art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego i to niezależnie od tego, czy kupujący wprowadzający towar na polski obszar celny, kupił go wyjątkowo okazyjnie czy też otrzymał bezpłatnie. Cena podana w fakturze sprzedawcy nie jest bezwzględnie wiążącą dla organów celnych i może zostać zakwestionowana na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego. Przepis ten stanowi bowiem, że wartość transakcyjna , nie może być przyjęta za wartość celną w wypadku gdy organ celny, z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, dołączonych do zgłoszenia celnego. Ocena wiarygodności faktury, rachunku bądź umowy kupna - sprzedaży obejmuje nie tylko badanie jej autentyczności, ale również wiarygodności podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument nie będzie wiarygodny, jeżeli podana na nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości tzn.; w sposób oczywisty nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru. Z uwagi na to, że deklarowana wartość została zakwestionowana, koniecznym stało się jej ustalenie zgodnie z metodami określonymi w art. 25 do 29 Kodeksu celnego. Nie było jednak w niniejszej sprawie możliwe skorzystanie z metod wcześniejszych przewidzianych w ustawie - Kodeks celny, wobec braku materiału porównawczego. W przypadku bowiem wyrobów tekstylnych konieczne jest ustalenie podobieństwa porównanych towarów na podstawie badań organoleptycznych. Takie badania jednak możliwe są do przeprowadzenia jedynie wówczas gdy organ celny posiada próbki podobnych towarów wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalona jest wartość celna. Brak takiego materiału porównawczego ( z uwagi na brak próbek i niedostateczne opisy towarów w polu 31 dokumentów SAD, będących w posiadaniu urzędu celnego) uniemożliwiał zastosowanie jednej z metod wskazanych w art. 25 - 27 Kodeksu celnego. Nie zastosowano również metody określonej w art. 28 Kodeksu celnego, z uwagi braku odpowiednich danych co do kosztów produkcji i materiałów, jak również kwot zysku i kosztów ogólnych wliczonych w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku i rodzaju, jak te dla których ustalona jest wartość celna towaru. W tej sytuacji - wobec braku danych porównawczych wartość celną towaru ustalono na podstawie metody wskazanej w art. 29 Kodeksu celnego tzn . metody ostatniej szansy przy zastosowaniu środków zgodnych z przepisami: - artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1949r. , - Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., - przepisów działu III Kodeksu celnego " Wartość celą towaru". W dniu 9 maja 2002r. pobrano losowo próbki towarów, z której to czynności sporządzono stosowny protokół. W czynnościach probierczych, uczestniczył przedstawiciel bezpośredni strony tj. pracownik Agencji celnej "B", który nie wniósł zastrzeżeń, co do sposobu pobrania prób. Pobrana próbka została oddana do ekspertyzy w dniu 15.05.2002r. do Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej , celem ustalenia ceny hurtowej na rynku polskim tego rodzaju towarów podobnych z uwzględnieniem ich jakości i gatunku. Na podstawie ekspertyzy podmiotu dokonującego wyceny z dnia 24.06. 2002r., ustalono, że cena hurtowa netto za 1 szt. podkoszulki damskiej dla pozycji 1 SAD ( dla pozycji 6 z faktury ) kształtuje się na rynku polskim na poziomie 10 - 12 PLN. Wartość tekstyliów podmiot dokonujący wyceny, określił biorąc pod uwagę ceny hurtowe towarów podobnych, pochodzących geograficznie z tego samego rejonu co sprowadzony towar, na podstawie informacji uzyskanych z trzech, wskazanych w opinii poznańskich hurtowni. Ostatecznie zatem, opierając się na powyższej opinii, organ I instancji przyjął dla ustalenia wartości celnej towaru, jako wartość wyjściową ceny 10PLN za 1 sztukę odzieży, i zastosował odliczenia , odpowiadające marży w wysokości 20%, podatku VAT w wysokości 22% oraz stawki celnej autonomicznej w wysokości 60%, co pozwoliło na ustalenie wartości celnej 1 podkoszulki w wysokości 4,27PLN, a wartości celnej całego towaru w kwocie 13.664PLN. Przy wyliczeniu należnego cła w kwocie 2.459,50PLN zastosowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 18%. Od powyższej decyzji strona - "A" SA w K. złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej , pismem z dnia 24.09.2002r. W odwołaniu skarżący zarzucił, że organ celny bezpodstawnie zakwestionował wiarygodność faktury Nr EB 022019 z dnia 26.03.02r., z uwagi na rzekomą niską cenę sprowadzonego towaru i nie uzasadnił w sposób przekonywujący podstaw do zakwestionowania na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, ceny transakcyjnej towaru. Wskazał, że ekspertyza opracowana w niniejszej sprawie przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej , nie brała pod uwagę długoletniej obecności i doświadczenia strony na rynku chińskim, zarzucił również brak tożsamości między przedmiotem badań Centrum, a przedmiotem postępowania celnego i dokonanie w rezultacie wyceny zupełnie innego towaru. Zarzucił również, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego, obejmującego faktury, kontrakt i operacje bankowe strony i jej kontrahentów. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej wartości celnej określonego od danego długu celnego, orzekając że wartość celna towaru wynosi 12.018PLN ( tj. 11.776PLN wartość pozycji 241,60PLN koszty transportu), a należne cło 2.163,20PLN. W uzasadnieniu decyzji organ celny II instancji podzielił argumentację prawną i faktyczną wskazaną w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wskazując że z przytoczonych w decyzji organu I instancji względów istniały podstawy do zakwestionowania ceny wskazanej w fakturze sprzedawcy ustalenia jej zastępczo metodą ostatniej szansy. Wskazał, że ustalona w sposób określony w art. 29 ust. 1 ustawy Kodeks celny, wartość celna towaru ( 13.664PLN ) przekraczała ponad 2,5 - krotnie, wartość transakcyjną zadeklarowaną przez stronę ( 5.366PLN ), co uzasadniało pierwotne wątpliwości, co do jej wiarygodności. Niemożność posłużenia się którąkolwiek z wcześniejszych metod przewidzianych w art. 25 - 28 Kodeksu celnego była wynikiem braku materiału porównawczego, zawierającego nie tylko informacje pisane ( dokumentacja ) ale również próbki towarów identycznych lub podobnych w sensie rzeczowym . Posiadanie próbek materiałów badanych jak i materiałów do których są porównywalne pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie wartości celnej. Jednakże nie jest możliwym by organ celny pobierał dla potrzeb ustalenia wartości celnej próbki wszystkich towarów zgłaszanych do odprawy celnej. Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo zatem wykluczył wcześniejsze metody ustalenia wartości celnej towaru i skorzystał z metody ostatniej szansy, przewidzianej w art. 29 § 1 ustawy Kodeks celny, która to metoda dopuszcza posłużenie się wynikiem badań towaroznawczych specjalistycznego laboratorium przy ustalaniu wartości celnej towaru. Wskazał, że Kodeks wartości celnej ( Porozumienie w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. - ( Dz.U. Nr 98 z 1995r, poz. 483 ) daje organom celnym prawo sprawdzania wartości celnej towaru wskazanej w dokumentach załączonych przez stronę do zgłoszenia celnego, a art. 17 tegoż Porozumienia stanowi, że nic w w/w Porozumieniu, nie będzie interpretowane jako ograniczenie lub poddanie w wątpliwość praw administracji celnej do satysfakcjonującego je upewnienia się o prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia dokumentu czy deklaracji przedłożonych dla celów wartości celnej. Z prawa tego skorzystał ustawodawca wprowadzając w art. 23 ust. 7 Kodeksu celnego możliwość zakwestionowania wiarygodności i dokładności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru. W niniejszej sprawie wykonując na zlecenie organów celnych opinię, Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej nie prowadziło badań laboratoryjnych na pobranych próbkach towaru, lecz ustalało cenę, poprzez wyszukanie na rynku krajowym hurtowni które sprzedają podobny towar i odpowiednie porównanie tych cen. W tych warunkach nie doszło do naruszenia art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa. Odnosząc się do przedstawionego przez stronę przy odwołaniu materiału dowodowego, w szczególności bankowego dowodu zapłaty, przykładowych faktur wystawionych przez stronę dla jej odbiorców, organ II instancji wskazał że w niniejszej sprawie, nie jest kwestionowane to, że na podstawie dołączonej do zgłoszenia celnego faktury, Strona zapłaciła cenę wskazaną w tej fakturze, kwestionowana jest natomiast przyjęta w fakturze wartość towaru. Wskazał również, oceniając przedstawione przez stronę materiały reklamowe firmy "C", że niskie ceny proponowane przez tę firmę, nie mogą stanowić materiału porównawczego w niniejszej sprawie, ponieważ brak jest danych, czy towary sprzedawane przez tę firmę zbliżone są gatunkowo do towarów sprowadzanych przez stronę. Jakkolwiek zatem organ II instancji podzielił, co do zasady stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego , w szczególności zaaprobował cenę wyjściową 10zł. przyjętą przez organ I instancji, uznał jednakże, że kalkulacja wartości celnej importowanych bluzek winna uwzględniać marżę w wysokości 70% ( a nie jak przyjęto 20% ), natomiast brak jest podstaw do odliczenia podatku VAT w wysokości 20%. Wskazał ponadto, iż brak jest podstaw do odliczenia cła w wysokości stawki autonomicznej 60%, pozostawił jednak tę stawkę na poziomie przyjętym przez organ I instancji, nie chcąc w tym zakresie działać na niekorzyść odwołującej się strony. Ostatecznie zatem po odliczeniach w wysokości 60% z tytułu cła i 70% z tytułu marży, ustalił cenę jednej bluzki w wysokości 3, 6zł. / sztukę, co dawało ogólną wartość sprowadzonego towaru ( 3.200 sztuk ) w wysokości 1.177PLN. Do obliczonej w ten sposób wartości celnej bluzek, organ II instancji doliczył koszty transportu w wysokości 241,60PLN i ustalił ostateczną wartość celną towaru w kwocie 12.018PLN i należne cło w kwocie 2.163,20PLN. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - skarżący "A" SA w K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, kwestionując trafność zastosowania przepisu art. 29 § 1 Kodeksu celnego, zarzucił także, że brak jest tożsamości między sprowadzonym przez skarżącego towarem a towarem będącym przedmiotem badań Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego. O wartości celnej towaru winna stanowić jego rzeczywista wartość. Należy przy tym zaznaczyć, iż wartość ta jest niezależna od tego, czy importer otrzymał dany towar za darmo, czy też kupił go po okazyjnie niskiej cenie, albowiem opłacalność zakupu towaru za granicą, bądź też jej brak jest indywidualną sprawą importera, która nie może wpływać na ustalenie wartości celnej towaru (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 17.01.1995r., sygn. akt SA/Ka 1615/94). W rozpoznawanej sprawie organ celny zakwestionował wiarygodność ceny transakcyjnej bluzek podaną w fakturze zakupu, uznając że jest ona znacznie zaniżona w stosunku do rzeczywistej ich wartości. W tej sytuacji organ celny był zobowiązany w ramach postępowania wszczętego przez przyjęcie zgłoszenia celnego dokonać weryfikacji dołączonych do niego dokumentów, w tym także faktury dokumentującej wartość transakcyjną towaru (art. 70 Kodeksu celnego). Należy przy tym uznać, iż wbrew zarzutom skargi nie zachodziła potrzeba weryfikacji tej faktury pod kątem jej zgodności z ceną faktycznie zapłaconą przez kupującego i ujętą przez sprzedawcę w jego księgach. Kwestia niezgodności ceny wskazanej w fakturze z ceną rzeczywiście uiszczoną przez kupującego nie była bowiem w niniejszym przypadku podstawą zakwestionowania faktury, lecz uznanie przez organ celny, że cena ta była rażąco niska, co w świetle art.. 23 § 7 Kodeksu celnego, uprawniało do ustalenia wartości celnej inną metodą niż wskazana w art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Ustalenie wartości celnej towarów w sytuacji gdy wartość transakcyjna zostaje odrzucona przez organy celne następuje stosownie do okoliczności przy wykorzystaniu metod, które zostały określone kolejno w art. 25 Kodeksu celnego (czyli według wartości transakcyjnej identycznych towarów), art. 26 (według wartości transakcyjnej podobnych towarów), art. 27 (przyjmując cenę jednostkową towarów przywożonych, bądź identycznych lub podobnych sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach) lub art. 28 (według wartości kalkulowanej), a dopiero gdy wartość celna nie może być ustalona na podstawie tych metod jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym z zastosowaniem środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Hadlu z 1994r., Porozumienia w sprawie stosowania tego artykułu oraz przepisami tytułu II, działu III Kodeksu celnego ("Wartość celna towarów"). Wyjaśnić należy, że postanowienia Kodeksu celnego z 9.01.1997r. opierały się bezpośrednio na Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. zwanym "Kodeksem wartości celnej" (publikowane w zał. do Dz. U. z 1995r. Nr 98, poz. 483). Przepisy zawarte w Porozumieniu, które zostały przyjęte w rozwiązaniach Kodeksu celnego, w szczególności art. 7 Porozumienia, przewidując że jeżeli wartość celna towarów importowanych nie może być ustalona, zgodnie z postanowieniami artykułu 1 do 6, wartość taka będzie ustalona w inny rozsądny sposób, zgodnie z zasadami Ogólnymi Porozumienia i Artykułu VII GATT 1994r. i na podstawie danych dostępnych w kraju importu. Organy celne w prowadzonym postępowaniu nie naruszyły w ocenie Sądu, tak określonych zasad ustalania wartości celnej, przynajmniej na etapie zakwestionowania faktury sprzedawcy oraz przyjęcia, że ustalenie wartości celnej towarów winno nastąpić metodą ostatniej szansy ( art. 29 Kodeksu celnego). Organy celne miarodajnie i w sposób nie dowolny wyjaśniły, dlaczego nie można było w niniejszej sprawie zastosować metod wyceny określonych w art. 26 - 28 Kodeksu celnego oraz co było przyczyną zakwestionowania faktury sprzedawcy a ściśle odrzucenia jako wartości celnej towaru ceny wskazanej w tej fakturze. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, co do braku tożsamości towarów, będących przedmiotem oceny rzeczoznawców CB i ET Akademii Ekonomicznej z towarami będącymi przedmiotem prowadzonego postępowania w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego SAD OBR [...] . W pierwszym rzędzie, wskazać należy iż pobranie próbek towarów, które miały być przedmiotem oceny rzeczoznawców nastąpiło protokolarnie z udziałem S. B., pracownika działającej w imieniu strony jako przedstawiciel bezpośredni Agencji Celnej "B" w P. . Sporządzony z czynności probierczych protokół Nr 090100-505-202/2002/TZ został podpisany bez zastrzeżeń przez pracownika Agencji. Z treści tego protokołu wynika, iż pobrano próbki towaru, którymi były podkoszulki damskie w różnych kolorach i rozmiarach ( opisanych w protokole) o nazwach handlowych " D" i "E" ( k.20 akt adm.). Te same próbki, były przedmiotem wyceny odzieży damskiej przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej , co wynika jednoznacznie z treści opinii, w której przytoczono zarówno numer protokołu probierczego jak i nazwy handlowe produktu oraz rozmiary i kolory podkoszulków damskich, będących przedmiotem oceny. W tych warunkach, podniesiony przez stronę zarzut braku tożsamości towaru będącego przedmiotem prowadzonego postępowania oraz oceny rzeczoznawców, uznać należy za gołosłowny. Uznać natomiast należy, że organy celne, przyjmując jako podstawę swoich ustaleń dowód w postaci sporządzonej na potrzeby tego postępowania opinii biegłego, nie wyjaśniły w sposób dostateczny, na jakiej podstawie przyjęły jako cenę wyjściową dla ustalenia wartości celnej sprowadzonego towaru, cenę 10 zł./sztuka, w sytuacji gdy z treści sporządzonej przez CB i ET Akademii Ekonomicznej wyceny wynika, że cena podkoszulków damskich, ustalona przez biegłego mieściło się w przedziale: najniższe 9, 10,11zł./szt., najwyższe: 11,12,13zł./szt. Być może, organy celne przyjęły jako cenę wyjściową dla ustalenia wartości celnej towaru średnią z najniższych cen ustaloną przez biegłych, mając na uwadze treść art. 29 § 2 pkt. 2 i pkt. 6 Kodeksu celnego ale z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji to jednoznacznie nie wynika, powołano w niej bowiem jedynie art. 29 § 2 pkt. 2 Kodeksu celnego. Kwestią jednakże najistotniejszą, która w ocenie Sądu zaważyła o tym, że skargę uznać należało za uzasadnioną, była okoliczność iż organ celny II instancji dokonując kalkulacji wartości celnej towaru metodą ostatniej szansy tj. w oparciu o przepis art. 29 Kodeksu celnego, ustaloną według metod określonych w tym przepisie cenę, powiększył o koszty, które na podstawie art. 30 Kodeksu celnego, doliczane są do wartości transakcyjnej, czyli wartości towaru określonej na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, za towar sprzedany ( art. 23 Kodeksu celnego). Organ ceny II instancji doliczył bowiem do ustalonej metodą ostatniej szansy, na podstawie opinii biegłego wartości celnej towaru, koszty transportu w kwocie 60,98USD ( tj. 241,60PLN ). Nie wyjaśnił jednak w zaskarżonej decyzji na jakiej podstawie ustalił koszty transportu w wysokości 60,98USD i co najważniejsze nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej doliczył do wartości celnej, ustalonej metodą ostatniej szansy, te właśnie koszty. Koszty transportu towaru poniesione przez kupującego do granicy państwa dolicza się zgodnie z treścią art. 30 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego do wartości celnej określonej na podstawie przepisu art. 23 Kodeksu celnego, czyli na podstawie wartości transakcyjnej ( cena zapłacona lub należna za towar sprzedany). W sytuacji gdy na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną ( tak jak w niniejszym przypadku ), brak jest podstaw prawnych by przechodząc na inną metodę wyceny przewidzianą w przepisach równocześnie stosować zasady kalkulacji obowiązujące w przypadku zakwestionowanej i nieprzyjętej przez organy celne metody. Doliczając zatem do ustalonej metodą ostatniej szansy ( art. 29 Kodeksu celnego ) na podstawie opinii biegłego wartości celnej towaru koszty transportu, organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego a w szczególności art. 23, art. 30 i art. 29 Kodeksu celnego, a także przepis art. 187 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w stopniu który miał wpływ na wynik postępowania. Z powyższych względów zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i lit. "c" ustawy z dnia 25.07.2002r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne winny dokonać kalkulacji wartości celnej towaru z uwzględnieniem zawartych w niniejszym uzasadnieniu uwag. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy, przy czym koszty zastępstwa procesowego ustalono na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. "a" w związku z § 6 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn.zm.) mając na uwadze że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna ( różnica cła) w kwocie 1.197,30zł. W związku z powyższym należny wpis od skargi, ustalono na podstawie § 2 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjnie oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej ( Dz.U. Nr 117, poz. 563 z późn.zm. ) w kwocie 48,-zł. /-/M. Bejgerowska /-/M. Kwiecińska /-/T.M. Geremek T.M.