I SA/Po 303/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dokonania zwrotu podania dotyczącego odszkodowania w związku z odmową przyjęcia skargi 1. umarza postępowanie w zakresie żądania zapłaty zadośćuczynienia w kwocie [...], 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. przyznaje [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...] uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. M. K., pismem złożonym w dniu 15 września 2014 r., wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. z żądaniem wypłacenia mu odszkodowania w wysokości [..] zł za popełnione przez organ podatkowy błędy. W argumentacji wniosku podatnik podniósł, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. pracownik Izby Skarbowej w P. odmówił przyjęcia od niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Jednocześnie podatnik wskazał, że pracownik organu przyjął skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Zdaniem wnioskodawcy, Dyrektor Izby Skarbowej w P. oraz pracownik tego organu dopuścili się nadużyć kompetencji i władzy narażając go na straty materialne i zdrowia psychicznego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...], nr [..], na podstawie art. 171 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."), zwrócił podatnikowi pismo złożone w dniu 15 września 2014 r., uznając za właściwy w sprawie sąd powszechny. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w kwestii uznania odpowiedzialności odszkodowawczej organów podatkowych za działanie niezgodne z prawem, zgodnie z art. 260 O.p., zastosowanie będą miały przepisy prawa cywilnego. Z kolei z przepisów art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 - w skrócie: "K.c.") oraz art. 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm. - w skrócie: "K.p.c.") wynika, że strony poszkodowane mogą wystąpić o odszkodowanie z powództwem cywilnym, zaś do rozpatrywania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych oraz Sąd Najwyższy. Mając na względzie powyższe przepisy, oraz art. 171 § 3 O.p., a także stwierdziwszy, że z podania jednoznacznie wynika, iż właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ I instancji zwrócił podanie podatnikowi. W zażaleniu z dnia [...] podatnik podniósł, że wydane przez organ I instancji postanowienie nie odnosi się do jego wniosku o odszkodowanie. W ocenie żalącego się, przysługuje mu odszkodowanie w wysokości [..] zł za szkodę, jaką poniósł w wyniku odmowy przyjęcia przez pracownika Izby Skarbowej w P. drugiej skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w przedmiocie podniesionego zarzutu dotyczącego pracownika organu podatkowego, który odmówił przyjęcia egzemplarza skargi podatnika, stanowisko w pewnym stopniu podjął już WSA w Poznaniu, który postanowieniem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1289/13, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd w wyroku tym orzekł, że nieprawdopodobnym jest by pracownik organu podatkowego przyjął jedną skargę, zaś odmówił przyjęcia drugiej. Ewentualne takie działanie nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione przez wnoszącego skargę. Ponadto organ odwoławczy, opierając się na art. 260 O.p., zaznaczył, iż strona, której służy roszczenie odszkodowawcze, występuje bezpośrednio do sądu powszechnego. W świetle powyższego stwierdzono, że aktualnie, jeżeli podatnik dochodzi roszczeń odszkodowawczych to swoje żądanie w tym zakresie winien skierować bezpośrednio do sądu powszechnego. W skardze z dnia [...] złożonej do WSA w Poznaniu na powyższe postanowienie M. K. podniósł, że zwrócił się z prośbą do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o ustalenie danych personalnych pracownika, który dopuścił się nadużycia na jego szkodę nie przyjmując skargi do WSA w Poznaniu, jednakże organ zlekceważył jego prośbę. Skarżący stwierdził, że w urzędzie są zatrudnieni niekompetentni, nieposiadający wiedzy pracownicy. Ponownie podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. wraz z zatrudnionym pracownikiem dopuścili się nadużyć kompetencji i władzy narażając go na straty materialne i zdrowia psychicznego. Jednocześnie autor skargi wystąpił do WSA w Poznaniu o zobowiązanie do wypłacenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z własnej kieszeni kwoty [...] złotych tytułem zadośćuczynienia, a także z prośbą o podanie instytucji, która prowadzi nadzór nad wykonywaniem prac i kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej w P. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia danych personalnych pracownika organu i poprzez to zlekceważenie prośby skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w P. podniósł, iż przed przystąpieniem do końcowego rozstrzygnięcia, stwierdzającego zawinienie pracownika, najpierw winno być przeprowadzone postępowanie, w którym najistotniejszym argumentem przemawiającym za faktyczną winą byłyby dowody. Jednocześnie wskazał, że skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił, iż próba złożenia przez niego skargi miała w rzeczywistości miejsce. Ponadto ponownie wskazano, że WSA w Poznaniu w postanowieniu z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1289/13, orzekł, iż nieprawdopodobnym jest by pracownik organu podatkowego przyjął jedną skargę, zaś odmówił przyjęcia drugiej. Organ podniósł również, że członek korpusu służby cywilnej, zgodnie z art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (tekst jedn. z 2014 r., poz. 1111 ze zm.), jest zobowiązany do rzetelności i bezstronności oraz sprawności i terminowości wykonywania zadań. W piśmie procesowym z dnia [...], skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł o potraktowanie zarzutów zawartych w skardze z dnia [...], jako zarzutów naruszenia art. 171 § 2a w zw. z art. 171 § 1 O.p. oraz art. 227, art. 229 pkt 7 i art. 237 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. - w skrócie: "K.p.a.") poprzez brak ich zastosowania w sprawie. Zdaniem pełnomocnika, prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno spowodować wydzielenie przez organ do odrębnego postępowania skargowego zarzutów dotyczących zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników Izby Skarbowej w P. sformułowanych przez skarżącego w podaniu z dnia 15 września 2014 r. Zarzuty te powinny być rozpoznane w odrębnym postępowaniu skargowym prowadzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 227 i n. K.p.a. oraz w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46 - w skrócie: "rozporządzenie RM") - w trybie skargi na pracownika organu. Ponadto, w powyższym zakresie, podniósł zarzut naruszenia art. 171 § 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, jako podstawy zwrotu skarżącemu podania z dnia 15 września 2014 r. w całości, pomimo że część podania dotycząca zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników Izby Skarbowej w P. nadawała się do rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie skargi na pracownika organu. Ponadto pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- w skrócie: "P.p.s.a."), cofnął skargę z dnia [...] w części, w jakiej skarżący zażądał zobowiązania przez Sąd - Dyrektora Izby Skarbowej w P. do zapłaty kwoty [...] zł tytułem zadośćuczynienia (odszkodowania) za niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Pełnomocnik podniósł, że skarżący długotrwale choruje na [...] (pierwsza hospitalizacja skarżącego w zakresie zaburzeń psychicznych nastąpiła już w 1991 r.), a choroba ta ma istotny wpływ na możliwość rozeznania przez niego rzeczywistości i pokierowanie swoim zachowaniem. W tym kontekście wskazano, że skarżący przyjmuje wiele leków, które mają bezpośredni wpływ na podejmowane przez niego decyzje życiowe, a natura schorzenia, na które cierpi, powoduje, że zachowania skarżącego są aspołeczne lub antyspołeczne. Z uwagi na te okoliczności pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, w części, w jakiej postanowienia te dokonują zwrotu podania skarżącego z dnia 15 września 2014 r. w zakresie dotyczącym zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników Izby Skarbowej w P., która nadawała się do rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie skargi na pracownika organu, a także o nakazanie, w trybie art. 153 P.p.s.a., uwzględnienia przez organy podatkowe przy ponownym rozpatrywaniu sprawy obowiązków wynikających z art. 122 O.p. oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a, tj. przede wszystkim dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki schorzeń psychicznych skarżącego. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a, licznych dowodów uzupełniających z załączonych do skargi dokumentów (m.in. orzeczeń lekarskich, wyciągów z historii choroby skarżącego, kart informacyjnych leczenia szpitalnego, opinii psychologicznej, ulotek informacyjnych leków), na okoliczności: utrzymującego się w sposób przewlekły złego stanu zdrowia psychicznego skarżącego; hospitalizacji w danym okresie we wskazanych szpitalach; rozpoznania u skarżącego [...]; skutków ubocznych niektórych leków stosowanych przez skarżącego. W ocenie pełnomocnika, Sąd winien również uwzględnić treść wyroków WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Po 773/14, II SA/Po 774/14 oraz II SA/Po 775/14, wydanych w sprawach ze skarg skarżącego w przedmiocie zasiłków celowych. Nadto pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 150 % stawek minimalnych w trybie § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm. - w skrócie: "rozporządzenie MS"), a także kosztów niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego. Uwzględnienie tego wniosku, zdaniem pełnomocnika, uzasadnia nakład pracy związany z przygotowaniem pism i dokumentów, w tym wyborem, kopiowaniem i przygotowaniem do złożenia do akt sądowych dokumentacji lekarskiej dostarczonej pełnomocnikowi przez skarżącego. W piśmie procesowym z dnia [...], stanowiącym odpowiedź na powyższe pismo strony skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w P. podkreślił, że zakwalifikowanie pisma skarżącego z dnia [...], jako pisma o odszkodowanie, uzasadniała treść tego pisma, w którym skarżący jednoznacznie akcentował, że zwraca się do organu o odszkodowanie za popełnione przez pracownika tego organu błędy w postaci nadużycia kompetencji i władzy. Uwzględniając zaś, że do rozpoznania takiego żądania jest właściwy sąd, na podstawie art. 171 § 3 O.p., podanie zostało skarżącemu zwrócone. Ponadto organ zwrócił uwagę, że kwestię kwalifikacji pism, jako skarg w trybie Działu VIII K.p.a. skarżący podniósł dopiero w piśmie procesowym z dnia [...]. Jednocześnie wskazał, że skarga w tym zakresie nie mogła zostać rozpatrzona odrębnie z uwagi na art. 234 K.p.a. Organ podniósł przy tym, że w trybie sprawowanego nadzoru nad pracownikami podległego urzędu dokonał weryfikacji przedstawionych zarzutów oraz ustosunkował się do zarzutu dotyczącego ewentualnych zaniedbań lub nienależytego wykonania zadań przez pracownika Izby Skarbowej w P. w postanowieniu z dnia [...], nr [...]. W trakcie rozprawy w dniu 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż z podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wynika, iż podanie zostało zwrócone w całości, do czego w ocenie pełnomocnika nie było podstaw. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., postanowił oddalić wnioski dowodowe strony skarżącej - punkty 5 i 6 petitum pisma pełnomocnika skarżącego z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych przez skarżącego, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w P. w kwestii prawidłowej kwalifikacji pisma skarżącego z dnia 15 września 2014 r. w zakresie żądań w nim zawartych. W ocenie organów skarżący domagał się naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym działaniem organu władzy publicznej, a tego rodzaju żądanie ocenić należy w świetle art. 260 O.p., zgodnie z którym, do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy prawa cywilnego. Uznając, że właściwą dla rozpoznania zgłoszenia żądania o naprawienie szkody jest droga postępowania cywilnego przez sądem powszechnym, organy uznały, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 171 § 3 O.p., który jest podstawą zwrotu podania, ze wskazaniem właściwości sądu powszechnego. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem skarżący podniósł m.in., że obowiązkiem organów było wydzielenie do odrębnego postępowania skargowego zarzutów dotyczących zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników Izby Skarbowej w P. sformułowanych przez skarżącego w podaniu z dnia [...], przy zastosowaniu art. 171 § 2a O.p. Zarzuty te, zdaniem skarżącego, powinny być rozpoznane w odrębnym postępowaniu skargowym prowadzonym zgodnie z procedurą określoną w art. 227 i n. K.p.a. Na wstępie rozważań zwrócić należy uwagę, że intencją skarżącego nie było wyjaśnienie okoliczności złożenia przez niego skarg i rzekomej odmowy przyjęcia jednych z nich przez pracownika Izby Skarbowej w P., albowiem fakty te zbadane były przez tut. Sąd, a także Sąd drugiej instancji, w toku rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1289/13, WSA w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia tut. Sąd stwierdził m.in., że ewentualny, lecz w żaden sposób nieuprawdopodobniony, błąd pracownika organu przyjmującego pismo procesowe nie może być rozpatrywany w kategorii braku winy strony. Jednocześnie skarżący nie uwiarygodnił, by próba złożenia skargi w czwartym dniu biegu terminu z jednej strony w rzeczywistości miała miejsce, a z drugiej strony, aby podjął kolejną próbę wniesienia skargi lub usunięcia zaistniałej przeszkody do jej wniesienia w inny sposób. W konkluzji Sąd uznał, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FZ 55/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego stwierdzając m.in., że skarżący przemilczał kwestię ponowienia próby wniesienia skargi osobiście, czy też za pośrednictwem poczty (skoro nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi). W kontekście bezspornej okoliczności prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu, ocenić należy dalsze działania skarżącego, w tym złożenie pisma z dnia [...]. Niewątpliwie pismo to nie zmierza do wyjaśnienia okoliczności złożenia skarg, ale zawiera jednoznacznie określone żądanie zapłacenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. odszkodowania (zadośćuczynienia) za błąd pracownika tego organu. Nie ulega też wątpliwości, że jakkolwiek w części wstępnej pisma, skarżący domaga się podania nazwiska pracownika organu, to adresatem żądania naprawienia szkody jest Dyrektor Izby Skarbowej. Przystępując do oceny prawidłowości kwalifikacji prawnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ww. pisma skarżącego przypomnieć należy, że w zakresie podań, Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu, co oznacza, że organ nie może nakładać na stronę obowiązków w tej sferze, które nie wynikają wprost z przepisów prawa i jego działania nie powinny zmierzać do uchylenia się od merytorycznego rozpoznania żądania strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się także uwagę, że organy przy rozpatrywaniu sprawy, żądania i wnioski stron powinny odczytywać zgodnie z ich treścią, a nie według nazw nadanych przez strony postępowania. Organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę, co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Nie ma decydującego znaczenia również tytuł pisma. Organ w sytuacji wątpliwości, co do treści żądania strony powinien, kierując się art. 121 § 2 O.p. wyjaśnić rzeczywistą wolę stron, udzielając jej przy tym odpowiednich wyjaśnień i wskazówek, co do konsekwencji rozpatrzenia żądania w określonym trybie. Treść żądania strony to nic innego jak wskazanie czego domaga się strona, a w przypadku pisma inicjującego postępowanie - wyznaczenie przedmiotu postępowania. Odformalizowanie postępowania na korzyść strony co do formy i treści żądania wszczęcia postępowania ma prowadzić do tego, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2012 r., I SA/Kr 825/12, LEX nr 1239654; wyrok NSA z 5 listopada 2010 r. sygn. akt. II FSK 1195/09, dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, na prawidłowe odczytanie intencji podania skarżącego i zawartego w nim żądania, nie miały decydującego wpływu tak stanowczo akcentowane przez pełnomocnika skarżącego, fakty i okoliczności dotyczące stanu zdrowa psychicznego skarżącego. Organ miał w tym zakresie wystarczającą wiedzę, a w aktach administracyjnych znajduje się karta informacyjna leczenia szpitalnego oraz zaświadczenie lekarskie, wskazujące jednoznacznie na schorzenia, na które cierpi skarżący (k. 2-3 akt administracyjnych). Okoliczność ta nie miała jednak decydującego znaczenia dla prawidłowej kwalifikacji pisma skarżącego z 15 września 2014 r., albowiem w piśmie tym, w sposób jasny i stanowczy określił on swoje żądanie, które nie może być rozpoznane przez organy podatkowe. W ocenie Sądu skarżący błędnie interpretuje treść art. 171 § 2a O.p., który co najwyżej może być podstawą do skierowania do strony stosownego zawiadomienia o możliwości wniesienia odrębnego podania, nie jest natomiast podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania skargowego. Podkreślić tu należy, że zaskarżone postanowienie nie zamyka skarżącemu drogi do uzyskania danych personalnych pracownika Izby Skarbowej w P., czy też złożenia skargi na działalność tego organu. Stosowne procesowe instrumenty prawne przysługiwać będą skarżącemu w ramach ewentualnego postępowania dowodowego przed sądem powszechnym w procesie cywilnym o naprawienie szkody. Nie ulega jednak wątpliwości, że wszczęcie postępowania skargowego nie było intencją pisma skarżącego z dnia 15 września 2014 r., a rozszerzona argumentacja w tym zakresie przedstawiona została dopiero na etapie postępowania sądowego. Z tych względów Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie naruszył przepisu art. 171 § 3 O.p. prawidłowo go stosując, a także nie naruszył art. 171 § 2a w zw. z art. 171 § 1 O.p. oraz art. 227, art. 229 pkt 7 i art. 237 § 1 K.p.a., słusznie nie znajdując podstaw do ich zastosowania. Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodów z dokumentów (punkty 5 i 6 petitum pisma pełnomocnika skarżącego z [...]), przede wszystkim na ich zbędność, a także wobec stwierdzenia braku przesłanki "istotnych wątpliwości", których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Ponadto zauważyć należy, że co do zasady, sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzje i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., V SA 671/00, LEX nr 50129). W ocenie Sądu bezsporne okoliczności dotyczące schorzenia skarżącego, jego obszerna charakterystyka, obszerne przedstawienie historii choroby, opinia psychologiczna, wyciąg z Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, czy też charakterystyka produktu leczniczego, nie mogły w istotny sposób wpłynąć na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ trybu z art. 171 § 3 O.p. Podobnie takiego wpływu nie mogły wywrzeć załączone do pisma procesowego skarżącego orzeczenia tut. Sądu wydane w innych sprawach. Uznając przedstawioną w tym zakresie argumentację i zgłoszone dowody za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżącego, co do istotnego nakładu pracy i poniesionych kosztów, które uzasadnia przyznanie wynagrodzenia z uwzględnieniem 150 % stawki minimalnej. Prawidłowe ustosunkowanie się do kwestii procesowej, jaką jest kwalifikacja prawna pisma (podania) skarżącego i zastosowany przez organ tryb postępowania, nie wymaga – w ocenie Sądu - ponadprzeciętnego nakładu pracy doświadczonego pełnomocnika profesjonalisty. W konkluzji Sąd uznał, że rodzaj sprawy i stopień jej zawiłości nie uzasadniają przyznania wynagrodzenia w maksymalnej wysokości. Wobec powyższego o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd rozstrzygał przy uwzględnieniu stawki minimalnej w wysokości [...] zł, powiększonej o podatek od towarów i usług według stawki podstawowej 23 %, na podstawie § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 ust. 3 oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia MS (punkt 3 sentencji wyroku). Wobec skutecznego cofnięcia skargi w zakresie żądania zapłaty zadośćuczynienia w kwocie [...] zł, Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 §1 pkt 1 P.p.s.a w związku z art. 60 P.p.s.a. (punkt 1 sentencji wyroku). W pozostałej części skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.(punkt 2 sentencji wyroku).