I SA/Po 308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od czerwca 2005r. do grudnia 2006 r. dla A. M. (dalej: Podatnik ) w łącznej wysokości (...) zł. Postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. nr (...) nadał nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od miesiąca czerwca 2005 r. do miesiąca grudnia 2006. W związku z nieuregulowaniem należności podatkowych, wystawił w dniu (...) października 2010 r. tytuły wykonawcze od numeru (...) do numeru (...). Organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne dokonując w dniu (...) października 2010 r., zajęcia rachunków bankowych oraz prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w Urzędzie Skarbowym w G. Zawiadomienia o zajęciach doręczył zobowiązanemu w dniu (...) października 2010 r. W dniu (...) listopada 2010 r. poborca skarbowy dokonał w przedsiębiorstwie zobowiązanego zajęcia ruchomości, które pozostawił pod dozorem zobowiązanego jak również doręczył zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Celnej w P. po rozpatrzeniu zażalenia Podatnika postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) października 2010 r. nr (...) w części nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od m-ca czerwca do miesiąca listopada 2005 r., natomiast uchylił wymienione postanowienie w części nadającej rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej to zobowiązanie za okres od miesiąca grudnia 2005 r. do miesiąca grudnia 2006 r. W związku z powyższym postanowieniami z dnia (...) listopada 2010 r. od numeru (...) do numeru (...) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) obejmujących zaległości z tytułu podatku akcyzowego za okres od grudnia 2005 r. do grudnia 2006 r. a następnie, pismami z dnia (...) listopada 2010 r. wycofał zajęcia rachunków bankowych z dnia (...) października 2010 r. Jednocześnie organ egzekucyjny zaktualizował zajęcia rachunków bankowych z dnia (...) października 2010 r. dokonane na podstawie tytułów wykonawczych od numeru (...) do numeru (...) do kwoty należności głównej w wysokości (...) zł. Podatnik wniósł zarzuty z dnia (...) listopada 2010 r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych dnia (...) października 2010 r. przez Dyrektora Izby Celnej w P. od numeru (...) do numeru (...) domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz.1954 ze zm., dalej: upea). Zarzucił naruszenie przepisów art. 33 pkt 1, 2, 6, 8 upea tj. nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku, niedopuszczalność egzekucji oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Uzasadniając zarzuty Podatnik podniósł, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 239 b pkt 1 - 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), w związku z tym postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) października 2010 r. w sprawie nadania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych rygoru natychmiastowej wykonalności wydane zostało z naruszeniem prawa. Z kolei zajęcie rachunków bankowych, jako zbyt uciążliwe, może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej podatnika. W związku z tym zaproponował zabezpieczenie na majątku podatnika poprzez ustanowienie hipoteki na wskazanych nieruchomościach. Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...) uznał zarzuty za nieuzasadnione. Stwierdził, że zarzuty odnoszące się do oceny postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji mogą być podnoszone w toku postępowania podatkowego. Natomiast zgodnie z art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zajęcie wierzytelności pieniężnych nie doprowadziło do wykonania obowiązku, a więc było najmniej uciążliwym dla Podatnika zastosowanym środkiem egzekucyjnym. Podatnik w zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany domagał się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1-3 upea W uzasadnieniu zażalenia podniósł nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 239 b § 1 i § 2 O.p. Podnosząc zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez zajęcie rachunków bankowych stwierdził, że dla Podatnika prowadzącego działalność gospodarczą kluczowe znaczenie mają środki pieniężne - bez których nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm., dalej: kpa) oraz art. 17 i art. 34 upea - po rozpatrzeniu zażalenia podatnika, kwestionowane postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) grudnia 2010 r., w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne: - utrzymał w mocy w części dotyczącej odmowy uznania za zasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do numeru (...) , - uchylił w części dotyczącej odmowy uznania za zasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, jak następuje. Istotne znaczenie w sprawie ma fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) . W związku z tym brak było podstaw do rozpatrzenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Celnej w P. uchylił bowiem postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od grudnia 2005 r. do grudnia 2006 r., organ egzekucyjny postanowieniami z dnia (...) listopada 2010 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości za ten okres. Tym samym wydane w tym zakresie kwestionowane postanowienie przez Dyrektora Izby Celnej w P. należało uchylić, a postępowanie organu pierwszej instancji umorzyć. Natomiast zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) podlegały rozpatrzeniu bowiem jest kontynuowane postępowanie egzekucyjne. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Na wstępie wyjaśnił, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w P. , zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia (...) grudnia 2010 r., jest jednocześnie stanowiskiem wierzyciela. Dyrektor Izby Celnej jest jednocześnie organem egzekucyjnym oraz wierzycielem, wypowiedź wierzyciela, o której mowa w art. 34 § 1 upea nie ma w tym przypadku zastosowania. Następnie podkreślił, że zgodnie z art. 23 § 3a upea , dyrektor izby skarbowej w stosunku do dyrektora izby celnej sprawuje nadzór nad egzekucją należności pieniężnych, który nie rozciąga się na obszar dotyczący prawidłowości wymierzenia egzekwowanej należności, a także jej wymagalności. W art. 34 § 1 ustawy wskazano, że w zakresie zarzutów wymienionych w art. 33 pkt 1 - 5 wypowiedź wierzyciela jest wiążąca. Oznacza to, że w zakresie zgłoszonego zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku dyrektor izby skarbowej jest związany stanowiskiem dyrektora izby celnej. Dyrektor Izby Celnej w P. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych. Podstawą ich wystawienia była decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) lipca 2010 r., której mocą postanowienia z dnia (...) października 2010 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponieważ zgodnie z art. 239 b § 4 O.p. wniesienie zażalenia na postanowienie nadające decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności, nie wstrzymywało wykonania decyzji, w związku z tym wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze. Twierdzenia w zarzutach o nieistnieniu obowiązku, braku jego wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji, odnoszą się wyłącznie do oceny postępowania podatkowego i wydanego postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych toczyło się odrębne postępowanie. W wyniku zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) października 2010 r. Nr (...) w przedmiocie nadania decyzji podatkowej z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) rygoru natychmiastowej wykonalności, Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...), utrzymał w mocy wymienione postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. w części nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za okres od miesiąca czerwca do miesiąca listopada 2005 roku. Skutkiem takiego stanu rzeczy jest kontynuowanie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...) obejmujących zaległości z tytułu podatku akcyzowego za ten okres. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego Dyrektor Izby Skarbowej uznał za bezzasadny. Zgodnie z art. 7 § 2 u upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Organ egzekucyjny w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego miał przede wszystkim obowiązek doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku. W tym zakresie organ egzekucyjny prawidłowo dokonał zajęcia rachunków zobowiązanego i doprowadził do częściowego wykonania dochodzonego zobowiązania. Nie miał wyboru, bowiem nie posiadał wiedzy o innym majątku zobowiązanej. Jedynym składnikiem majątkowym, który mógł zająć były wierzytelności pieniężne na rachunkach bankowych. Organ odwoławczy odrzucił zarzut, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej. W myśl, przepisu art. 81 § 4 i § 5 u upea, wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy między innymi wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę, podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenia społeczne, należne od bieżących wynagrodzeń. Ponadto zaznaczyć należy, że zajęcia rachunków bankowych dokonane na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do (...) , zostały w dniu (...) listopada 2010 r. wycofane w wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych tytułów. Wniosek o ustanowienie hipoteki przymusowej na wskazanych nieruchomościach organ uznał za bezzasadny. Hipoteka nie jest środkiem egzekucyjnym wymienionym w art. 1a pkt 12 upea. Natomiast egzekucji administracyjna z nieruchomości może być przeprowadzona jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6 upea nie byłoby możliwe lub okazało się bezskuteczne i dotyczyło należności pieniężnych określonych lub ustalonych w ostatecznym orzeczeniu (art. 110 § 1 i § 2 upea). Organ egzekucyjny rozpatrzył zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) - (...) , mimo że zostało ono umorzone przed ich rozstrzygnięciem. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej w P. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa postanowił w tej części uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Umarzając postępowanie egzekucyjne organu pierwszej instancji, organ odwoławczy kierował się przesłankami określonymi w art. 105 kpa w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniami z dnia (...) listopada 2010 r., wydanym na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 upea, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Podatnika na podstawie tytułów wykonawczych od nr (...) do nr (...), natomiast w dniu (...) grudnia 2010 r. rozpatrzył zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów i wydał w tej sprawie postanowienie. Tak więc pomimo, że w sprawie tej brak było przedmiotu postępowania (postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, a nie zakończone w inny sposób), Dyrektor Izby Celnej w P. rozpatrzył zarzuty wniesione na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych. W skardze Podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 33 pkt 1, 2, 6, 8 upea w związku z art. 239b § 1 i § 2 O.p. Uzasadniając skargę Podatnik stwierdził, co następuje: z zaskarżonego postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Naczelnika Urzędu Celnego w L. jak i z postanowienia Dyrektora Izby Celnej (które to akty stanowiły podstawę do wystawienie tytułów wykonawczych) - nie wynika, na jakich podstawach organy te przyjęły, iż nie wykonanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jest uprawdopodobnione. Skutkuje to rażącym naruszeniem art. 239b § 1 i § 2 O.p., bowiem oczywistym jest, iż w sprawie przepis ten nie mógł mieć zastosowania. Brak możliwości zastosowania tych przepisów wynikał nie tylko z tego, iż obiektywny stan faktyczny nie pozwalał na ich zastosowanie, ale również z tego, iż nie przeprowadzono żadnych czynności dowodowych w celu wykazania, iż nastąpiło uprawdopodobnienie, że obowiązek nie zostanie wykonany. Stanowi to jednocześnie zarzut egzekucyjny na podstawie art. 33 upea i stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie, które stanowi podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest obarczone przesłanką nieważności. Podatnik w skardze z dnia (...) grudnia 2010 r. wniósł o stwierdzenie nieważności w całości postanowienia Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) listopada 2010 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w L. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej tego organu z dnia (...) lipca 20120 r. nr (...), w zakresie miesięcy od czerwca do listopada 2005 r. oraz uchylające postanowienie organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. W związku z tym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego znajduje się sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak sam wskazuje Dyrektor Izby Skarbowej w P. organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne jest związany decyzją o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Podatnika zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy - co na podstawie art. 33 pkt 8 upea stanowi podstawę zarzutu na tytuł egzekucyjny. Pismem z dnia (...) listopada 2010 r. Podatnik przedstawił na poczet zabezpieczenia wykonania zobowiązania nieruchomości, które mogą stanowić podstawę do wpisu hipoteki przymusowej na rzecz wierzyciela. Mimo to organ egzekucyjny nie uwzględnił tych nieruchomości i w dalszym ciągu opiera się na najdrastyczniejszym środku egzekucyjnym. Dla Podatnika prowadzącego działalność gospodarczą kluczowe znaczenie mają środki pieniężne - bez tych środków nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej, co w rezultacie powoduje, że taka działalność jest likwidowana. W świetle tego faktu nie sposób uznać, że egzekucja środków pieniężnych przedsiębiorcy, która w rezultacie może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej, nie jest zbyt uciążliwa dla Podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie uznania wniesionych zarzutów za bezzasadne szczegółowo uzasadnił w zaskarżonym postanowieniu i nie znalazł podstaw, aby przychylić się do skargi i uwzględnić ją na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w pierwszej kolejności podkreśla, iż organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wydania niewadliwego rozstrzygnięcia, ocenił go wszechstronnie i wyczerpująco oraz na tej podstawie ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy. W konsekwencji Sąd uznał za miarodajny dla osądzanej sprawy stan faktyczny ustalony przez organ. Organ dokonał także niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod powołane w decyzji przepisy prawa. Odmienna ocena Podatnika odnośnie do stanu faktycznego i prawnego sprawy nie może stanowić przesłanki uzasadniającej uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia (...) lutego 2011 r., którym Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) grudnia 2010 r., w części dotyczącej odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Podatnika. Podatnik w skardze w dużej mierze powtórzył zarzuty podnoszone na wcześniejszym etapie postępowania, które zdaniem Sądu nie było prowadzone wadliwie. Podstawą zarzutów były punkty 1, 2, 6 i 8, artykułu 33 upea, stanowiące o wykonaniu lub umorzeniu w całości albo w części obowiązku, przedawnieniu, wygaśnięciu albo nieistnieniu obowiązku, odroczeniu terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby którakolwiek z wymienionych okoliczności zachodziła w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia - a zatem postanowienie organu egzekucyjnego było prawidłowe. Późniejsze zdarzenia nie zmieniają tego stanu rzeczy. Zgodnie z art. 23 § 3a upea, Dyrektor Izby Skarbowej w stosunku do Dyrektora Izby Celnej sprawuje nadzór nad egzekucją należności pieniężnych, który nie rozciąga się na obszar dotyczący prawidłowości wymierzenia egzekwowanej należności, a także jej wymagalności. Zgodnie z art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W art. 34 § 1 upea wskazano, że w zakresie zarzutów wymienionych w art. 33 pkt 1 - 5 wypowiedź wierzyciela jest wiążąca. Oznacza to, że w zakresie zgłoszonego zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku dyrektor izby skarbowej był związany stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej. Wszczął on postępowanie egzekucyjne wobec Podatnika na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych. Podstawą ich wystawienia była decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia (...) lipca 2010 r., której mocą postanowienia z dnia (...) października 2010 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ słusznie uznał, iż zgodnie z art. 239b § 4 O.p. wniesienie zażalenia na postanowienie nadające decyzji podatkowej rygor natychmiastowej wykonalności nie wstrzymywało wykonania decyzji, w związku z tym wierzyciel w sposób uprawniony wystawił tytuły wykonawcze. W tej sytuacji zarzuty, iż nie istniał obowiązek lub nie był wymagalny czy też, że egzekucja była niedopuszczalna - jako odnoszące się wyłącznie do oceny postępowania podatkowego oraz postanowienia o nadaniu decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności w niniejszym postępowaniu, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie zgadza się także z zarzutem zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Organ słusznie wskazał, że oprócz zajęcia, w dniu (...) listopada 2010 r. dokonał również zajęcia ruchomości (samochodów osobowych, samochodów ciężarowych, ciągników, przyczep ciężarowych oraz naczep specjalnych), które pozostawił pod dozorem zobowiązanego umożliwiając tym samym zobowiązanemu prowadzenie działalności gospodarczej. Zajęcie wierzytelności pieniężnych nie doprowadziło do wykonania obowiązku - a więc było najmniej uciążliwym dla zobowiązanego zastosowanym środkiem egzekucyjnym. Sąd podkreśla, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wynik późniejszego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności a także wynik postępowania odwoławczego dotyczącego samej decyzji podatkowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, nie stanowi obecnie podstawy do uwzględnienia wcześniej zgłoszonych - przedmiotowych zarzutów. Organ podatkowy musi mieć jednak na uwadze, że skoro nie wydano nowej decyzji podatkowej ostatecznej lub nowego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, nie ma podstawy do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie nie występują przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego natomiast występuje podstawa do jego umorzenia - art. 59 § 1 pkt 2 upea - egzekwowany obowiązek nie jest bowiem w chwili wyrokowania wymagalny. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.