I SA/Po 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. k. w [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Sygn. akt I SA/Po [...] U Z A S A D N I E N I E "I. M. [...]" Sp. z o.o. S.k. z siedzibą w [...] ( dalej: "Spółka") we wniosku o interpretację przedstawiła następujący stan faktyczny. Spółka zajmuje się projektowaniem i budową stoisk targowych i wystawowych oraz sprzedażą gotowych elementów tych stoisk. Przy realizacji świadczonych usług wykorzystuje elementy i konstrukcje wyprodukowane we własnym zakresie, jak również zakupione u innych podmiotów. W celu budowy stoiska targowego w [...], zamówiła gotową konstrukcję w firmie austriackiej, zarejestrowanej w [...] jako podatnik VAT UE. Kontrahent austriacki, który był odpowiedzialny za transport konstrukcji, dostarczył ją na targi w [...]. Dostawa konstrukcji nastąpiła w ramach odprawy czasowej, na podstawie karnetu [...] uzyskanego przez kontrahenta w austriackiej Izbie Gospodarczej z siedzibą w [...]). Po zakończeniu targów, cała konstrukcja została przetransportowana do Polski, przy czym wnioskująca Spółka odpowiedzialna była za transport konstrukcji. Dostawa ta odbyła się w ramach zakończonej przez austriacką Izbę Gospodarczą, procedury odprawy czasowej. Z tytułu sprzedaży, kontrahent austriacki wystawił dwie faktury ( zaliczkową i właściwą fakturę). Nie obciążył Spółki austriackim VAT, nie zaklasyfikował również dokonanej sprzedaży jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Tym samym nie uwzględnił sprzedaży w informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach. Na pytanie organu podatkowego Spółka podała, że kontrahent austriacki dokonał dostawy gotowej konstrukcji stoiska targowego w maju 2015 r. w [...], natomiast procedura zakończenia odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] miała miejsce na terytorium [...] ponieważ gotowa konstrukcja stoiska targowego została przetransportowana do Polski bezpośrednio ze [...] wraz z austriackim karnetem [...]. W dalszej kolejności karnet [...] został wysłany do austriackiego kontrahenta, który zakończył procedurę odprawy czasowej poprzez przedłożenie karnetu austriackiej Izbie Gospodarczej, która zakończenie tej procedury potwierdziła stosownym dokumentem. W związku z powyższym opisem Spółka zadała pytanie, czy prawidłowe jest jej stanowisko , że w świetle ustawy [...].03.2004 r, o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011.177.1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). opisana w stanie faktycznym transakcja nie podlega VAT. W opinii spółki transakcja nie podlega VAT, ponieważ przepisy polskiej ustawy o VAT nie znajdują do niej zastosowania. Transakcja nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (dalej: "WNT"). W sprawie konstrukcja została przetransportowana z [...] do [...] (w ramach odprawy czasowej) i następnie ze [...] do Polski (tzn. na terytorium Unii Europejskiej) , w ramach zakończenia odprawy czasowej. Nie można mówić o wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów. W sprawie nie ma zastosowania art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, skoro towar przemieszczany był ze [...] (terytorium państwa trzeciego), a nie z państwa członkowskiego UE. Transakcji nie można również traktować jako importu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy o VAT. Definicja importu towarów zakłada, że w wyniku importu następuje wprowadzenie na terytorium UE towarów, które nie znajdują się w wolnym obrocie na terytorium UE. W sprawie natomiast, konstrukcja przez cały czas znajdowała się w wolnym obrocie na terytorium UE. Przetransportowaną do Polski konstrukcję należy w dalszym ciągu traktować jako towar unijny, a nie jako towar pochodzący z terytorium państwa trzeciego. Zakończenie odprawy czasowej dokonywane zostało przez austriacką firmę. Spółka nie dokonuje więc zgłoszenia celnego, a tym samym, nie oblicza i nie wykazuje VAT. Minister Finansów działając przez podmiot upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. w interpretacji z [...].11.2015 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z [...].08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p.") stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku , jest nieprawidłowe. Wyjaśnił, że w niniejszym przypadku nie zostały spełnione warunki, aby przemieszczenie przez Spółkę gotowej konstrukcji stoiska targowego uznać za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o VAT. Dostawa towaru, rozumiana jako przeniesienie na Spółkę prawa do rozporządzania nim jak właściciel, dokonana została na terytorium państwa trzeciego (w [...]). W konsekwencji , towar nie został przemieszczony z terytorium jednego państwa członkowskiego, na terytorium docelowego państwa członkowskiego, tj. Polski. Opisana transakcja nie spełnia także definicji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT. Nie wystąpiło więc wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, które podlegałoby VAT na terytorium Polski. W stanie faktycznym sprawy doszło importu towaru, który podlega opodatkowaniu na terytorium kraju. Przez import towarów, zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium UE. Definicja ta kładzie nacisk na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Karnet [...] jest międzynarodowym dokumentem celnym, który umożliwia i usprawnia czasową odprawę celną towarów, wywożonych w celach akwizycyjnych i wystawienniczych, a także wyposażenia zawodowego. W sprawie dostawa na terytorium państwa trzeciego towarów wywiezionych z terytorium UE przy zastosowaniu karnetu [...], po stronie Spółki jako nabywcy tych towarów rodzi skutki podatkowe. Spółka na terytorium państwa trzeciego (Szwajcaria) uzyskała prawo do rozporządzania konstrukcją stoiska targowego, jak właściciel. W rezultacie nastąpiła zmiana podmiotu, który przywiózł konstrukcję na terytorium kraju. W momencie przywozu z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju , Spółka dokonała importu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o Vat. mianowicie faktycznie przywiozła towar z terytorium państwa trzeciego na terytorium UE (Polski). Na mocy art. 26a ust. 1 ustawy o VAT , miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium UE. Zarówno w treści ustawy o VAT jak i przepisach wykonawczych do niej, przewidziane jest dla niektórych czynności zwolnienie od VAT. Zwalnia się import powracających z terytorium państwa trzeciego, zwolnionych od cła towarów, dokonywanych przez podatnika, który wcześniej wywiózł te towary (art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT). Spółka nie mogła jednak skorzystać ze zwolnienia tej transakcji, ponieważ nie była podmiotem, który wcześniej dokonał wywozu konstrukcji (wywozu z terytorium UE dokonał kontrahent austriacki). Reasumując, w świetle przepisów ustawy o VAT opisana w stanie faktycznym transakcja podlega opodatkowaniu VAT na terytorium kraju. Spółka wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem powyższej interpretacji ponieważ nie zgadzała się z jego stanowiskiem wyrażonym w interpretacji indywidualnej. Organ podatkowy , po rozważeniu przedstawionych przez Spółkę uwag, podtrzymał stanowisko prezentowane w interpretacji. W skardze Spółka wniosła o uchylenie przez sąd interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie od organu podatkowego na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła: - dopuszczenie się niewłaściwej oceny, co do zastosowania w przedstawionym we stanie faktycznym przepisu art. 2 pkt 7 ustawy o VAT w zw. z art. 1 lit. a) oraz art. 2 ust. 2 Konwencji dotyczącej odprawy czasowej, sporządzonej w Stambule 26.06.1990 r. (Dz. U. 1998.14.61 ze zm.,), na skutek błędnej wykładni tego przepisu; - naruszenie art. 120 w zw. z art. 14h O.p. , poprzez stwierdzenie, że w świetle przepisów ustawy o VAT opisana w stanie faktycznym transakcja podlega opodatkowaniu tym podatkiem na terenie kraju, w sytuacji, gdy żaden obowiązujący przepis prawa nie przewiduje takiego opodatkowania. Uzasadniając naruszenie art. 2 pkt 7 ustawy o VAT w zw. z art. 1 lit a) oraz art. 2 ust 2 Konwencji stambulskiej Spółka przedstawiła następującą argumentację. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium UE. Definicja importu towarów w ustawie o VAT zakłada, że w wyniku importu następuje wprowadzenie na terytorium UE towarów, które nie znajdują się w wolnym obrocie na terytorium UE. W sprawie natomiast, konstrukcja przez cały czas znajdowała się w wolnym obrocie na terytorium UE. Jedynie czasowo, w ramach odprawy czasowej, została przewieziona na terytorium [...], a następnie konstrukcja, w ramach zakończenia odprawy czasowej została przewieziona do Polski nie można mówić o imporcie towarów. Należy w dalszym ciągu traktować ją jako towar unijny. Odprawa czasowa następuje na podstawie przepisów Konwencji stambulskiej i Konwencji celnej w sprawie karnetu [...] dla odprawy warunkowej towarów sporządzonej w Brukseli [...].12.1961 r. (Dz.U. 1969.30.242). Zgodnie z art. 1 lit. i) Konwencji stambulskiej "odprawa czasowa" oznacza "procedurę celną, w ramach której określone towary (włącznie ze środkami transportu) mogą być przywiezione na obszar celny z warunkowym zwolnieniem od należności przywozowych i podatków oraz bez zastosowania wobec nich zakazów lub ograniczeń przywozowych o charakterze gospodarczym; takie towary (włącznie ze środkami transportu) muszą być przywiezione w określonym celu i muszą być przeznaczone do powrotnego wywozu w określonym czasie bez poddawania ich jakimkolwiek zmian, z wyjątkiem zwykłych ubytków spowodowanych ich użytkowaniem". Na mocy art. 1 lit. b) Konwencji stambulskiej pod pojęciem "należności przywozowych i podatków" rozumie się "cła i wszelkie inne płatności, podatki I opłaty lub inne należności, pobierane od przywozu towarów lub w związku z przywozem towarów / zagranicy (...)". Przepis art. 2 ust. 2 Konwencji stambulskiej przewiduje że "(...) odprawa czasowa udzielana jest z całkowitym warunkowym zwolnieniem od należności przywozowych i podatków oraz bez stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych mających charakter gospodarczy". Z powyższego wynika że odprawa czasowa wyklucza pobieranie jakichkolwiek ceł czy podatków - w tym również VAT. Procedura odprawy czasowej została prawidłowo przeprowadzona, zgodnie z wyżej powołanymi przepisami Konwencji stambulskiej. Zakończenie (zamknięcie) procedury odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] dokonuje ten urząd, który otwierał procedurę. Organ podatkowy niewłaściwie zastosował w sprawie regulację art. 2 pkt 7 ustawy o VAT. Konstrukcja po zakończeniu targów w [...] została przetransportowana do Polski. W polskim urzędzie celnym, Spółka została poinformowana, że zakończenie (zamknięcie) procedury odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] dokonuje ten urząd, który otwierał procedurę. Karnet [...] został zatem odesłany do [...], gdzie austriacka Izba Gospodarcza z siedzibą w Insbrucku zakończyła procedurę odprawy czasowej. Spółka posiada pismo sporządzone przez ten urząd w którym informuje, że "[...] wydany przez austriacką izbę gospodarczą [...] został pomyślnie zwrócony do austriackiej izby. Po sprawdzeniu i zweryfikowaniu wszystkich pieczęci urzędów celnych, możemy potwierdzić, że procedura została odpowiednio zakończona i zagraniczne władze celne nie powinny żądać jakichkolwiek opłat celnych oraz podatków". Wobec tego twierdzenie, że transakcja podlega VAT jest bezpodstawne. W ocenie Spółki, stanowisko organu podatkowego, jest sprzeczne z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT w związku z przepisami art. 1 lit, a) i art. 2 ust. 2 Konwencji stambulskiej. Natomiast naruszenie art. 120 w zw. z art. 14h O.p. polega na tym, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji nie znajduje oparcia w prawie. Minister Finansów działając przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenie skargi . Podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a ponadto zwrócił uwagę, że argumentacja skargi nawiązuje do zdarzeń faktycznych, które nie zostały opisane w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ podatkowy wydając indywidualną interpretację podatkową , z uwagi na treść art. 14b § 3 O.p. przyjmuje, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielanej interpretacji. Organ interpretujący pozostaje także w obrębie wyrażonego przez wnioskodawcę stanowiska (oceny prawnej). Spółka we wniosku podała jedynie, że dostawa stoiska odbyła się w ramach zakończonej przez austriacką izbę gospodarczą, procedury odprawy czasowej. W tym zakresie , spółka na wezwanie organu podatkowego uzupełniła stan faktyczny podając, że kontrahent austriacki dokonał dostawy gotowej konstrukcji stoiska targowego w maju 2015 r. w [...]. Natomiast procedura zakończenia odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] miała miejsce na terytorium [...] ponieważ gotowa konstrukcja stoiska targowego została przetransportowana do Polski bezpośrednio ze [...] wraz z austriackim karnetem [...]. W dalszej kolejności karnet [...] został wysłany do austriackiego kontrahenta, który zakończył procedurę odprawy czasowej poprzez przedłożenie karnetu austriackiej Izbie Gospodarczej, która zakończenie tej procedury potwierdziła stosownym dokumentem. Organ interpretujący wydając kwestionowaną interpretację pozostał w obrębie tak uzupełnionego stanu faktycznego. Organ podatkowy uznał, że opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku, który stanowił podstawę do rozstrzygnięcia, nie mógł obejmować następującego fragmentu wezwania do usunięcia naruszenia prawa: "W polskim urzędzie celnym, spółka została poinformowana, że zakończenie (zamkniecie) procedury odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] dokonuje ten urząd, który otwierał procedurę. Karnet [...] został zatem odesłany do [...]. Izba gospodarcza z siedzibą w [...] zakończyła procedurę odprawy czasowej. Na podstawie prawidłowego zakończenia procedury, spółka posiada na tę okoliczność pismo sporządzone przez austriacką izbę gospodarczą z siedzibą w Insbrucku, w którym informuje, że "[...] wydany przez austriacką Izbę Gospodarczą Tyrol został pomyślnie zwrócony do austriackiej izby. Po sprawdzeniu i zweryfikowaniu wszystkich pieczęci urzędów celnych, możemy potwierdzić, że procedura została odpowiednio zakończona i zagraniczne władze celne nie powinny żądać jakichkolwiek opłat celnych oraz podatków". W opinii sądu organ podatkowy, co do zasady, postąpił prawidłowo poprzestając na uznaniu całości informacji w tym zakresie, jako opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Nie mniej nawiązanie wprost do informacji podanych w wezwaniu do naruszenia prawa nie stanowiło by naruszenia wspomnianej wyżej zasady związania stanem faktycznym przedstawionym we wniosku ponieważ informacje te odnosiły się do kwestii podnoszonej we wniosku. W opinii sądu w kwestionowanej interpretacji indywidualnej nie został naruszony art. 2 pkt 7 ustawy o VAT w zw. z art. 1 lit. a) oraz art. 2 ust. 2 Konwencji stambulskiej . Warunkowa odprawa czasowa towarów następuje na podstawie karnetu [...] , który jest specjalnym międzynarodowym dokumentem celnym, który umożliwia i usprawnia odprawę celną towarów, wywożonych w celach akwizycyjnych i wystawienniczych, a także wyposażenia zawodowego. Podstawę prawną karnetów stanowi Konwencja celna w sprawie karnetu [...] dla odprawy warunkowej towarów sporządzona w Brukseli dnia 6.12.1961 r, (Dz. U. Nr 30 z 1969 r., poz. 242) oraz Konwencja dotycząca odprawy czasowej sporządzona w Stambule dnia 26.06.1990 r. (Dz. U. Nr 14 z 1998 r. Nr 14, poz. 61 i Dz. U. z 2002 r. Nr 198, poz. 1668). Kategorie towarów, które mogą być przewożone z zastosowaniem karnetu [...] to między innymi towary przeznaczone na targi i wystawy: wszelkiego rodzaju eksponaty, obudowy stoisk, wystrój stoisk itp. Według art. 1 lit. i) Konwencji stambulskiej odprawa czasowa oznacza "procedurę celną, w ramach której określone towary (włącznie ze środkami transportu) mogą być przywiezione na obszar celny z warunkowym zwolnieniem od należności przywozowych i podatków oraz bez zastosowania wobec nich zakazów lub ograniczeń przywozowych o charakterze gospodarczym; takie towary (włącznie ze środkami transportu) muszą być przywiezione w określonym celu i muszą być przeznaczone do powrotnego wywozu w określonym czasie bez poddawania ich jakimkolwiek zmian, z wyjątkiem zwykłych ubytków spowodowanych ich użytkowaniem. Według art. 1 lit. b) Konwencji stambulskiej pod pojęciem należności przywozowych i podatków rozumie się cła i wszelkie inne płatności, podatki i opłaty lub inne należności, pobierane od przywozu towarów lub w związku z przywozem towarów z zagranicy. Stosownie do art. 2 ust. 2 Konwencji stambulskiej, nie naruszając postanowień załącznika E, odprawa czasowa udzielana jest z całkowitym warunkowym zwolnieniem od należności przywozowych i podatków oraz bez stosowania zakazów lub ograniczeń przywozowych mających charakter gospodarczy. Zakończenie (zamknięcie) procedury odprawy czasowej na podstawie karnetu [...] dokonuje ten urząd, który otwierał procedurę. Użytkownik karnetu zobowiązuje się do przestrzegania przepisów celnych (w kraju wywozu i krajach przywozu) oraz do ponoszenia wszelkich opłat związanych z ich przekroczeniem lub nieprzestrzeganiem konwencji [...] (np. pozostawienie towaru na stałe na terenie państwa, do którego został wwieziony, przekroczenie terminu wywozu, brak odprawy wywozowej itp.). Sąd podziela wątpliwości organu podatkowego co do faktu zgłoszenia przez kontrahenta austriackiego towaru do czasowej odprawy celnej przy wykorzystaniu karnetu [...], w sytuacji gdy bezspornie towar ten , jako wykonany na zamówienie polskiej Spółki, był przeznaczony do sprzedaży. Tym bardziej, że kontrahent austriacki na terytorium [...] , w maju 2015r. towar oddał Spółce we władnie właścicielskie. Sąd nawiązując do treści powołanego przez Spółkę w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa dokumentu, sporządzonego przez Izbę Gospodarczą w Insbrucku ze sprawdzenia i weryfikacji wszystkich pieczęci celnych na dostarczonym jej przez kontrahenta spółki karnecie [...] stwierdza, że z dokumentu tego nie wynika, by konstrukcja została faktycznie powrotnie przywieziona na terytorium [...], co jest kardynalną zasadą odprawy czasowej, nie wynika również , że zapisy karnetu upoważniały spółkę do wywiezienia konstrukcji wprost do Polski. Natomiast o ewentualnie należnych od Spółki podatkach czy cle , orzekną organy krajowe ponieważ po dostawie na terytorium państwa trzeciego towaru z terytorium Unii Europejskiej (przy zastosowaniu karnetu [...]), nabyła własność tego towaru. W stanie faktycznym sprawy niewątpliwie nie miało miejsca wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, podlegałoby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Nie zaistniało także wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy. Dostawa towaru (rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania nim jak właściciel) dokonana została z [...] na terytorium państwa trzeciego (w [...]). W rezultacie stoisko targowe nie zostało przemieszczone z terytorium jednego państwa członkowskiego, na terytorium docelowego państwa członkowskiego UE. W opinii sądu przedstawione we nabycie wniosku nie może być uznane za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Przemieszczenie to nie odbyło się pomiędzy dwoma państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Opisane we wniosku zdarzenie pozwala na przyjęcie oceny, że Spółka dokonała importu towaru , który podlega opodatkowaniu na terytorium kraju. W świetle art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, terytorium Szwajcarii nie należy do obszaru celnego Wspólnoty. Z kolei przepis art. 2 pkt 7 ustawy o VAT nie posługuje się pojęciem swobodnego obrotu towaru znanego z prawa celnego. Definicja importu w krajowej ustawie podatkowej odpowiada sposobowi określenia importu zawartemu w art. 30 Dyrektywy 2006/112/WE z 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Definicja importu towarów w polskich przepisach jest od 1.05.2004r. jest całkowicie zgodna z art. 30 powyższej Dyrektywy. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium UE. Import towarów ma miejsce jeżeli towar został faktycznie przywieziony, Definicja importu nie przewiduje wprowadzania na terytorium UE towarów, które nie znajdują się w wolnym obrocie na jej terytorium. Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Powyższa definicja kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. W momencie przywozu konstrukcji stoiska targowego z terytorium państwa trzeciego na terytorium Polski, Spółka dokonała importu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy, mianowicie faktycznie przywiozła towar z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (Polski), który podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju ( jednak bez zwolnienia od podatku). Na mocy art. 26a ust. 1 ustawy o VAT , miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium UE. Niezasadny jest zarzut Spółki naruszenia art. 120 O.p. , poprzez stwierdzenie, że w sytuacji opisanej we wniosku żaden obowiązujący przepis prawa nie przewiduje omawianego opodatkowania. W związku z importem konstrukcji stoiska targowego podatnikiem pozostaje spółka. Nie może skorzystać na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy ze zwolnienia od podatku od towarów i usług tej transakcji, ponieważ nie była podmiotem, który wcześniej dokonał wywozu konstrukcji (wywozu z terytorium Unii Europejskiej dokonał kontrahent austriacki, a powrotnego przywozu dokonała polska spółka). Reasumując Spółka dokonała importu towaru w rozumieniu z art. 2 pkt 7 ustawy podatkowej, który na podstawie art. 26a ust. 1 tej ustawy podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dlatego sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.