I SA/Po 324/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. Spółka z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2021 r. spółka wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazaną w rubrum orzeczenia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 7 kwietnia 2021 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, tj. wyciągu z KRS – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, zarządzeniem z 20 kwietnia 2021 r. wezwano stronę do uiszczenia wpisu od skargi –w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania doręczono skarżącej w trybie doręczenia zastępczego (po dwukrotnym awizowaniu - w dniach 26 kwietnia 2021 r. oraz 5 maja 2021 r.) na adres spółki podany w skardze. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie nie została podjęta w terminie 14 dni od dnia pierwszego jej awizowania. W związku z powyższym nastąpił zwrot przesyłki do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej. Przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 10 maja 2021 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki formalne skargi nie zostały usunięte, również skarga nie została opłacona. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. Jednym z takich braków jest niedołączenie przy pierwszej czynności w postępowaniu dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - zgodnie z art. 29 P.p.s.a. Ponadto, stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie wobec niemożności doręczenia skarżącej pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika z druku zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do strony skarżącej, nastąpiło w dniu 26 kwietnia 2021 r. Powtórne awizo zostało dokonane 5 maja 2021 r. Nieodebranie przez stronę skarżącą przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 P.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania ,pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło 26 kwietnia 2021 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 10 maja 2021 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upłynął z dniem 17 maja 2021 r. W zakreślonym przez Sąd terminie strona skarżąca nie usunęła braku formalnego skargi oraz nie uiściła należnego wpisu. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.