I SA/Po 327/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem złożonym w dniu [...] X. Sp. z o.o. z siedzibą w X. (dalej też jako: "wnioskodawczyni") wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. We wniosku wnioskodawczyni wskazała, że jest komplementariuszem w spółce komandytowej, której przedmiotem działalności jest produkcja mebli tapicerowanych. Spółka komandytowa (dalej też jako: "spółka") będzie dokonywać zakupu wszelkiego rodzaju surowców niezbędnych do wyprodukowania gotowego wyrobu pod konkretne zamówienia oraz zgodnie z planem terminowym ustalonym przez kontrahentów. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu następujące pytanie: czy zakup surowców do produkcji (np. materiałów obiciowych, stelaży, pianek, akcesoriów) będzie stanowił koszt uzyskania przychodu w momencie zakupu, proporcjonalnie do posiadanych udziałów, który następnie będzie korygowany na podstawie przeprowadzanej dwa razy w roku (na koniec czerwca oraz grudnia) inwentury uwzględniającej surowce, które nie zostały wydane do produkcji oraz wyroby gotowe, które nie zostały sprzedane? Prezentując własne stanowisko w sprawie podatniczka wyraziła przekonanie, że wszystkie koszty związane z prowadzoną działalnością, a nie wymienione w kosztach niestanowiących, będzie mogła uwzględnić w rachunku podatkowym proporcjonalnie do posiadanych udziałów w spółce. Wskazała, że spółka dokonując zakupu surowców do produkcji ponosi wydatki związane z tym zakupem. Zakupy surowców dokonywane są pod specyfikacje mebli otrzymane jako zamówienia, a co za tym idzie w większości przekazywane są od razu na produkcję, a następnie sprzedawane. W związku z tym, zdaniem podatniczki, istnieje możliwość zaliczenia bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w trakcie roku podatkowego, proporcjonalnie do posiadanych udziałów w spółce, wydatków poniesionych na zakup surowców do produkcji, które są następnie korygowane o spis z natury przeprowadzany w połowie i na koniec każdego roku podatkowego. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ podatkowy podniósł, że spółki osobowe prawa handlowego nie posiadają podmiotowości prawnopodatkowej, a zatem dla celów podatkowych są "transparentne". Natomiast z punktu widzenia prawa podatkowego obowiązanymi do zapłaty podatku od osiąganych przez nie dochodów (podatnikami) są jej poszczególni wspólnicy. Z tego też względu, skutki podatkowe związane z funkcjonowaniem spółek osobowych, a odnoszące się do jej wspólników będących osobami prawnymi, należy rozpatrywać w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm. - w skrócie: "ustawa o PDOP"). W oparciu o przepisy art. 5 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 1, 4, 4b i 4c oraz art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP, organ stwierdził, że wydatki związane z zakupem surowców do produkcji stanowią koszty uzyskania przychodów, które wpływają bezpośrednio na uzyskany przychód ze sprzedaży wyrobów gotowych (tu: mebli), proporcjonalnie do udziału wnioskodawczyni w zysku spółki komandytowej. Będą one zatem potrącane w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostaną odpowiadające im przychody ze sprzedaży wyrobów gotowych, do produkcji których zużyto te surowce. Jednocześnie zaznaczono, że art. 9 ust. 1 ustawy o PDOP, w zakresie obowiązku prowadzenia przez podatników ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m - odsyła do odrębnych przepisów, którymi są ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm. – w skrócie: "u.r.") i wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Zdaniem organu, konstrukcja przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o PDOP oznacza, że przepisy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ewidencji księgowej i mają stworzyć możliwość ustalenia wysokości dochodu lub straty w rozumieniu ustawy o PDOP. Z kolei przepisy ustawy o PDOP tworzą odmiennego rodzaju stosunki prawne, tj. regulują kwestie dotyczące opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów uzyskiwanych przez podmioty wymienione w art. 1 - art. 1a tej ustawy. Dla pełnego ustalenia dochodu, który podlega opodatkowaniu, na podatniku spoczywa obowiązek prowadzenia rozbudowanej księgowości, w której ujmuje wszystkie osiągnięte, przypadające na jego rzecz przychody i związane z tymi przychodami obciążające go koszty, dotyczące danego roku podatkowego, niezależnie od terminu ich zapłaty. Z powyższego wywiedziono, że obowiązkiem wnioskodawczyni jest prowadzić księgi rachunkowe w taki sposób, aby możliwe było wyodrębnienie przychodów i kosztów ich uzyskania. W konkluzji organ podatkowy stwierdził, że wydatki na zakup surowców do produkcji (w postaci przykładowo materiałów obiciowych, stelaży, pianek, akcesoriów) będą stanowiły bezpośrednie koszty uzyskania przychodu wnioskodawczyni z udziału w spółce komandytowej w dacie sprzedaży wyrobów gotowych wyprodukowanych z tych surowców, proporcjonalnie do posiadanych przez nią udziałów w spółce komandytowej. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, X. Sp. z o.o., reprezentowana przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której zażądała uchylenia powyższej interpretacji, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, poprzez ich błędną interpretację. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdzając, że generalnym aktem prawnym określającym zasady funkcjonowania kosztów w przedsiębiorstwie jest u.r., podkreśliła, że ustawa ta służy głównie obrotowi gospodarczemu i kładzie nacisk na zapewnienie w sprawozdaniach finansowych przedstawienia rzetelnego obrazu majątkowego i finansowego jednostki - nie tylko na dzień bilansowy, ale również z uwzględnieniem kolejnych okresów sprawozdawczych, co wynika z podstawowej zasady rachunkowości, tj. zasady współmierności przychodów i kosztów określonej w art. 6 tej ustawy. Jednocześnie zaakcentowała, że koszty uzyskania przychodów, jako kategoria z zakresu prawa podatkowego, zostały zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, natomiast podatkowe zasady potrącalności kosztów bezpośrednich zostały uregulowane w art. 15 ust. 4 - 4c ustawy o PDOP. Autorka skargi wskazała, że zgodnie z zasadą potrącalności kosztów bezpośrednich, jeżeli poniesiony koszt można bezpośrednio odnieść do osiągniętego przychodu, wówczas powinien on być uwzględniony w rachunku podatkowym, w tym roku, w którym osiągnięty został przychód. W oparciu o powyższe skarżąca wyraziła przekonanie, że skoro w polityce rachunkowości spółki komandytowej, której skarżąca jest komplementariuszem, przyjęto metodę ewidencji kosztów określoną w art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r., a nadto dokonywane są dwa razy w roku, na koniec miesiąca czerwca oraz na koniec miesiąca grudnia - będący jednocześnie końcem każdego roku podatkowego, spisy z natury materiałów oraz surowców nie zużytych w ramach cyklu produkcyjnego, a także półfabrykatów i wyrobów gotowych, które nie zostały na ten dzień sprzedane, to dokonywanie korekty kosztów uzyskania przychodów na podstawie takiego spisu z natury, jest wystarczające do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tych kosztów, które nie są związane z przychodami osiąganymi w danym roku podatkowym, która jednocześnie stanowi podstawę dla prawidłowego ustalenia miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz rocznego rozliczenia tegoż podatku. W ocenie autorki skargi, korekta kosztów o spis z natury sporządzony dwa razy w roku, w tym na koniec roku podatkowego, pozwala w prawidłowy sposób ustalić wysokość kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym, a co za tym idzie pozwala w sposób prawidłowy określić wysokość podatku dochodowego od osób prawnych. Skarżąca zwróciła także uwagę, że Dyrektor Izby Skarbowej w P., jako organ upoważniony do wydawania interpretacji, w interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], uznał za prawidłowe zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów kosztu zakupu surowców w momencie ich zakupu, w przypadku ewidencjonowania kosztów w sposób określony w art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r., a następnie do ich korygowania w oparciu o sporządzany spis z natury na koniec roku podatkowego. Ponadto organ zaakceptował tego typu rozliczanie kosztów przy ustalaniu miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest wydana przez Ministra Finansów interpretacja indywidualna, w której wyrażono stanowisko, zgodnie z którym, wydatki na zakup surowców do produkcji (w postaci wymienionych przykładowo materiałów obiciowych, stelaży, pianek, akcesoriów) będą stanowiły bezpośrednie koszty uzyskania przychodu wnioskodawczyni z udziału w spółce komandytowej w dacie sprzedaży wyrobów gotowych wyprodukowanych z tych surowców, proporcjonalnie do posiadanych przez nią udziałów w spółce komandytowej. W konsekwencji tego stanowiska, organ interpretacyjny nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie uproszczonej metody ewidencji bilansowej, którą dopuszcza art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r. Według przeciwnego poglądu skarżącej, taka metoda jest dopuszczalna i wynika z przyjętej w spółce polityki rachunkowości. W ocenie wnioskodawczyni dokonanie korekty kosztów uzyskania przychodów na podstawie sporządzanych spisów z natury, jest wystarczające do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tych kosztów, które nie są związane z przychodami osiąganymi w danym roku podatkowym, a która jednocześnie stanowi podstawę do prawidłowego ustalenia miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz rocznego obliczenia tego podatku. Zdaniem skarżącej, korekta kosztów o spis z natury sporządzony dwa razy w roku, w tym na koniec roku kalendarzowego, pozwala w prawidłowy sposób ustalić wysokość kosztów uzyskania przychodów w danym roku podatkowym, a co za tym idzie, pozwala w sposób prawidłowy określić wysokość podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie Sądu stanowisko organu interpretacyjnego wyrażone w zaskarżonej indywidualnej interpretacji jest błędne, a tym samym nie zasługuje na akceptację. Minister Finansów odnosząc się do wzajemnej relacji prawa bilansowego i prawa podatkowego uznał, że w zakresie ustalenia wysokości dochodu czy straty, decydujące znaczenie należy przypisać normom prawa podatkowego. Podkreślić jednak należy, że skarżąca tej zasady nie kwestionowała, także odwołując się do zasad uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, wynikających m.in. z art. 15 ust. 4 – 4c ustawy o PDOP. Organ podatkowy szerzej swojego stanowiska nie uzasadnił, a przede wszystkim nie wskazał na jakiej podstawie doszedł do wniosku, że w opisanych okolicznościach spółka nie może zastosować metody określonej w art. art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r. W szczególności nie wskazał, czy brak zastosowania tej normy wynika z określonej wykładni powołanych przepisów ustawy o PDOP, które w ogóle wykluczają zastosowanie metody z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.r., czy też z analizowanych przez organ przepisów prawa podatkowego wynikają warunki (przesłanki) dopuszczające stosowanie tej metody, ale w innych okolicznościach, niż przedstawionych przez wnioskodawczynię. Jest to kluczowa w sprawie kwestia, albowiem między stronami nie ma sporu co do prawidłowości ustalenia ostatecznego zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych w danym roku podatkowym (co akcentuje wnioskodawczyni), a spór dotyczy sposobu ujęcia (w czasie) wydatków na wymienione we wniosku materiału oraz towary i zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów w ciągu roku podatkowego. Wybór metody nie prowadzi tu bowiem do odmiennego ustalenia podstawy opodatkowania, która niezależnie od przyjęcia stanowiska – organu czy skarżącej, i tak zostanie ustalona w sposób prawidłowy. Zwrócić należy uwagę, że uproszczona metoda ewidencji bilansowej kosztów uzyskania przychodów wynikająca z art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r, jest jedną z czterech metod ewidencji kosztów, dopuszczoną przez ustawę o rachunkowości. Zgodnie z art. 17 ust. 2 tej ustawy, kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę, podejmuje decyzję o stosowaniu jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników: 1) ewidencję ilościowo – wartościową, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych, 2) ewidencję ilościową obrotów i stanów, prowadzoną dla poszczególnych składników lub ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych. Wartość stanu wycenia się przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych, 3) ewidencję wartościową obrotów i stanów towarów oraz opakowań, prowadzoną dla punktów obrotu detalicznego lub miejsc składowania, której przedmiotem zapisów są tylko przychody, rozchody i stany całego zapasu, 4) odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem stanu tych składników aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na dzień bilansowy. Spółka postanowiła zastosować czwartą z wymienionych metod, nie kwestionując zasad wynikających z art. 15 ustawy o PDOP. Prowadzona na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r. ewidencja nie modyfikuje tych zasad i pozwala na prawidłowe ustalenie zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za dany rok podatkowy. Dopuszczalności stosowania tej metody stwierdzono także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na przykład Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jeżeli wydatki na zakup materiałów i podzespołów podatnik zaliczył w całości do kosztów uzyskania przychodów jako koszt zużycia materiałów podstawowych, to takie rozliczenie zakupów bezpośrednio w koszty jest dopuszczalne na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 4 u.r. w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o PDOP, pod warunkiem ustalenia na koniec każdego kwartału stanu składników majątkowych drogą spisu z natury, jego wyceny i korekty kosztów o wartość tego spisu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2003 r., I SA/Gd 513/02, LEX nr 90088). Akcentowana przez organ interpretacyjny relacja prawa bilansowego i podatkowego także była przedmiotem rozważań w judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pojęcie kosztów w ujęciu rachunkowym nie jest tożsame z pojęciem kosztów uzyskania przychodów w ustawie o PDOP i nie można tym samym automatycznie przenosić kosztów w sensie bilansowym do podatkowych kosztów uzyskania przychodów. Przepisy ustawy o rachunkowości nie mają charakteru podatkotwórczego i stąd też miarodajne dla celów zaliczania danych kosztów do kosztów uzyskania przychodów są wyłącznie przepisy podatkowe. Jedynie w ściśle określonych przypadkach legislator podatkowy pozwala na stosowanie przepisów o rachunkowości wprost do ustalania kosztów lub przychodów w ujęciu podatkowym (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II FSK 1989/11, LEX nr 1317971). Skarżąca powyższej zasady nie negowała, koncentrując się na kwestii rozliczania wydatków w czasie (w trakcie roku podatkowego), a nie na kwestii kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu na podstawie innej regulacji, niż prawo podatkowe. Odnosząc się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie, które mają istotne znaczenie w przedstawionych we wniosku okolicznościach faktycznych, warto powołać stanowisko wyrażone w kontekście regulacji z art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP, według którego, ujęcie (zaksięgowanie) wydatku w księgach rachunkowych określa datę powstania kosztu podatkowego. Przepisy o rachunkowości decydują, na który dzień ujmuje się w księgach rachunkowych koszt, a tym samym przesądzają o dacie poniesienia kosztu podatkowego, z zastrzeżeniem rezerw i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Wydatek dla zakwalifikowania go do kosztów uzyskania przychodu musi zatem spełniać wymogi określone ustawą podatkową, ale w czasie koszt ten ujawniony jest w dniu jego zaksięgowania w księgach rachunkowych. Sądy administracyjne uznały, że taka wykładnia nie narusza autonomii prawa podatkowego, albowiem art. 15 ust. 4 e ustawy o PDOP określa jedynie moment zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, a o kwalifikacji danego wydatku decydują w szczególności regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i art. 16 tej ustawy. Natomiast – w ocenie sądów - odesłanie zawarte w art. 9 ust. 1 ustawy o PDOP, m.in. do przepisów ustawy o rachunkowości, uprawnia do przyjęcia, że użyte w art. 15 ust. 4e sformułowanie "dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych", należy odnosić do ksiąg prowadzonych według zasad określonych w ustawie o rachunkowości (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II FSK 253/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2108/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Opolu z dnia 25 września 2013 r., I SA/Op 330/13, LEX nr 1392767). W ocenie Sądu skarżąca nie podważa autonomii prawa podatkowego, ale wskazuje na sposób rozliczenia kosztów uzyskania przychodów w czasie na podstawie jednej z metod dopuszczonych przez ustawę o rachunkowości. Jak zaznaczono już wyżej, z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji nie wynika jednak, dlaczego organ interpretacyjny wyklucza zastosowanie tej metody, a jedynym argumentem nie może być tutaj prymat prawa podatkowego nad bilansowym. W tym zakresie stanowisko Ministra Finansów nie poddaje się sądowej kontroli. Zdaniem Sądu, zwrócenia uwagi wymaga charakter postępowania interpretacyjnego i jego zasadnicze funkcje. W celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.: 1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz 2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2013 r., I SA/Gl 657/13, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, że przepis art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), wskazuje na dwa obowiązkowe elementy indywidualnej interpretacji negatywnie oceniającej stanowisko wnioskodawcy tj. wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie. Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie własnego stanowiska w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Uzasadnienie prawne, o którym mowa w tym przepisie, musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym, te a nie inne przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej w niniejszej sprawie interpretacji nie można dopatrzyć się tego drugiego elementu. Tymczasem przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Ponadto, należy mieć na uwadze, ze przepis art. 14h Ordynacji podatkowej odsyła do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne, dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2014 r., I SA/Ol 862/13, i powołane tam orzecznictwo, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W toku ponownego rozpoznawania sprawy, organ interpretujący obowiązany jest uwzględnić dokonaną przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę wykładnię przepisów ustawy o PDOP i ustawy o rachunkowości oraz w sposób pełny uzasadnić swoje stanowisko w kwestii ewentualnej odmowy uwzględnienia w rozliczeniu podatkowym opisanej we wniosku metody ewidencji kosztów uzyskania przychodów, przyjętej przez spółkę. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a.