I SA/Po 333/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. E. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. I. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w sprawie uznania za bezzasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia [...] maja 2011 r. wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości [...] zł. W odpowiedzi z dnia [...] maja 2011 r. Spółka wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Na mocy kolejnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia [...] maja 2011 r., pismem z tego samego dnia wezwano skarżącą Spółkę do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu – przekazanym jej w załączeniu - który po uzupełnieniu należało przesłać w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej – P.p.s.a.). Powyższe wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu [...] czerwca 2011 r. /środa/. Zatem termin do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy minął w dniu [...] czerwca 2011r. /środa/. Tymczasem skarżąca Spółka, mimo upływu wyznaczonego terminu, nie uzupełniła wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu. W tych okolicznościach zarządzeniem z dnia [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a., referendarz sądowy tut. Sądu pozostawił bez rozpoznania w.w. wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy. Przeciwko temu zarządzeniu, pismem nadanym w placówce pocztowej dnia [...] sierpnia 2011 r., skarżąca wniosła sprzeciw, w którym podniosła, iż występując w sprawie bez fachowego pełnomocnika procesowego nie zna przepisów prawa i Sąd powinien był wyczerpująco pouczyć ją, jakich czynności powinna była dokonać. Zdaniem wnioskodawczyni, Sąd tego nie uczynił, czym naraził ją na szkodę poprzez pozbawienie prawa do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w razie złożenia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, iż wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych należało pozostawić bez rozpoznania, albowiem skarżąca Spółka, mimo upływu terminu, wyznaczonego jej w treści wezwania z dnia [...] maja 2011 r., nie uzupełniła wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu. W myśl zaś art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy kierowany do sądu administracyjnego należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego – w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 256 pkt. 1 P.p.s.a. - wzoru. W przypadku uchybienia przez stronę temu rygorowi formalnemu, na podstawie art. 257 P.p.s.a., wniosek pozostawia się bez rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, o powyższych okolicznościach Spółka została wyczerpująco pouczona w wezwaniu do uzupełniania wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] maja 2011 r., doręczonym jej dnia [...] czerwca 2011 r. (k. ... akt sądowych). Podkreślenia wymaga fakt, że jedyną czynnością, do której skarżąca została zobligowana w tym wezwaniu, była konieczność zawarcia treści wniosku na wspomnianym formularzu – który został Spółce doręczony wraz z wezwaniem. Przy tym rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wynikający ze wskazanych przepisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym, został wyraźnie wyartykułowany w treści wezwania. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, na podstawie art. 257 i 260 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.