I SA/Po 337/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007r. oraz od stycznia do października 2008r. i za grudzień 2008r. postanawia przywrócić termin do usunięcia braków formalnych skargi. Pismem z [...] marca 2012 r. (data nadania pocztowego) D. A., reprezentowany przez doradcę podatkowego R. S., zaskarżył wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] r., którą organ I instancji określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2007r., od marca do grudnia 2007r., oraz za styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2008r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za luty 2007r. i marzec 2008r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień i wrzesień 2008r. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] marca 2012 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Odpis w/w zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 10 kwietnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 39 akt sąd.), a zatem termin do jego wykonania upłynął z dniem 17 kwietnia 2012 r. Pismem z 30 kwietnia 2012 r. (data nadania pocztowego) pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W piśmie tym wyjaśnił, iż w dniu 12 kwietnia 2012 r. podczas wysiadania z samochodu poczuł silny ból kręgosłupa. Następnego dnia udał się do lekarza -specjalisty chirurgii urazowej i ortopedii, który po przeprowadzeniu badań wystawił mu zwolnienie lekarskie na okres od 13 do 23 kwietnia 2012 r. Pełnomocnik podkreślił, że silny ból kręgosłupa uniemożliwił mu wykonanie wymaganych przez Sąd formalności we wskazanym w zarządzeniu terminie. Do wniosku załączył potwierdzony za zgodność z oryginałem druk zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA z dnia 13 kwietnia 2012 r. oraz pismo procesowe z dnia 30 kwietnia 2012 r., informujące, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której terminu uchybiła. Podkreślenia wymaga, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie, w której Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało rozpoznać przez pryzmat braku winy po stronie pełnomocnika. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje bowiem swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt l SA/Gd 1676/99, Lex nr 56794). Zatem w przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, albowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Godzi się także zauważyć, iż przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Oznacza to, iż ocena braku winy została pozostawiona wyłącznie uznaniu sądu, który ma możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna w danej sprawie za istotne. Jak wynika z akt sprawy, powodem niedokonania przez pełnomocnika Skarżącego czynności procesowej w terminie były jego kłopoty zdrowotne - schorzenie kręgosłupa, które zostało potwierdzone podczas badania wykonanego w dniu 13 kwietnia 2012 r. przez lekarza specjalistę chirurgii urazowej i ortopedii. Zaświadczenie lekarskie z dnia 13 kwietnia 2012 r. stwierdzało niezdolność do pracy pełnomocnika Skarżącego w okresie od 13 do 23 kwietnia 2012 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie należało przyjąć, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień 23 kwietnia 2012 r., tj. ostatni dzień zwolnienia lekarskiego pełnomocnika Skarżącego. Uwzględniając tę okoliczność, stwierdzić trzeba, że składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 30 kwietnia 2012 r. (data nadania pocztowego), pełnomocnik zachował przewidziany na dokonanie tej czynności siedmiodniowy termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że jednocześnie z wnioskiem pełnomocnik dokonał zaległej czynności procesowej, tj. podał wartość przedmiotu sporu ([...] zł.), a zatem wniosek spełniał wymogi formalne. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki warunkujące uwzględnienie wniosku i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Złożone przez pełnomocnika Skarżącego zaświadczenie lekarskie z dnia 13 kwietnia 2012 r. w sposób wystarczający uprawdopodabnia okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu. Strona spełniła także pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 86 w zw. z art. 87 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.