I SA/Po 337/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. K. M. wniósł skargę na wskazaną w sentencji interpretację indywidualną . Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2012 r. podatnik złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie rozliczeń podatkowych małżonków (k. ... akt). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2013 r. uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy wyrażone we wniosku o interpretację . Interpretację indywidualną doręczono podatnikowi skutecznie w dniu [...] lutego 2013 r. (k. ... akt). Wnioskodawca nie skierował do organu podatkowego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie, wskazując m.in., że pomimo poinformowania wnioskodawcy o czynnościach i terminach związanych ze złożeniem skargi, nie wezwał on organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, w tym interpretacje indywidualne Ministra Finansów, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wprowadzonym w art. 52 § 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, stanowiącym surogat środka zaskarżenia wynikającego z przepisów ustaw procesowych, w tym z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, publ.: LexPolonica nr 2479296). Treść powołanych wyżej przepisów wskazuje, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego jest bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W świetle art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarżący nie spełnił przesłanki do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wynikającej z art. 52 § 3 p.p.s.a. tj. nie skierował do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wydaniem interpretacji indywidualnej. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie: "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt .1-5 art. 58 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, czyli tak jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Z tych powodów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.