I SA/Po 339/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: sekr. sąd. Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 17 i 18 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm., dalej zwanej u.p.e.a.) w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) po rozpoznaniu zarzutu z dnia [...] maja 2012 r. wniesionego przez [...] i [...] [...] oraz zarzutu z dnia [...] maja 2012 r. wniesionego przez [...] dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] wystawionych przez Wójta Gminy [...] na [...] i [...] [...] odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. [...] i [...] złożyli zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że tytuły egzekucyjne [...], [...] wydane zostały zbyt pochopnie oraz, że Wójt Gminy [...] odmawia respektowania wyroków Sądu Administracyjnego za lata 2005-2009. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W niniejszej sprawie zobowiązani wnieśli zarzut wykonania oraz nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu swojego twierdzenia wskazali, iż wierzyciel otrzymał pieniądze oraz że nie respektuje prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z których wynika, że to zobowiązanym należą się pieniądze. Powyższe zarzuty wierzyciel Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] uznał za nieuzasadnione, a strona nie wniosła na wydane postanowienie zażalenia. W związku z powyższym organ egzekucyjny, dysponując ostatecznym orzeczeniem wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów, stanowiskiem tym był związany, a więc nie miał prawa rozstrzygnąć inaczej jak uznać powyższe zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że poza lakonicznym stwierdzeniem, iż wierzyciel otrzymał pieniądze, strony nie wskazały czy dokonały zapłaty dochodzonego obowiązku, ani kiedy i w jaki sposób uregulowanie należności nastąpiło oraz nie powołały na potwierdzenie tej okoliczności żadnych dowodów, wskazując jedynie na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Faktem jest, że w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości dotyczącego [...] i [...] zapadło kilka wyroków sądu administracyjnego, jednakże większość z nich nie dotyczyła zobowiązań za lata 2010 i 2011 egzekwowanych w niniejszym postępowaniu. Wyrokami z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 269/11, III SA/Po 270/11, III SA/Po 271/11, III SA/Po 272/11 i III SA/Po 273/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz Wójta Gminy [...] ustalających wymiar podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Jedynie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Po 742/10 dotyczył zobowiązania za 2010 r. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości, jednakże powyższe nie zakończyło postępowania w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] bowiem decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w wyniku czego Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. ponownie ustalił wymiar podatku za 2010 r. Decyzję tę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy w decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], a rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało przez strony zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zatem decyzja ta, jako ostateczna, może na mocy art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) podlegać wykonaniu. Natomiast w przypadku wymiaru podatku za 2011 r. wskazano, iż decyzję Wójta Gminy [...] w tym zakresie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Wniesioną w tym zakresie przez strony skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt III SA/Po 712/11 odrzucił, jako wniesioną po terminie. Zatem w obrocie prawnym istnieją decyzje ostateczne ustalające łączne zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości za lata 2010 i 2011, a więc mogą podlegać wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym zarzut nieistnienia obowiązku jest bezzasadny, a rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego odmawiające uznania zarzutów słuszne. [...] i [...] [...] złożyli skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną i zajął zwrot podatku akcyzowego na poczet podatku od nieruchomości na rzecz Wójta Gminy [...]. Zdaniem [...] i [...] [...] wierzyciel otrzymał pieniądze bezprawnie, ponieważ Skarżący są w posiadaniu szeregu prawomocnych wyroków, które wskazują, że to im należą się pieniądze. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tryb postępowania w sprawie zarzutów określają przepisy art.33-35 u.p.e.a. Przepis art. 33 u.p.e.a. wymienia taksatywnie przyczyny ,które mogą być podstawą zarzutów. W przedmiotowej sprawie Skarżący wnieśli zarzut wykonania oraz nieistnienia obowiązku. W ocenie Sądu wskazane przez Skarżących podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji nie występują. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] otrzymał do realizacji dwa tytuły wykonawcze: [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczący zobowiązania pieniężnego za okres [...] i [...] r. z dnia [...] kwietnia 2012 r. dotyczycący zobowiązania pieniężnego za okres [...] r. wystawione przez wierzyciela Wójta Gminy [...] na [...] i [...] [...]. Na podstawie tych tytułów wykonawczych wszczęto postępowanie egzekucyjne dokonując w dniu [...] kwietnia 2012 r. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank w Urzędzie Gminy [...]. Odpisy tytułów wykonawczych zostały zobowiązanym doręczone dnia [...] kwietnia 2012 r. wraz z dokonanym zajęciem prawa majątkowego Nr [...]. Pisma zobowiązanych z dnia [...] maja 2012 r. oraz [...] maja 2012 r. połączono do wspólnego rozpatrzenia w trybie art. 33 u.p.e.a. jako zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na tytuły wykonawcze o numerach [...], [...], a także na tytuły [...] i [...]. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mogą być stosowane rozmaite środki egzekucyjne, mieszczące się w katalogu określonym w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Skarżący złożyli zarzuty na postępowanie egzekucyjne tj. wykonanie oraz nieistnienie obowiązku. Zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela, która dla organu egzekucyjnego jest wiążąca. Zgodnie z wymogami art.34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny pismem z dnia [...] maja 2012 r. zwrócił się do wierzyciela Wójta Gminy [...] o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Dnia [...] maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] otrzymał od wierzyciela - Wójta Gminy [...] postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w sprawie nie uznania zarzutów na tytuły wykonawcze o numerach [...], [...]. W postanowieniu wierzyciel wskazał, iż dnia [...] lipca 2010 r. decyzją [...] został ustalony wymiar podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za rok 2010 wobec [...] i [...] [...] na kwotę [...] zł. [...] i [...] [...] złożyli odwołanie od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] września 2010 r. decyzją nr [...] uchyliło w części decyzję Wójta Gminy [...], którą [...] i [...] [...] zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 03 lutego 2011 r. sygn. akt SA/Po/742/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011r. (nr [...]) uchylono w całości decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...].07.2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu decyzji przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] wymiar podatku na 2010r. ustalono w kwocie [...] zł.. W dniu [...] sierpnia 2011 r. [...] i [...] [...] złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od w/w decyzji. W dniu [...] października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] uchyliło w części decyzję Wójta Gminy [...], jednocześnie ustaliło wymiar podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za 2010 r. na kwotę [...] zł. Wierzyciel dnia [...] marca 2012 r. skierował do podatników upomnienie, na które [...] i [...] [...] wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Dnia [...] kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało postanowienie, w którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia. Wierzyciel dnia [...] kwietnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...] na kwotę [...] zł. Dnia [...] kwietnia 2011 r. wierzyciel Wójt Gminy [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011 na kwotę [...] zł., od której [...] i [...] [...] wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lipca 2011 r. wydało decyzję nr [...] o utrzymaniu decyzji Wójta Gminy [...] w mocy. W odpowiedzi na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła od [...] i [...] [...] skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2011 r. Dnia [...] marca 2012 r. do Urzędu Gminy wpłynęły akta z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wraz z postanowieniem sygn. akt III SA/Po/712/11 o odrzuceniu skargi, gdzie postanowienie stało się prawomocne dnia [...] listopada 2011 r. Dnia [...] marca 2012 r. wpłynęło pismo z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wraz z odwołaniem [...] i [...] [...] od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. celem rozważenia możliwości załatwienia odwołania we własnym zakresie. Dnia [...] marca 2012 r. Wójt Gminy [...] przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] akta wraz z wnioskiem o odrzucenie odwołania w związku z wyczerpaniem toku postępowania. W dniu [...] kwietnia 2012 r. wpłynęło do Urzędu Gminy [...] postanowienie nr [...] o niedopuszczalności odwołania. Jednocześnie Wójt Gminy [...] poinformował, że decyzja [...] zgodnie z postanowieniem WSA w Poznaniu jest ostateczna i prawomocna. Dnia [...] marca 2012 r. wierzyciel wystawił upomnienie, a następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...]. Dnia [...] czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się z zapytaniem do Wójta Gminy [...] czy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2012 r. NR [...] jest ostateczne. Z uwagi na brak informacji od wierzyciela, że postanowienie o nie uznaniu zarzutów jest ostateczne, postanowiono w myśl art. 34 § 3 u.p.e.a. zawiesić prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu otrzymania od wierzyciela informacji o ostateczności tegoż postanowienia. Dnia [...] czerwca 2012 r. wydano postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego Nr [...], które doręczono zobowiązanemu dnia [...] czerwca 2012r. Wierzyciel - Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. poinformował, iż postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2012 r. NR [...] stało się ostateczne w dniu [...] czerwca 2012 r. Dnia [...] czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zwrócił się do Wójta Gminy [...] z prośbą o ustosunkowanie się do pozostałych kwestii pisma [...] z dnia [...] maja 2012 r. w tym wyroków WSA w Poznaniu, które nie zostały uwzględnione w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2012r. o numerze [...]. W odpowiedzi na powyższe Wójt Gminy [...] wydał dnia [...] lipca 2012 r. postanowienie nr [...], w którym uznał, iż zgłoszony zarzut jest nieuzasadniony. Na to postanowienie dnia [...] lipca 2012 r. [...] złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało postanowienie, w którym uchyliło zaskarżone postanowienie uzasadniając, że Wójt Gminy [...] wydał już postanowienie w sprawie zarzutów nr [...]. Pismem z dnia [...] października Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. stało się ostateczne dnia [...] października 2012 r. Zgodnie z art.34 § 1 u.p.e.a., dla organu egzekucyjnego wiążące jest ostateczne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, które to nakazało organowi egzekucyjnemu wydać postanowienie o odmowie uznania zarzutów. Odnosząc się do argumentów zawartych w skardze, Sąd stwierdza, iż Skarżący powołuje się na prawomocne wyroki sądów, które dotyczą innych zobowiązań, niż te objęte tytułami wykonawczymi nr [...] i [...], na podstawie których toczy się obecnie egzekucja należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2010 i 2011. Wyrokami z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 269/11, III SA/Po 270/11, III SA/Po 271/11, III SA/Po 272/11 i III SA/Po 273/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz Wójta Gminy [...] ustalających wymiar podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Jedynie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Po 742/10 dotyczył zobowiązania za 2010 r. Wyrokiem tym co prawda Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości, jednakże powyższe nie zakończyło postępowania w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w wyniku czego Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. ponownie ustalił wymiar podatku za 2010 r. Decyzję tę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], a rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało przez strony zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zatem decyzja ta, jako ostateczna, może na mocy art. 239e O.p. podlegać wykonaniu. Jeśli zaś chodzi o wymiar podatku za 2011 r. wskazać należy, iż decyzję Wójta Gminy [...] w tym zakresie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...]. Wniesioną przez strony od tej decyzji skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt III SA/Po 712/11 odrzucił, jako wniesioną po terminie. Zatem w obrocie prawnym istnieją decyzje ostateczne ustalające łączne zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości za lata 2010 i 2011, a więc mogą podlegać wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym zarzut nieistnienia obowiązku jest bezzasadny, a rozstrzygnięcia organów podatkowych zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz .U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) oddalił skargę.