I SA/Po 339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia[...] Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę Prezydent Miasta P. orzekł o odpowiedzialności W.K., członka zarządu Przedsiębiorstwa Turystyczno-Hotelarskiego A Spółka z o. o. mieszczącego się w P. przy ul. [...] (dalej: "Spółka"), za zaległości Spółki z tytułu podatku od nieruchomości: 1. za okres I-XII/2005 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; 2. za okres I-XII/2006 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; 3. za okres I-XII/ 2007 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; 4. za okres I-XII/2008 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]. Prezydent Miasta P. wystawił w dniu [...] lutego 2011 r. upomnienie wzywające do uregulowania przedmiotowych zaległości z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W dniu [...] kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta P. wystawił tytuły wykonawcze nr: - [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2005 r.; - [...] obejmujący zaległość za IX-XII/2005 r.; - [...] obejmujący zaległość za I-IV/2006 r.; - [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2006 r.; - [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2006 r.; - [...] obejmujący zaległość za I-IV/2007 r.; - [...] obejmujący zaległość za V-VIII/ 2007 r.; - [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2007 r.; - [...] obejmujący zaległość za I-IV/2008 r.; - [...] obejmujący zaległość za V-VIII/2008 r.; - [...] obejmujący zaległość za IX-XII/ 2008 r. Odpisy powyższych tytułów wykonawczych doręczono W.K. w dniu [...] kwietnia 2011 r., dokonując jednocześnie zajęcia ruchomości w postaci samochodów osobowych marki: [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...] i [...] nr rej. [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. W.K. złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego podnosząc kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu, nieotrzymanie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki oraz niedoręczenia mu decyzji o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej, a tym samym nieistnienie obowiązku objętego powyższymi tytułami wykonawczymi. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta P. uznał powyższe zarzuty za niezasadne. W związku z wniesieniem zażalenia z dnia [...] października 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia był brak ustosunkowania się Prezydenta Miasta P. do okoliczności wskazanych w art. 70 Ordynacji podatkowej, które mogą mieć wpływ na ocenę przedawnienia obowiązku podatkowego. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta P., postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], uznał zarzuty za niezasadne. Organ pierwszej instancji wskazał, iż prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej nie przedawniło się bowiem decyzje wydano w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ pierwszej instancji wskazał, iż żaden przepis nie wymaga, aby decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej była dołączona do akt postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie zgodził się również z zarzutem braku doręczenia decyzji o odpowiedzialności W.K., wskazano, iż decyzje zostały doręczone na podstawie art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "Ordynacja podatkowa") w dniu [...] stycznia 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2012 r. W.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., zaskarżając w całości postanowienie Prezydenta Miasta P. i wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki. W zażaleniu zobowiązany uznał za nietrafne i niezgodne z art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stwierdzenie organu egzekucyjnego o braku obowiązku przedstawienia mu podczas czynności egzekucyjnych decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, nie zgodził się z nieuznaniem przez organ pierwszej instancji przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności za zaległości Spółki powołując wyrok NSA z 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/2005, ponowił zarzut nieotrzymania decyzji o odpowiedzialności za zaległości Spółki oraz nie otrzymania przez Spółkę decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W związku z wniesienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 991/12 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r. Zdaniem Sądu organy przedwcześnie uznały, iż zarzuty wniesione w dniu [...] kwietnia 2011 r. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w aktach sprawy brak było dowodów doręczenia czterech decyzji o odpowiedzialności W.K. - członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, stanowiących podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku. Załączone kserokopie dowodów doręczenia decyzji były nieczytelne i nie mogły być poddane kontroli Sądu. Tym samym bez uzupełnienia postępowania dowodowego nie jest możliwe rozstrzyganie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Zarzut nieotrzymania decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem można go było jedynie podnieść na etapie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, po powyższym wyroku WSA w Poznaniu, Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - ponownie uznał zarzuty wniesione w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez W.K. za niezasadne. W dniu [...] lipca 2013 r. W.K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wdanie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W.K. podniósł, iż nie został powiadomiony o prowadzeniu jakiegokolwiek postępowania zmierzającego do wydania tytułów wykonawczych przeciwko jego osobie, w tym postępowania w sprawie wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej na osoby trzecie, a także upomnień wzywających do uregulowania przedmiotowych należności, ponadto stwierdził, iż postępowanie prowadzone wobec niego jest dyskryminujące i niebudzące zaufania do organów podatkowych, bowiem kilkakrotnie została złamana fundamentalna zasada wynikająca z art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po zapoznaniu się z zażaleniem oraz aktami przedmiotowej sprawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia 2 lipca 2013 r. Podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podniosło, że w niniejszej sprawie Strona podniosła zarzut przedawnienia oraz nieistnienia obowiązku. Odnosząc się zarzutu przedawnienia organ odwoławczy wskazał na treść art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Przy czym pojęcie wydania decyzji nie oznacza jej doręczenia. Mając na uwadze powyższy przepis prawa oraz uchwałę NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., sygn. akt I FPS 5/07 organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności W.K. za zaległości podatkowe Spółki. Tym samym zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności W.K. jako członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki uznano za nieuzasadniony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podniosło następnie, iż w przedmiocie nieotrzymania decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki wypowiedział się WSA w Poznaniu, który stwierdził, iż zarzut ten, nie zasługuje na uwzględnienie bowiem można go było jedynie podnieść na etapie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Z kolei odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku z racji niedoręczenia W.K. decyzji o odpowiedzialności za zaległości Spółki, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, iż decyzje z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz z [...] grudnia 2010 r. zostały skutecznie doręczone na podstawie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. Przyjęto w związku z tym, iż decyzje zostały doręczone w dniu [...] stycznia 2011 r. Uchylanie się od podejmowania korespondencji nie może bowiem skutkować brakiem odpowiedzialności za zobowiązania. W.K., pismem z dnia [...] marca 2014 złożył skargę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, a także o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2011 r. Skarżący podniósł w pierwszej kolejności, że uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wywołuje określone skutki prawne, ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym uchylenie decyzji przez organ odwoławczy powoduje, że zobowiązanie przestało istnieć zatem przestał istnieć obowiązek, który mógłby być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Z powyższego wynika, że postępowanie egzekucyjne już na tym etapie winno zostać umorzone. Podstawa do wystawienia tytułu wykonawczego przestała istnieć z dniem wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję. Postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe i musi w takim wypadku zostać umorzone. Niezbędnym się staje wystawienie nowych tytułów wykonawczych. Zaprezentowana powyżej opinia, zdaniem skarżącego, ma swoje poparcie m.in. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II FSK 111/09. Odnosząc się do wydanych decyzji o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu od podatku od nieruchomości za 2005 r. wysłanie i doręczenie tej decyzji nastąpiło po terminie, który minął w dniu [...] grudnia 2010 r. Skarżący wskazał, iż art. 211 Ordynacji podatkowej stanowi że decyzję doręcza się stronie na piśmie, a art. 212 Ordynacji podatkowej mówi, że organ podatkowy wydający decyzję jest z nią związany od chwili doręczenia. Przepis ten określa moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego. I tak, w przedmiotowym przypadku pierwsze awizo zostało złożone [...] stycznia 2011 r. czyli teoretycznie przyjmując wprowadzenie decyzji do obiegu prawnego nastąpiło w momencie przedawnienia tej decyzji innymi słowy weszła do obiegu prawnego po terminie czyniąc ją bezskuteczną. Zdaniem skarżącego, inną istotną kwestią jest fakt, że w niniejszym postępowaniu nie można ustalić czy skarżący otrzymał decyzje i w jakiej ilości. Wbrew twierdzeniom organu, że decyzje o odpowiedzialności skarżącego zostały doręczone, brak jest na to wystarczających dowodów. Skarżący podniósł ponadto, że przesłanka "nieistnienia obowiązku" obejmuje sytuację, gdy nieistnienie obowiązku spowodowane zostało okolicznościami zaistniałymi już po wystawieniu tytułów egzekucyjnych. W momencie wydania tytułu wykonawczego istniała podstawa do jego wystawienia, podstawa ta przestała natomiast istnieć z dniem wydania przez organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji. Z tym dniem w tytule wykonawczym nie mogła zatem figurować decyzja, która została uchylona. Z obrotu prawnego usunięte zostały orzeczenia stanowiące wskazaną przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawę prawną egzekwowanego obowiązku i tylko ta okoliczność jest istotna z punktu widzenia możliwości dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o ten tytuł. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, gdy trwa postępowanie egzekucyjne (nawet zawieszone), jeżeli przestał istnieć obowiązek, którego ono dotyczy. Nie jest rzeczą organu egzekucyjnego oczekiwanie, aż wierzyciel wprowadzi do obrotu prawnego kolejną decyzję określającą wysokość podatku. Jeżeli nawet stanie się tak po upływie jakiegoś czasu, to dotychczasowy tytuł wykonawczy i tak nie będzie mógł być realizowany, jako nieadekwatny do nowej podstawy prawnej egzekwowanej należności (nowej decyzji). W odpowiedzi na powyższą skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że wnosząc zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., podniósł kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności członka zarządu, nieotrzymanie decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki oraz niedoręczenia mu decyzji o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej, a tym samym nieistnienie obowiązku objętego powyższymi tytułami wykonawczymi. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 1055 ze zm.; dalej: ustawa o PEA) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Podkreślenia jednak wymaga, że przedmiotem sądowej kontroli jest postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniesionych przez skarżącego zarzutów z dnia [...] kwietnia 2011 r., które było już wcześniej przedmiotem kontroli sądowej, co znalazło wyraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 991/12, który uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2012 r. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dokując zatem kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd związany jest w niniejszym postępowaniu zarówno oceną prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu WSA w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. Analiza uzasadnienia powołanego powyżej wyroku prowadzi do wniosku, że w ocenie Sądu organy przedwcześnie uznały, iż zarzuty wniesione w pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w aktach sprawy brak było dowodów doręczenia czterech decyzji o odpowiedzialności W.K. - członka zarządu Spółki za zaległości Spółki, stanowiących podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku. Zdaniem Sądu, załączone kserokopie dowodów doręczenia decyzji były nieczytelne i nie mogły być poddane kontroli Sądu. Tym samym bez uzupełnienia postępowania dowodowego nie jest możliwe rozstrzyganie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Sąd nie stwierdził zatem, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji nie istnieje, z uwagi na niedoręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu, lecz uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy doręczenie tych decyzji miało miejsce z uwagi na to, że znajdujące się w aktach kopie pocztowych potwierdzeń odbioru były nieczytelne. Z powołanego powyżej wyroku – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie wynika natomiast, że obowiązek będący przedmiotem egzekucji nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo obowiązek ten nie istniał. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że organ pierwszej instancji badając sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zastosował się do wytycznych sformułowanych w treści tego wyroku i uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym tam zakresie. Wykonując nałożony przez Sąd obowiązek organ pierwszej instancji zwrócił się do operatora pocztowego o wyjaśnienie przebiegu doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej. W aktach sprawy znajduje się nadesłane w odpowiedzi pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2013 r., z którego wynika, że przesyłki nadane pod adresem skarżącego zostały awizowane w dniu [...] stycznia 2011 r., w Filii Urzędu Pocztowego P. [...]. Zawiadomienia powtórne zostały doręczone w dniu [...] stycznia 2011 r. Natomiast w dniu [...] stycznia 2011 r. listy odesłano jako niepodjęte w terminie. Ponadto do akt sprawy organ załączył czytelne kopie pocztowego potwierdzenia doręczenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za lata 2005-2006 oraz odrębnego potwierdzenia doręczenia decyzji za lata 2007-2008. W obu przypadkach adresatem korespondencji był skarżący. Ze znajdujących się na kopii korespondencji stempli pocztowych wynika, że korespondencja nadana została w placówce pocztowej w dniu [...] grudnia 2010 r. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że zasadnie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy obu instancji ustaliły, że decyzje o odpowiedzialności skarżącego, członka zarządu Przedsiębiorstwa Turystyczno-Hotelarskiego A Spółka z o. o. mieszczącego się w P. przy ul. [...], za zaległości Spółki z tytułu podatku od nieruchomości: - za okres I-XII/2005 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; - za okres I-XII/2006 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; - za okres I-XII/ 2007 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]; - za okres I-XII/2008 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę na dzień [...] grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł - decyzja z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], zostały wydane przed końcem 2010 r., a zatem przed dniem upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązujący w dacie doręczenia. Na mocy tego przepisu nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Wątpliwość tego rodzaju mogła dotyczyć wyłącznie decyzji o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za I-XII 2005 r. Podkreślić jednak należy, że wydanie decyzji, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest jednoznaczne z jej doręczeniem. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. uchwałę NSA z dnia 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r., II FSK 1122/11 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2013 r., III SA/Po 805/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W świetle znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego trafne są ustalenia organów obu instancji, że decyzje te zostały skutecznie skarżącemu doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, że decyzje o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki zostały wydane przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Powstał więc obowiązek, który może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Na istnienie obowiązku podatkowego nie wpływa fakt, że decyzje te zostały skutecznie doręczne w dniu [...] stycznia 2011 r. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że istnieje obowiązek będący przedmiotem egzekucji wobec skarżącego, a zatem nie ziściły się przesłanki uzasadniające uznanie za zasadne wniesionych przez skarżącego zaruztów. Wskazane powyżej decyzje, wobec niewniesienia skutecznego odwołania, stały ostateczne w administracyjnym toku instancji i zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej wiązały organ od chwili ich doręczenia. Organ pierwszej instancji był zatem nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia nie znajdują uzasadnienia zawarte w skardze twierdzenia, że organy obu instancji nie uwzględniły treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. Raz jeszcze należy podkreślić, że w wyroku tym Sąd nie przesądził o nieistnieniu obowiązku podatkowego, lecz wskazał uchybienia w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Jak wyjaśniono powyżej organy uzupełniły materiał dowodowy w zakresie wynikającym z wyroku WSA w Poznaniu. Ponadto nie jest zasadna argumentacja skarżącego, z której wynika, że podstawą tytułu wykonawczego jest decyzja, która została uchylona. Odnosząc się do tego twierdzenia ponowienie należy wskazać, że źródłem obowiązku będącego przedmiotem egzekucji są decyzje o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu spółki. Z akt sprawy wynika, że decyzje te nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Stały się ostateczne, gdyż nie wniesiono od nich skutecznie odwołania. Odnośnie zarzutów związanych z brakiem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 14 marca 2013 r. w uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że tego rodzaju zarzut można było podnosić w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 ustawy o PEA organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Należy przy tym podkreślić, że zasadność i wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonalności należy odróżnić od istnienia obowiązku. Jeśli chodzi o istnienie obowiązku, to warunkiem stosowania przymusu administracyjnego jest istnienie źródła kreującego ten obowiązek jako możliwy do wyegzekwowania, a więc istnienie albo decyzji, z której on wynika ( jak w niniejszej sprawie), albo stosownej deklaracji (zeznania) podatkowej. Dlatego też jak wyżej wskazano badanie istnienia decyzji należy do obowiązku organu egzekucyjnego, natomiast nie jest on uprawniony do badania zasadności obowiązku, którego źródłem jest decyzja objętego tytułem wykonawczym. W związku z powyższym prawidłowe są postanowienia organów obu instancji uznające za nieuzasadnione zarzuty w sprawie egzekucji prowadzonej wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez Prezydenta Miasta P., ponieważ istnieje obowiązek objęty tymi tytułami wykonawczymi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.