I SA/Po 360/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi E. i A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia przywrócić termin do złożenia skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], odmawiającą E. i A. K. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. Decyzja organu II instancji została doręczona pełnomocnikowi podatników w dniu 25 lutego 2013 r. (k. 131 akt adm.). W dniu 27 marca 2013 r. (data nadania – koperta, k. 5 akt sąd.) E. i A. K. wnieśli skargę na powyższą decyzję bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 2 kwietnia 2013 r., a następnego dnia została przekazana do Dyrektora Izby Skarbowej w P. (data wpływu – k. 6 akt sąd.). Pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. (data nadania – koperta, k. 8 akt sąd.) E. i A. K. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Argumentując zgłoszone żądanie podnieśli, że są ludźmi starszymi i schorowanymi. Zaznaczyli, że mają poważne trudności z czytaniem i rozumieniem trudnego, prawniczego tekstu i byli przekonani, że skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Podkreślili, że otrzymane w dniu 10 kwietnia 2013 r. zawiadomienie Sądu, informujące o przekazaniu skargi organowi, uświadomiło im, że błędnie działali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacji gdy strona działa przez pełnomocnika, termin ten biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi strony. Ponadto podkreślić należy, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej merytorycznej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Stosownie zaś do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona ówczesnemu pełnomocnikowi skarżących w dniu 25 lutego 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 131 akt. adm.), a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 27 marca 2013 r. Skarga natomiast, wbrew temu pouczeniu, została przez skarżących nadana w placówce pocztowej dnia 27 marca 2013 r. i skierowano ją bezpośrednio do tutejszego Sądu (data nadania, koperta, k. 5 akt sąd.). Sąd natomiast przesłał skargę do właściwego organu – Dyrektora Izby Skarbowej w P., w celu nadania jej właściwego biegu, w dniu 3 kwietnia 2013 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., albowiem w ocenie Sądu upłynął on bezskutecznie w dniu 27 marca 2013 r. W ocenie Sądu, skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w siedmiodniowym terminie na dokonanie tej czynności, określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Godzi się bowiem zauważyć, iż pismo Sądu zawierające zawiadomienie o przesłaniu skargi organowi zostało doręczone skarżącym w dniu 10 kwietnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 23 i k. 24 akt sąd.), a przedmiotowy wniosek został złożony w tym samym dniu, tj. 10 kwietnia 2013 r. Przyjąć zatem należy, że skarżący w dniu 10 kwietnia 2013 r. dowiedzieli się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Dokonując oceny zasadności złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, iż skarżący uprawdopodobnili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Ich wyjaśnienia zawarte we wniosku z dnia 10 kwietnia 2013 r. przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Podkreślenia wymaga, że wskazane przez skarżących we wniosku okoliczności, tj. podeszły wiek, słabe zdrowie, a przede wszystkim poważne trudności z czytaniem i rozumieniem trudnego, prawniczego tekstu, w ocenie Sądu, w realiach analizowanej sprawy uprawdopodabniają brak winy skarżących w uchybieniu terminu i stanowią przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.