I SA/Po 361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2011 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A.B. na wskazaną powyżej decyzję, ponieważ w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu sądowego ani nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego rozstrzygnięcia został prawidłowo doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi kasacyjnej oraz konieczności sporządzenia jej przez pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym albo doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych (k. 38 akt sądowych). W dniu [...] czerwca 2013 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "Wniosek o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w[...] ", w którym zakwestionował zasadność postanowienia. Sąd potraktował wskazane pismo, jako skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2013 r., ponieważ tylko taki środek prawny przysługiwał skarżącemu na postanowienie o odrzuceniu skargi. Natomiast postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. sąd odrzucił skargę kasacyjną, bowiem nie została sporządzona zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", przez adwokata, radcę prawnego ani doradcę podatkowego. Odpis postanowienia wraz ze stosownym pouczeniem o konieczności sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego skarżący otrzymał w dniu [...] czerwca 2013 r. (k. 49 akt sądowych). W dniu [...] czerwca 2013 r. do sądu wpłynęło zażalenie na postanowienie z dnia 24 czerwca 2013 r. sporządzone przez skarżącego osobiście. Zdaniem skarżącego skoro jego sprawa nie została rozstrzygnięta merytorycznie, to jego wniosek nie mógł zostać potraktowany jako skarga kasacyjna i nie powinno zostać wydane postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, której w istocie nie było. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a., na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie. Natomiast art. 194 § 4 p.p.s.a. przewiduje, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo inną osobę wskazaną w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. Skarżący sporządził zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej osobiście, nie będąc do tego upoważnionym w świetle art. 194 § 4 p.p.s.a. Przy czym skarżący został wcześniej prawidłowo pouczony o trybie wniesienia oraz wymogach formalnych zażalenia. Stosownie do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W świetle tego przepisu w związku z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sporządzenie zażalenia przez stronę z naruszeniem art. 194 § 4 p.p.s.a. ustawy powoduje, że zażalenie jest niedopuszczalne, co w konsekwencji uzasadnia jego odrzucenie. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że jego pismo zatytułowane "wniosek o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] " nie było skargą kasacyjną należy wyjaśnić, że przepis art. 173 § 1 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, że od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Prowadzi to do wniosku, że na takie postanowienie przysługuje skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.