I SA/Po 362/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił J. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "Usługi T. J. K." z siedzibą w J., zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej wskazał, że w ramach postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji przeprowadził kontrolę podatkową i ustalił, że w 2007 r. podatnik osiągnął przychody w kwocie [...] zł., w odniesieniu do których korzystał z prawa opodatkowania w sposób zryczałtowany z zastosowaniem stawki opodatkowania w wysokości 5,5%, wynikającej z art. 12 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998 r., Nr 144, poz. 930 ze zm. – dalej w skrócie: ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym). Stosownie do tego przepisu stawkę ryczałtu ewidencjonowanego stosuje się do przychodów z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton. W rozpatrywanym roku podatkowym podatnik prowadził działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych z wykorzystaniem pojazdów samochodowych o różnych ładownościach, tj. o ładowności zarówno poniżej, jak i powyżej 2 ton. Z ewidencji wyposażenia, złożonych wyjaśnień oraz kserokopii dowodów rejestracyjnych wynika, że były to następujące samochody: [...] o ładowności do 4.420 kg, [...] o ładowności do 6.370 kg, [...] o ładowności do 9.240 kg, [...] o ładowności do 1.090 kg, [...] o ładowności do 935 kg, [...] o ładowności do 2.845 kg, [...] o ładowności do 2.000 kg, [...] o ładowności (wg wyjaśnień podatnika) 3.500 - 4000 kg, [...] o ładowności (wg wyjaśnień podatnika) do 2.000 kg, [...]o ładowności (wg wyjaśnień podatnika) do 2.000 kg, [...] o ładowności (wg wyjaśnień podatnika) do 2.000 kg. Ostatnie cztery pojazdy zostały sprzedane przez podatnika po 2007 r., w związku z tym nie posiada on dowodów rejestracyjnych tych pojazdów. Stąd też ładowność tych pojazdów została określona przez podatnika w piśmie z dnia [...]r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w opisanym stanie faktycznym, zastosowanie stawki podatkowej 5,5% w stosunku do całości osiągniętych w 2007 r. przychodów, stanowi naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 4a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Organ kontroli skarbowej wskazał na przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, stosownie do którego ryczałt od przychodów z działalności usługowej, w tym z przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5% wynosi 8,5%. W badanym roku podatkowym podatnik prowadził, zdaniem organu pierwszej instancji, działalność opodatkowaną według różnych stawek podatkowych, dlatego też zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym zobowiązany był do prowadzenia ewidencji przychodów w taki sposób, aby umożliwiała ona określenie przychodów z każdego rodzaju działalności (usług transportowych świadczonych pojazdem o ładowności powyżej i odrębnie poniżej 2 ton). Z uwagi na fakt, że podatnik nie prowadził takiej ewidencji, organ kontroli skarbowej, stosownie do przepisu art. 12 ust. 3 wskazanej ustawy stwierdził, że ryczałt od całości przychodów ewidencjonowanych uzyskanych przez podatnika wynosi 8,5%. Organ pierwszej instancji stwierdził, że przedłożona przez podatnika ewidencja jest wadliwa - nie wyodrębnia przychodów według rodzajów działalności, tj. usług świadczonych pojazdami powyżej 2 ton od tych świadczonych pojazdami poniżej 2 ton. Z uwagi na powyższe, ewidencji tej - w zakresie, w jakim stanowi ona podstawę wyliczenia podatku ryczałtowego wg stawki 5,5% - organ kontroli skarbowej nie uznał za dowód, zgodnie z art. 193 § 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), a wartość podatku od przychodów ewidencjonowanych za 2007 r. wyliczył z zastosowaniem art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, tj. wg stawki 8,5%. Od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej strona wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie: art. 68 O.p. - poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie faktu niepowstania obowiązku podatkowego; art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym - poprzez jego rozszerzającą interpretację i w konsekwencji obciążenie podatnika wyższą stawką podatkową; art. 191 O.p. - poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Formułując powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W wyniku merytorycznego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję organ drugiej instancji stwierdził w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna dotyczy zobowiązania podatkowego, które powstało w trybie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Wysokość tego zobowiązania organ kontroli skarbowej nie ustalił, lecz określił stosownie do brzmienia art. 21 § 3 O.p. W związku z tym zobowiązanie powstałe w ten sposób, zgodnie z art. 70 § 1 O.p., przedawni się z dniem 31 grudnia 2013 r. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisu art. 68 O.p. organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie podatnik osiągał przychody z usług transportowych świadczonych pojazdami zarówno poniżej, jak i powyżej 2 ton, zatem osiągał przychody opodatkowane stawką 8,5% oraz 5,5%. Podatnik nie prowadził przy tym ewidencji w sposób zapewniający, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustalenie przychodów z tytułu usług transportowych świadczonych pojazdami o ładowności powyżej 2 ton opodatkowanych stawką 5,5% oraz przychodów z tytułu usług transportowych świadczonych pojazdami o ładowności poniżej 2 ton opodatkowanych stawką 8,5%. Dlatego też organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych podatnika wynosi 8,5%. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom strony odwołującej się, dokonana przez organy wykładnia przepisu art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie jest wykładnią rozszerzającą, a organy podatkowe zobowiązane są do stosowania obowiązujących przepisów prawa, zatem do zastosowania stawek wynikających z przepisów wskazanej ustawy. Kwestionując powyższą decyzję w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji jako naruszających prawo. Wskazując na wadliwość decyzji podatkowych, skarżący wyraził przekonanie, iż jeśli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji, albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której ustala wysokość zobowiązania podatkowego. Tym samym pomimo istniejącego z mocy prawa zobowiązania, które podatnik uregulował i pozostawał w przekonaniu, że uczynił to w sposób właściwy i skuteczny, a organ uznał, iż działania podatnika nie były odpowiednie - wydał decyzję ustalającą wysokość tego zobowiązania. Do czasu jej wydania podatnik pozostawał bowiem w przekonaniu, że jego działania odniosły właściwy skutek i nie wiedział, że zobowiązanie podatkowe ustalone zostało w wyższej kwocie. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., czyli, że doszło do wydania decyzji, w której stwierdzona została wysokość zobowiązania podatkowego, mająca charakter rozstrzygnięcia konstytutywnego. W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał w 2007 r. a termin przedawnienia zdaniem strony, upłynął z dniem 31 grudnia 2010 r. Z uwagi na fakt, że organy podatkowe nie doręczyły decyzji ustalającej zobowiązanie do końca 2010 r., to po tej dacie zobowiązanie to nie mogło już powstać. Dlatego też, w ocenie skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej winien z urzędu stwierdzić upływ terminu do ustalenia zobowiązania, a w rezultacie uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie. Strona skarżąca zarzuciła organowi także naruszenie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym poprzez jego rozszerzająca interpretację i w konsekwencji obciążenie podatnika wyższą stawką podatkową. Argumentując swoje stanowisko w tym względzie skarżący podniósł, iż w żadnym miejscu ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, zwłaszcza we wskazanym przepisie, nie jest nawet wymieniona jakakolwiek czynność związana z transportem. Również art. 12 ust. 1 pkt 4a tej ustawy nie wskazuje rozróżnienia w zakresie skali podatku w przypadku transportu. Zdaniem skarżącego, organ podatkowy zastosował wykładnię rozszerzającą, ponieważ nigdzie w ustawie nie ma mowy o innej stawce dla przewozów o ładowności poniżej 2 ton. Nawet gdyby przyjąć, że jest ona inna, to powinna ona być niższa, a nie wyższa, a błąd ustawodawcy w tym zakresie nie powinien obciążać skarżącego. Strona podniosła także, że organ podatkowy w żaden sposób nie odniósł się do kwestii, czy i w ogóle oraz w jakim zakresie pojazdy o ładowności powyżej i poniżej 2 ton były użytkowane, wskazując odgórnie, że stawka za samo ich posiadanie wynosi 8,5%. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym - w sytuacji, gdy organ podatkowy wskazał na przychody z tytułu usług o różnej skali podatkowej. Skarżący podniósł, że wprawdzie art. 12 ust. 3 ustawy stanowi o prowadzeniu ewidencji przychodów w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności, to jednakże należy dostrzec cel tego unormowania. Dążeniem ustawodawcy było opodatkowanie przychodów najwyższą stawka 8,5% w sytuacji, gdy brak jest danych w zakresie wysokości przychodów podlegających opodatkowaniu niższą stawką. Zdaniem strony, skoro organ podatkowy na skutek błędnego prowadzenia ewidencji przychodów przez podatnika nie jest w stanie ustalić wysokości przychodu podlegającego opodatkowaniu niższą stawką, dopuszczalne jest zastosowanie regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 analizowanej ustawy. W niniejszej sprawie organ podatkowy precyzyjnie wskazał na rodzaje pojazdów używanych przez podatnika, z czego powinien wywieść, zdaniem skarżącego, wartość przychodu z tytułu świadczonych usług transportowych. Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 191 O.p. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymując dotychczasowe argumenty, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe założenia Sąd zważył, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Tytułem wstępu należy odwołać się do podstawowych zasad konstytucyjnych, a mianowicie do zasady wyłączności ustawowej, wyrażonej w art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 – dalej w skrócie: Konstytucja RP). Przepis ten stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Powyższe unormowanie należy zestawić z zasadą określoności, która wymaga aby uprawnienia organów podatkowych do wkraczania w sferę praw i wolności obywatelskich miały jednoznaczne granice i aby te granice były w sposób dostatecznie precyzyjnie wyrażone w ustawie podatkowej. W świetle powyższego należy zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 5 O.p., zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Sposoby powstawania zobowiązania podatkowego określa przepis art. 21 § 1 O.p. W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga fakt, iż jest to podział dychotomiczny, co oznacza, że zobowiązanie podatkowe może powstać wyłącznie w jeden z tych dwóch sposobów. Sposoby te – jak chce skarżący – nie mogą łączyć się ze sobą, czy pokrywać – przeciwnie, sposoby te wykluczają się wzajemnie. Stosownie do wskazanego przepisu, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: albo zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), albo doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). W niniejszym przypadku kwestia powstania zobowiązania podatkowego wynika z ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Wbrew stanowisku skarżącego, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym w jego zryczałtowanej formie, powstaje z mocy prawa, w związku z czym jego powstania nie powoduje doręczenie stronie decyzji ustalającej jego wysokość. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy zobowiązania podatkowego, które powstało w trybie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Wysokość tego zobowiązania organ określił zgodnie z art. 21 § 3 O.p., w myśl którego jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W konsekwencji jako pozbawione słuszności w okolicznościach niniejszej sprawy jawi się twierdzenie strony skarżącej, iżby doszło do przedawnienia uprawnienia organu do ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym. Stosownie do przepisu art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie powstałe w sposób określony w art. 21 § 1 pkt O.p. przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Prawidłowo zatem stwierdził organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe przedawni się z dniem 31 grudnia 2013 r. Wobec powyższego, zarzut naruszenia przepisu art. 68 O.p. jest chybiony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, należy wyjaśnić, że w myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów z działalności usługowej, w tym przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, działalność usługowa oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 1999 r., Nr 42, poz. 264., ze zm.). Organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę, że usługi transportowe będące przedmiotem działalności skarżącego zostały zaliczone do usług, zgodnie z PKWiU i są działalnością usługową stosownie do definicji tej działalności zawartej w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że w art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy nie jest wymieniona jakakolwiek czynność związana z transportem. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 5,5% od przychodów z działalności wytwórczej, robót budowlanych lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton. Z literalnego brzmienia wynika, że świadczenie usług w zakresie przewozów taborem samochodowym o ładowności poniżej 2 ton nie podlega opodatkowaniu stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 5,5%. Prawidłowe jest zatem rozumowanie organu podatkowego, że zgodnie z dyspozycją wskazanych przepisów, dla zastosowania właściwej stawki ryczałtu ewidencjonowanego decydująca jest ładowność taboru samochodowego. Niespełnienie wskazanego zastrzeżenia powoduje, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, którego to przepisu strona skarżąca zdaje się nie zauważać. Tymczasem zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym właściwa będzie stawka ryczałtu ewidencjonowanego w wysokości 8,5% od przychodów z tytułu usług transportowych (w ogóle). Taka wykładnia wskazanych przepisów odpowiada w pełni wspomnianej zasadzie konstytucyjnej wypływającej z art. 217 Konstytucji RP, która nakazuje wyraźne ustanawianie w ustawach podatkowych poszczególnych elementów konstrukcji podatków, w tym stawek podatkowych. Tym bardziej więc nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, który błędną wykładnię próbuje przypisać organom podatkowym. Gdy tymczasem to skarżący posługuje się nieprawidłowymi w tym wypadku regułami interpretacyjnymi, które prowadzą go – przeciwnie do woli ustawodawcy podatkowego - do rozszerzenia zakresu stosowania obniżonej stawki 5,5% - także w wypadku przewozów taborem samochodowym o ładowności poniżej 2 ton. Nieprawidłowe jest również stanowisko skarżącego w odniesieniu do podstaw zastosowania w niniejszej sprawie art. 12 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Przepis ten stanowi, że jeśli podatnik obowiązany do prowadzenia ewidencji przychodów prowadzi działalność, z której przychody są opodatkowane różnymi stawkami określonymi w ust. 1, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ustala się według stawki właściwej dla przychodów z każdego rodzaju działalności, pod warunkiem, że ewidencja przychodów jest prowadzona w sposób umożliwiający określenie przychodów z każdego rodzaju działalności. W razie, gdy podatnik nie prowadzi ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów dla każdego rodzaju działalności, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów. W rozpatrywanej sprawie organy wykazały bezspornie, że skarżący nie prowadził ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów z tytułu usług transportowych świadczonych pojazdami o ładowności powyżej 2 ton (opodatkowanych stawką 5,5%) oraz przychodów z tytułu usług transportowych świadczonych pojazdami o ładowności poniżej 2 ton (opodatkowanych stawką 8,5%). Dlatego organy miały podstawy do stwierdzenia, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych skarżącego wynosi 8,5%. W kontekście wywodów strony zawartych w skardze godzi się zauważyć, że możliwość stosowania zryczałtowanej – obniżonej stawki podatkowej stanowi swoisty przywilej dla podatnika, a korzystanie z tego przywileju obwarowane jest określonymi warunkami, które podatnik powinien bezwzględnie spełniać. Takim warunkiem, który ma na celu przede wszystkim zapobieżenie nieuzasadnionym obejściom przepisów regulujących stawki podatkowe, jest konieczność prawidłowego prowadzenia ewidencji przychodów, o której stanowi wspomniany art. 12 ust. 3 ustawy. Zdaniem Sądu naiwną próbą uwolnienia się od odpowiedzialności za skutki wadliwej ewidencji przychodów jest tłumaczenie strony skarżącej, że powierzyła jej prowadzenie profesjonalnemu biuru rachunkowemu. To podatnik korzysta z uprzywilejowanej formy opodatkowania i to on ponosi konsekwencje swoich działań, w ramach ryzyka gospodarczego, w tym decyzji o wyborze biura rachunkowego. Konkludując w przypadku nie spełnienia podstawowego warunku, jakim jest prawidłowe prowadzenie ewidencji przychodów, ustawodawca przewidział konsekwencje w postaci zastosowania najwyższego możliwego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z każdego rodzaju działalności, który w realiach badanej sprawy wynosi 8,5% przychodów. W niniejszej sprawie, poza sporem pozostaje, że skarżący nie prowadził ewidencji w sposób zapewniający ustalenie przychodów dla działalności z wykorzystaniem samochodów o ładowności poniżej i powyżej 2 ton. Organy obu instancji doszły do takiej konkluzji na podstawie całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z zasadą swobodnej dowodów. Wobec powyższego zaistniały podstawy do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych uzyskanych w związku z wykorzystywaniem samochodów poniżej i powyżej 2 ton - według stawki 8,5%. W tym stanie rzeczy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony dotyczący naruszenia przepisu procesowego, tj. art. 191 O.p. Na marginesie jedynie Sąd wyjaśnia, że zawarty w skardze wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został rozpatrzony na etapie poprzedzającym rozpoznanie sprawy ad meritum, albowiem wyniknęło to z krótkiego okresu dzielącego wniesienie skargi, inicjującej niniejsze postępowanie sądowe, a wydanie orzeczenia kończącego sprawę. Mając na uwadze powyższe Sąd zważył, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego, co miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.