I SA/Po 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. /-/ K. Nikodem Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] ustalającą dla skarżącego zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r. Przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z uwagi na to, że nie podjęto jej w terminie, została w dniu [...] lipca 2010 r. zwrócona do nadawcy. W dniu [...] grudnia 2010 r. skarżący T.N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, załączając jednocześnie do wniosku skargę. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że o decyzji organu odwoławczego dowiedział się dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Izby Skarbowej w P.. Do czasu tej rozmowy skarżący nie miał wiedzy i świadomości o stanie sprawy oraz o tym, że organ podatkowy zakończył postępowanie i wydał już decyzję. Skarżący wyjaśnił, że w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2010 r. przebywał za granicą, więc nie mógł odebrać decyzji i zapoznać się z jej treścią. Skarżący dołączył do wniosku szereg dowodów świadczących o jego pobycie w Grecji, Niemczech i Pakistanie oraz wskazał, że jego pobyt za granicą nie przekraczał 2 miesięcy, więc nie wystąpiła potrzeba ustanawiania pełnomocnika do spraw doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wynika że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Strona powinna uprawdopodobnić, że nie dokonała czynności w terminie, gdyż zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Nie wskazał on bowiem na żadne okoliczności mogące być - w ocenie Sądu - usprawiedliwieniem niedochowania zakreślonego w treści ustawy terminu. Przebywanie skarżącego poza granicami kraju i związane z tym nieodebranie dwukrotnie awizowanej przesyłki oraz niemożność zapoznania się z jej treścią nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu, ponieważ skarżący powinien - w takim wypadku - ustanowić pełnomocnika do odbioru korespondencji. W konkluzji stwierdzić należy, że przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez stronę skarżącą okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w tej sprawie, choćby dlatego, że skarżący mógł - i powinien był - zabezpieczyć możliwość doręczania przesyłek podczas swojego pobytu za granicą. Wyjazd strony za granicę nie może uniemożliwiać pracy organów administracji, zwłaszcza, że z akt administracyjnych nie wynika nawet, żeby strona zawiadomiła organ podatkowy o fakcie wyjazdu, co mogłoby być przyczyną korzystnych dla strony następstw. Mając powyższe okoliczności na względzie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu. /-/ K. Nikodem