I SA/Po 37/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. I SA/Po 37/26 Uzasadnienie Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1 i 3 , ust. 7 pkt 2 , art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm., dalej: ustawa o transporcie drogowym, u.t.d.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: prawo o ruchu drogowym, p.r.d.), § 3 ust. 1 pkt 2, § 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 502 ze zm.) oraz lp. 10.2.4 i 10.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania D. J. (dalej: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 14 czerwca 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12,000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie: W dniu 11 kwietnia 2024 r. przed punktem poboru opłat na autostradzie [...] w miejscowości N. W. został zatrzymany do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z 3 – osiowego samochodu ciężarowego marki [...] oraz 3- osiowej przyczepy ciężarowej marki [...]. Pojazdem kierował A. H. w imieniu i na rzecz D. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L. D. J.. W dniu kontroli wykonywany był przewóz drogowy rzeczy w postaci drewna sosnowego w wałkach o nominalnej długości 2,50 m, o łącznej objętości 30 m ł. Był to ładunek podzielny. Pismem z dnia 12 lipca 2024 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 14 czerwca 2024 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, co najmniej 20% . D. J. wniósł odwołanie od ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając naruszenie: art. 7, art. 8 , art. 77§ 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a oraz art. 140 aa Ustawy prawo o ruchu drogowym. Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy ww. zaskarżoną decyzję i przywołując przepis art. 189a § 2 k.p.a. wskazał , że art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym, regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ odwoławczy wskazał , że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Organ stwierdził, że stosownie do treści art. 4 pkt 15 u.t.d., przewoźnik drogowy to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1) u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Jak stanowi art. 87 ust 1 pkt 33 lit d) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego , z zastrzeżeniem ust 4 , jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także zezwolenia na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku o masie , naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Podczas kontroli stwierdzono, że ww. zespół pojazdów przekraczał dopuszczalną masę całkowitą oraz dopuszczalną długość i szerokość. Jednocześnie kontrolowany kierowca nie został wyposażony w dokumenty , o których mowa w art. 87 u.t.d. Odnośnie naruszenia lp. 10.3.2 załącznika, organ odwoławczy wskazał, że ciągnik samochodowy marki został po raz pierwszy zarejestrowany w 2007 r., przyczepa w 2021 r. W związku z powyższym dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów mogła wynosić maksymalnie do 40 t. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm: długość pojazdu członowego z ładunkiem – 19,20 m - przekroczenie dopuszczalnej długości o 0,45 m ( przekroczenie dopuszczalnej wartości o Ok. 2,40 %). Do pomiaru długości i szerokości użyto przymiaru wstęgowego , posiadającego świadectwo wzorcowania. Kara pieniężna z tytułu ww. naruszenia wynosi 2000 zł. Odnośnie naruszenia lp. 10.2.3 załącznika stwierdzono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów mogła wynosić maksymalnie do 40 t., w trakcie kontroli stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów z ładunkiem wynosząca 49.4 t. – przekroczenie o 9,4 t. – przekroczenie dopuszczalnej wartości o 23.5 % - brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych. Jak wskazał organ, zgodnie z treścią § 29 pkt 7 - 10 zarządzenia nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dziennik Urzędowy Inspektor Transportu Drogowego W., dnia 18 września 2014 r. poz. 14), "ze względu na możliwe błędy wskazań wag, wynikające z pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia i błędy wynikające z cząstkowego ważenia pojazdów wieloosiowych, od ustaleń miernika wagi odejmuje się 2% wartości wskazanej przez wagę, zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg chyba, że instrukcja producenta wagi lub warunki jej legalizacji przewidują wartości, które należy odjąć od ustaleń miernika wagi wyższe niż 2% lub ich zaokrąglanie do wartości wyższych niż 100 kg. W takim przypadku w protokole jako przekroczenie podaje się wartości uwzględniające zasady korekcji wyniku pomiaru, wynikające z instrukcji producenta wagi lub warunków legalizacji. Opisanej w ust. 7 procedury nie stosuje się, jeżeli w efekcie jej zastosowania suma naliczonych kar byłaby wyższa od kwoty naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. W celu ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu sumuje się naciski wszystkich osi pojazdu po odjęciu tolerancji, o której w ust. 7, z zastrzeżeniem ust. 8. Sprawdzania masy i nacisków na osie pojazdów można dokonywać również przy wykorzystaniu wag do pomiarów dynamicznych ". Ww. zarządzenie zostało zmienione zarządzeniem nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dziennik Urzędowy Inspektor Transportu Drogowego W., z dnia 17 lipca 2020 r. poz. 32), w którym zgodnie z § 29b ust. 9-10, wskazano, że " w przypadku pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu z użyciem pomostowej wagi stacjonarnej do pomiarów statycznych wynik wskaźnika wagi pomniejsza się o 2% zaokrąglone w górę do pełnych 100 kg wartości tej korekty. W przypadku pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu dokonywanych z użyciem wag przenośnych do pomiarów statycznych, od sumy wskazań wag dla każdej osi odejmuje się 2% zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg wartości tej korekty ". Natomiast zgodnie z § 29d ust. 5, "w przypadku pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu dokonywanych z użyciem wagi stacjonarnej do pomiarów dynamicznych lub wag przenośnych do pomiarów dynamicznych, od wskazania wagi stacjonarnej lub sumy wskazań wag przenośnych, dla każdej osi, odejmuje się 2% zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg wartości tej korekty". Stosownie do treści § 30 ust. 3 i 4 zarządzenia nr 32/2020, " wyniki pomiarów wymiarów zewnętrznych pojazdu dokonanych przyrządami, o których mowa w ust. 1, pomniejsza się o 1%, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli długość pojazdu lub długość pojazdu z przewożonym nim ładunkiem wystającym poza jego przedni lub tylny obrys, przekracza maksymalny zakres pomiarowy przymiaru wstęgowego, o którym mowa w ust. 1, wynik pomiaru tego parametru stanowi sumę pomiarów cząstkowych: pierwszego, od punktu wskazanego przez początek pojazdu (lub odpowiednio przez początek wystającego z przodu ładunku) do zmierzonego punktu odpowiadającego maksymalnemu zakresowi pomiarowemu przymiaru wstęgowego oraz drugiego, od tego zmierzonego punktu do punktu wskazanego przez koniec pojazdu (lub odpowiednio przez koniec wystającego z tyłu ładunku). W takim przypadku sumaryczny wynik obydwu pomiarów cząstkowych pomniejsza się o 2 %". Następnie zarządzenie nr [...] zostało zmienione zarządzeniem nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD z 2020 poz. 35), które obowiązywało w dniu kontroli. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 zarządzenia nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, w zarządzeniu nr [...] Inspektor Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD poz. 32) wprowadza się następujące zmiany, że w § 1 w pkt 4 w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie "Jeżeli wynik pomiaru odczytany wprost odpowiednio z wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego wskazuje przekroczenie wartości dopuszczalnej odpowiednio nacisków osi lub masy całkowitej albo wysokości, długości lub szerokości, a po zastosowaniu korekty, o której mowa w § 29b ust. 9 lub 10. § 29d ust. 5 albo § 30 ust. 3 lub 4, otrzymana w ten sposób wartość nadal przekracza wielkość dopuszczalną, w protokole kontroli jako przekroczenie dopuszczalnej wartości tego parametru podaje się wartość odczytaną wprost odpowiednio ze wskaźnika wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego. W takim przypadku do ustalenia nienormatywności pojazdu i wymaganej na jego przejazd kategorii zezwolenia przyjmuje się wartości wszystkich parametrów odczytane wprost odpowiednio ze wskaźnika wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego." Organ odwoławczy wskazał, że kontrola miała miejsce dnia 11 kwietnia 2024 r., w związku, z czym organ I instancji zastosował przepisy zarządzenia nr [...] w brzmieniu nadanym zarządzeniem nr [...] D. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu , w której domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji , zarzucił naruszenie : - art. 92 a ust 3 u.t.d. w zw. z art. 140 ab ust 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wymierzenie kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli; - At. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art 75 § 1 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzacy zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy - art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie dwóch decyzji w oparciu o ustalenia faktyczne jednej kontroli drogowej - art. 138 § pk t k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji , w sytuacji, gdy organ zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 z zm., dalej: p.p.s.a.) rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Stwierdzenie, że poddaną kontroli decyzję wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, zatem skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego z dnia 6 sierpnia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 czerwca 2024 r. o nałożeniu na D. J., prowadzącego działalność gospodarczą, kary pieniężnej w wysokości 12,000 zł. Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej stanowi art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. W kontrolowanej sprawie, jak ustalił organ w dniu kontroli pojazdem członowym wykonywany był przejazd drogowy rzeczy z ładunkiem w postaci drewna sosnowego w wałkach o nominalnej długości 2,50 m, o łącznej objętości 30 m ł. Był to ładunek podzielny. Podczas kontroli stwierdzono, że ww. zespół pojazdów przekraczał dopuszczalną masę całkowitą oraz dopuszczalną długość i szerokość, co szczegółowo przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie kontrolowany kierowca nie został wyposażony w dokumenty , o których mowa w art. 87 u.t.d. W skardze wniesionej do Sądu skarżący zarzuca naruszenie art. 92 a ust 3 u.t.d. w zw. z art. 140 ab ust 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie wskazanych tam przepisów postępowania, poprzez wymierzenie kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Należy zatem wskazać, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, a sąd orzekający w tej sprawie stanowisko to w pełni podziela, w przypadku stwierdzenia w czasie tej samej kontroli określonych nieprawidłowości i naruszenia przepisów wymienionych zarówno w ustawie o transporcie drogowym i ustawie Prawo o ruchu drogowym, wszczynane są dwa niezależne postępowania administracyjne i wydawane są dwie odrębne decyzje na podstawie przepisów u.t.d. i przepisów P.r.d. Na gruncie u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, które polega m. in. na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona – co najmniej 20 %. Natomiast na gruncie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kara pieniężna, jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Wysokość kary jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd. Odrębne, a co za tym idzie różne zakresy normowania u.t.d. i P.r.d. powodują, że ustawy te realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne (por. m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 248/21 - dostępny na stronie internetowej [...] - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle powyższego, nałożeniu na skarżącego kary na podstawie przepisów u.t.d. nie sprzeciwiało się to, że ujawnione przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej jednostki transportowej skutkowało jednocześnie nałożeniem na kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym, bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 2 P.r.d., tj. za naruszenie przez podmiot wykonujący przejazd zakazu przewozu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II, który to zakaz wyrażony jest w art. 64 ust. 2 P.r.d. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.