I SA/Po 373/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce lipiec – listopad 2004 r. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi J. G. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę [...] zł ([...] złote) w tym [...] zł ([...] złote) podatku od towarów i usług. /-/ K. Nikodem /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ J. Małecki ISA/Po 373/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r Naczelnik Urzędu Skarbowego P.- J. wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności J. B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług spółki z o.o. "X" za miesiące lipiec- listopad – 2004 wraz z należnymi odsetkami. Decyzją z dnia 3 listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P.- J. orzekł o odpowiedzialności J. B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług spółki z o.o. "X" w łącznej wysokości [...] wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60 – dalej jako: "O.p."), za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z danych zgromadzonych w toku postępowania wynika, że w okresie lipiec- listopad – 2004 J. B. pełnił funkcję prezesa zarządu sp. z o.o. "X" .J.B. nie złożył wniosku o upadłość. Nie wypełnił więc pierwszej z przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 O.p. Niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak środków finansowych nie stanowi bowiem takiej przesłanki. J. B. jako mienie spółki z którego możliwa była egzekucja wskazał zajęty przez poborcę podatkowego zapas magazynowy o wartości około [...]. Natomiast biegły skarbowy wycenił te ruchomości na kwotę [...]. Tym samym wskazane mienie nie spełniało warunku o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał również, że zajęty majątek dłużnika nie rokuje zaspokojenia wszystkich egzekwowanych należności, co oznacza, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Zdaniem Naczelnika, bez znaczenia pozostaje podnoszona przez stronę okoliczność, że funkcja w zarządzie spółki była przez niego wykonywana tylko w sposób reprezentacyjny, bez możliwości decydowania o sprawach finansowych spółki. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej nie jest bowiem uzależniona od faktycznego wykonywania zadań w ramach pełnionej funkcji. Mając na uwadze powyższe Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do orzeczenia o odpowiedzialności J. B. jako członka zarządu, za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług spółki z o.o. "X" za miesiące lipiec- listopad – 2004 wraz z należnymi odsetkami. J. B. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. z żądaniem uchylenia powyższego orzeczenia. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niedostrzeżenie braku podstaw do orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości spółki. J. B. podniósł, że wprawdzie spółka miała faktycznie problemy z płynnością finansową lecz posiadała aktywa, które pozwalały na zaspokojenie dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym przez wierzyciela należności, o czym świadczy spisany przez poborcę skarbowego protokół zajęcia na kwotę ok. [...]. Strona podniosła, że organ nie robił nic, aby z zajętych ruchomości zaspokoić dochodzone należności. Nie skontaktował się ze wskazanymi przez stronę firmami , nie ogłosił licytacji na zajęte ruchomości. Zdaniem skarżącego wskazał on mienie spółki, z którego prawidłowa i terminowa egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie dochodzonych zaległości w całości. Ponadto wskazał, że nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, bo wskazywał na to stan aktywów i pasywów spółki. Dyrektor Izby Skarbowej P. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż bez znaczenia pozostaje podnoszona w postępowaniu odwoławczym okoliczność, że wszelkie decyzje w spółce były podejmowane przez J. J. i P. J.. Pełnienie funkcji członka zarządu jest bowiem dobrowolne , wymaga zgody osoby powołanej na to stanowisko, przy czym członek zarządu może w każdej chwili zrezygnować z pełnienia tej funkcji. J. B. tego nie uczynił. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza nie tylko obowiązek wykonywania funkcji zarządzających ale oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zebrany w sprawie materiał nie pozostawiał też wątpliwości, że nie zachodziła możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Z akt wynika, że na dochodzone zaległości dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki, jednakże ze względu na brak środków na rachunku zajęcia te nie zostały zrealizowane. W dniu 13 lipca 2005 poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości o łącznej wartości [...] netto według stanu magazynowego. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem J. B.. W tym samym dniu spisano z J. B. protokół, o stanie majątkowym spółki, z którego wynikało, że spółka nie posiada innego majątku, z którego można byłoby prowadzić egzekucję. Od lipca do listopada 2006 poborca skarbowy podejmował kroki w celu uzyskania możliwości oszacowania zajętych ruchomości, jednakże z uwagi na nieobecność J. B. były one nieefektywne. Dopiero w dniu 1 lutego 2007 dokonano oględzin hali magazynowej i zajętych ruchomości. W dniu 20 maja 2008 zlecono biegłemu skarbowemu wycenę tych ruchomości. Wartość rynkowa według operatu szacunkowego z grudnia 2008 wyniosła [...]. Organ egzekucyjny wyznaczył kilkakrotnie terminy licytacji ale z uwagi na brak chętnych nie doszły one do skutku. W trakcie postępowania nie ustalono żadnych innych praw majątkowych stanowiących własność spółki. Wbrew twierdzeniu strony nie dokonywano powtórnie zajęcia majątku spółki. Z protokołu zajęcia z dnia 13.07.2005r wynika, że dokonane wówczas zajęcie objęło wszystkie wykazane ruchomości spółki. Ponadto J. J. - współudziałowiec spółki oświadczył w protokole z dnia 29.09.2009, że od końca 2005r spółka nie prowadzi żadnej działalności i nie wykazuje obrotów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ egzekucyjny nie podjął odpowiednich działań w celu zaspokojenia Skarbu Państwa z zajętego majątku spółki oraz że bezczynność tego organu spowodowała znaczący spadek wartości zajętych ruchomości organ odwoławczy uznał je za mniemające znaczenie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Skarżący jako prezes zarządu miał możliwość uczestniczenia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec spółki, zgłaszać żądania bądź stawiać zarzuty. Sam natomiast pełniąc dozór nad zajętymi ruchomościami zobowiązany był przechowywać je z należytą starannością, aby nie utraciły na wartości oraz wydać je na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Organ II instancji ustosunkował się również do zarzutu skarżącego, iż nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, bo wskazywał na to stan aktywów i pasywów spółki, wskazując iż dokonał analizy bilansów i rachunków zysków i strat za lata 2003-2004. Z bilansów za rok 2003 i 2004 wynika, że wartość zobowiązań spółki przekroczyła wartość jej majątku. Bilanse te wskazywały, że już w roku 2003 spółka miała poważne problemy finansowe i że poniżej prawidłowych kształtowały się wskaźniki płynności bieżącej i płynności szybkiej oraz wskaźnik kapitałowy. Powyższe oznacza, że J. B. jako prezes zarządu spółki nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie. Co zresztą potwierdził w piśmie z 16.06.2009r w którym poinformował organ I instancji, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, gdyż spółka nie posiadała środków do złożenia takiego wniosku. Na decyzję tę J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania tj art. 121 §1, art. 124. art. 191 O.p. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 O.p. in principio. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała bezskuteczność egzekucji. Skarżący wskazał, że od momentu dokonania zajęcia ruchomości spółki do momentu sporządzenia operatu szacunkowego minął okres 3 lat, co spowodowało spadek wartości zajętego mienia. Do tego spadku przyczyniła się więc długookresowa bezczynność organu egzekucyjnego i z tego powodu wierzyciel nie mógł zaspokoić swoich roszczeń podatkowych. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie zbadał i nie wyjaśnił przyczyn nieobecności skarżącego podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Ponadto zarzucił, że organy podatkowe niewystarczająco uzasadniły, że w postępowaniu egzekucyjnym rzeczywiście wyczerpano wszystkie możliwości uzyskania znacznej kwoty na poczet zaległości podatkowej. Organ II instancji nie wyjaśnił sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz organizowania licytacji zajętego mienia. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu powinien znaleźć się zakres czynności podjętych przez organ egzekucyjny oraz ocena tych czynności poczyniona przez organ podatkowy m.inn. dot. zastosowania wszystkich możliwych procedur dotyczących: wyjawieniu majątku spółki oraz sprzedaży ruchomości. W niniejszej sprawie zaś nie przeprowadzono procedury wyjawienia majątku. Skarżący podniósł ponadto, że będąc prezesem wskazał mienie spółki z którego egzekucja była wówczas możliwa, co stanowi przesłankę egzoneracyjną w niniejszym postępowaniu, a skuteczność egzekucji jest zagadnieniem odrębnym , niemającym istotnego znaczenia dla odpowiedzialności osoby trzeciej na gruncie art. 116 § 1 O.p. Skarżący podkreślił, iż organy nie wykazały przesłanki pozytywnej przeniesienia odpowiedzialności w postaci bezskuteczności egzekucji nie mogą więc domagać się od strony spełnienia przesłanek negatywnych, wyłączających tę odpowiedzialność. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiot sporu wiąże się z odpowiedzią na pytanie, czy istniały dostateczne przesłanki prawne, by obciążyć odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki " X" skarżącego J. B., będącego członkiem jej zarządu. Odpowiedź na to pytanie wymagała ustalenia w toku postępowania podatkowego, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 116 § 1 i § 2 O.p. Regulacja ta stanowi podstawę przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika będącego spółką kapitałową na osoby trzecie, tj. członków jej zarządu. Przepis art.116 § 1 O.p. stanowi, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przechodząc zatem do przesłanek orzekania o odpowiedzialności z art. 116 O.p. wskazać należy, iż są nimi: a) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki, b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części, c) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku, d) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego prowadzenie egzekucji. W rozpatrywanej sprawie niesporną okolicznością są zaległości podatkowe spółki " X" w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec- listopad – 2004. Niesporne jest również to, że w okresie powstania zobowiązania podatkowego, które przekształciło się w przedmiotową zaległość J. B. wchodził w skład zarządu spółki. Spełniona zatem została pierwsza z wymienionych wyżej przesłanek o orzeczeniu odpowiedzialności w trybie art. 116 § 1 O.p. (przesłanka pozytywna). W ocenie Sądu, analiza zebranego materiału dowodowego, w tym dowodów z postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec spółki " X", pozwala na konstatację, iż została spełniona następna przesłanka pozytywna warunkująca wydanie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej a to, iż egzekucja w stosunku do wymienionej spółki okazała się bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji potwierdzają następujące okoliczności: dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki, jednakże ze względu na brak środków na rachunku zajęcia te nie zostały zrealizowane, w dniu 13 lipca 2005 poborca skarbowy dokonał zajęcia ruchomości. Zajęte ruchomości pozostawiono pod dozorem J.B.. W tym samym dniu spisano z J. B. protokół, o stanie majątkowym spółki, z którego wynikało, że spółka nie posiada innego majątku, z którego można byłoby prowadzić egzekucję. Od lipca do listopada 2006 poborca skarbowy podejmował kroki w celu uzyskania możliwości oszacowania zajętych ruchomości, jednakże z uwagi na nieobecność J. B. były one nieefektywne. Dopiero w dniu 1 lutego 2007 dokonano oględzin hali magazynowej i zajętych ruchomości. W dniu 20 maja 2008 zlecono biegłemu skarbowemu wycenę tych ruchomości. Wartość rynkowa według operatu szacunkowego z grudnia 2008 wyniosła [...]. Organ egzekucyjny wyznaczył kilkakrotnie terminy licytacji ale z uwagi na brak chętnych nie doszły one do skutku. W trakcie postępowania nie ustalono żadnych innych praw majątkowych stanowiących własność spółki. Ponadto J. J. - współudziałowiec spółki oświadczył w protokole z dnia 29.09.2009, że od końca 2005r spółka nie prowadzi żadnej działalności i nie wykazuje obrotów. Nadto sam skarżący potwierdził to w piśmie z 16.06.2009r, w którym poinformował organ I instancji, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, gdyż spółka nie posiadała środków do złożenia takiego wniosku. Wszystko to świadczy o tym, że organy obu instancji słusznie ustaliły, że egzekucja w stosunku do wymienionej spółki okazała się bezskuteczna. Wbrew twierdzeniu skarżącego, bez znaczenia dla orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest to, że od momentu dokonania zajęcia ruchomości spółki do momentu sporządzenia operatu szacunkowego minął okres 3 lat, co spowodowało spadek wartości zajętego mienia. Niezależnie od tego, że skarżący jako osoba pełniąca dozór nad zajętymi ruchomościami przez dłuższy czas był nieobecny, co było przeszkodą w podjęciu czynności egzekucyjnych nie jest istotne z jakiego powodu wierzyciel nie zaspokoił swoich roszczeń podatkowych. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nie jest bowiem zależne od wykazania braku winny członka zarządu, czy też winy wierzyciela lub organu egzekucyjnego w niemożności zaspokojenia zaległości podatkowej z majątku spółki. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie wyczerpano wszystkich możliwych środków, w tym wyjawienia majątku w celu uzyskania znacznej kwoty na poczet zaległości podatkowej. Z przebiegu postępowania egzekucyjnego wynikało bowiem, że spółka nie posiada innego majątku, poza zajętymi ruchomościami, co potwierdził sam skarżący w protokole z dnia 13 lipca 2005, o stanie majątkowym spółki. Zdaniem Sądu w rozpatrywanym przypadku nie zaistniały także przesłanki egzoneracyjne, tj. wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości tejże spółki. Przypomnieć zatem należy, że przesłankami tymi są: 1) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku, 2) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego prowadzenie egzekucji. O ile w wypadku wcześniej omówionych przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, to na organie podatkowym ciąży obowiązek ich wykazania, co wynika chociażby z treści art. 122 O.p., to sposób redakcji przepisu art. 116 § 1 O.p., w kontekście przesłanek egzoneracyjnych wyraźnie przesuwa ciężar dowodu na podatnika. Świadczą o tym sformułowania "niewskazanie przez członka zarządu". Zatem to podatnik winien wykazać aktywność w kierunku wskazania dowodów potwierdzających istnienie jednej (lub obu) okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie, kiedy wchodził w skład jej zarządu. Pogląd o spoczywaniu na członku zarządu ciężaru wykazania okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym (por. wyroki NSA z 11 lutego 2003 r. SA/Łd 1006/01, z 6 marca 2003 r. SA/BD 85/03, z 8 kwietnia 2003 r., II Sa /Łd 1959/01, z 26 października 2005 sygn. akt I FSK 30 i 192/05 z 18 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2548/04. Uwzględniając powyższe zasady i poglądy Sąd doszedł do przekonania iż w spornej sprawie skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. I tak w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi pierwsza z wymienionych przesłanek egzoneracyjnych - złożenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego. Bezsporne jest, że wniosek taki nie został w ogóle złożony. Z bilansów za rok 2003 i 2004 wynika, że wartość zobowiązań spółki przekroczyła wartość jej majątku. Bilanse te wskazywały, że już w roku 2003 spółka miała poważne problemy finansowe i że poniżej prawidłowych kształtowały się wskaźniki płynności bieżącej i płynności szybkiej oraz wskaźnik kapitałowy. Wobec powyższego słusznie przyjął organ odwoławczy, że J.B. jako prezes zarządu spółki nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki. Nie wykazał, przy tym, braku swojej winy w niepodjęciu działań w tym kierunku. W rozpatrywanym przypadku nie zachodzi także druga z wymienionych przesłanek egzoneracyjnych w zakresie wskazania przez skarżącego mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z przepisu art. 116 O.p. wynika, iż regulacja określająca przesłankę uwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności mówi o wskazaniu mienia spółki, z którego to egzekucja doprowadzi do zaspokojenia zaległości w znacznej części. W orzeczeniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt III SA/WA/3277 M. Pod. 2007, nr 2, s. 45, WSA w Warszawie wyraził pogląd, który to skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, że "możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa". Przenosząc te rozważania na grunt kontrolowanej sprawy trzeba stwierdzić, iż J. B. nie wskazał mienia uwalniającego go od odpowiedzialności podatkowej. Wskazane przez stronę skarżącą mienie spółki z którego możliwa była egzekucja: zajęty przez poborcę podatkowego zapas magazynowy o wartości około [...], który biegły skarbowy wycenił na kwotę [...] nie spełniło warunku o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.. Nadto przeprowadzona w dwóch terminach licytacja ww. ruchomości nie przyniosła oczekiwanych rezultatów. Nie znalazł się podmiot zainteresowany jej nabyciem W tej sytuacji nie można uznać za realne zaspokojenie zaległości w kwocie [...] wraz z odsetkami w kwocie [...] z egzekucji ww. ruchomości. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/K. Nikodem /-/K. Wolna-Kubicka /-/J. Małecki