I SA/Po 374/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka Dyrektor Izby Skarbowej w P decyzją z dnia [...]stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P z dnia [...] czerwca 2008 r. określającą P.K. za miesiąc lipiec 2005 r. podatek należny od sprzedaży w wysokości [...] zł oraz zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł stanowiące różnicę między określonym podatkiem należnym a deklarowanym podatkiem naliczonym w wysokości [...]zł. Na decyzję organu drugiej instancji P.K., działając przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę, domagając się jej uchylenia w całości, ze względu na naruszenie przez organ przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...]kwietnia 2009 r., na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uwzględniając skargę w całości, uchylił decyzję z [...]stycznia 2009r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał na brak skutecznego doręczenia skarżącemu, przebywającemu w areszcie śledczym, postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego (art. 165 Ordynacji podatkowej), co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 Ordynacji podatkowej). Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2009 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia, czy w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w P powyższej decyzji, cofa skargę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik P.K. wniósł o umorzenie postępowania. Kolejnym zarządzeniem, z dnia 5 maja 2009 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany przez tut. Sąd, pod rygorem odrzucenia skargi, wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 14 maja 2009 r. pełnomocnik w/w wskazał kwotę [...]zł jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r. P.K. został zwolniony od konieczności ponoszenia kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi. Z kolei w związku z wezwaniem Sądu z dnia 19 sierpnia 2009 r. do ustosunkowania się przez skarżony organ w przedmiocie określenia wartości przedmiotu zaskarżenia, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 25 sierpnia 2009 r. wskazał kwotę [...]zł jako w/w wartość. Dnia 1 września 2009 r. tut. Sąd przesłał pełnomocnikowi strony skarżącej pismo organu drugiej instancji, w celu ustosunkowania się przezeń w terminie siedmiu dni do podanej w nim spornej wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał kwotę [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, aniżeli w punktach 1 i 2 tego przepisu. Niniejsze postępowanie staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ podatkowy drugiej instancji w trybie autokontroli, o którym mowa w art. 54 § 3 ustawy. Mając na względzie, iż w niniejszej sprawie decyzje obu instancji zostały uchylone i sprawa, zgodnie z żądaniem skarżącego, została przekazana do ponownego rozpoznania, należało na podstawie powołanego przepisu postępowanie umorzyć. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie obydwie strony wskazały inną wartość przedmiotu zaskarżenia, przy czym skarżący wskazał, że wartość przedmiotu sporu wynosi [...]zł, natomiast Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wynosi ona [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że wartości przedmiotu sporu wskazane przez obie strony są nieprawidłowe. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – co słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w P - jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W świetle art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej - jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Art. 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Skarżący w deklaracji VAT-7 za miesiąc lipiec 2005 r. deklarował podatek należny w kwocie [...]zł, podatek naliczony w kwocie [...]zł, nadwyżkę podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji VAT-7 (za czerwiec 2005 r.) w kwocie [...]zł, podatek naliczony do odliczenia w kwocie [...]zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł. Faktycznie zatem kwota podatku do zapłaty w deklaracji wyniosła [...]zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego P decyzją z dnia [...]czerwca 2008r., nr [...] określił skarżącemu za lipiec 2005 r. podatek należny w kwocie [...]zł oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]zł - jako różnicę między określonym podatkiem należnym a deklarowanym podatkiem naliczonym w wysokości [...]zł. W tej sytuacji wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...]zł. Kwota ta wynika z różnicy między deklarowaną przez skarżącego kwotą zobowiązania podatkowego w wysokości [...]zł a kwotą zobowiązania określoną w decyzji organu I instancji w wysokości [...]zł. Jest to bowiem należność pieniężna, która to stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia i sporu pomiędzy stronami zgodnie z art. 216 p.p.s.a. Wymaga bowiem podkreślenia, iż podatnik nie domagał się zwrotu wykazanego w deklaracji podatku, a jedynie wskazywał nadwyżkę kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia. Na zwrot kosztów postępowania dla strony złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie [...]zł, obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.), oraz opłata od pełnomocnictwa w zakresie niniejszego postępowania sądowego. Wobec tego należało orzec o kosztach na podstawie art. 209 p.p.s.a. i art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka