I SA/Po 376/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 08 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek. W skardze z dnia [...] marca 2012 r. skarżący, działający przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, co w jego ocenie winno skutkować wstrzymaniem czynności egzekucyjnych w trybie art. 35 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Warszawa 2005, s. 295-296). Sąd zauważa, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie w przedmiocie odmowy uznania zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Instytucja wstrzymania odnosi się tylko do tych aktów, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Wydane w sprawie postanowienie nie wywołuje skutków materialnoprawnych i nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach nadających się do wyegzekwowania przez organy administracji. Nie należy zatem do tej grupy aktów, które w powyższym rozumieniu są wykonalne. Sąd wyjaśnia również, że nie ma kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych w trybie art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych została określona w art. 3 i art. 4 P.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Należy podkreślić, że na gruncie wymienionego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych orzeczeń organów administracji, a wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie posiada podstawy w przepisach regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru, dlatego nie jest właściwy do wydawania orzeczeń, które mogą zapadać jedynie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania czynności egzekucyjnych reguluje powołana ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na marginesie wyjaśnić wypada, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem wpadkowym, a merytoryczne zarzuty podniesione przez skarżącego wobec zaskarżonego postanowienia zostaną rozpatrzone przez Sąd przy wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.