I SA/Po 378/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 03 marca 2004r. sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej; o d d a l a s k a r g ę /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś Dyrektor Urzędu Celnego nr SAD: [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towary zgłoszone przez Spółkę A w W. jako zabielacze do kawy w proszku, produkty o nazwie handlowej "Non Dairy Creamer 23h", wg kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką celną autonomiczną 20%. W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie Spółki stwierdzono, iż towar zawierał w swoim składzie chude mleko w proszku (18%). Zgłaszając towar do odpraw celnych Spółka deklarowała niewłaściwy kod, zamiast kodu PCN 1901 90 99 9 z autonomiczną stawką celną 30 %, co skutkowało to zaniżeniem kwot cła. Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniami z [...] r. na podstawie art. 165 §1 i 2 O.p. wszczął z urzędu postępowania w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru według wymienionych w zestawieniu SAD. Spółka na poparcie swojego stanowiska przedstawiła holenderską WIT z dnia 23.05.1997r., w której dla tego towaru wskazano kod 2106 90 98. Dyrektor Urzędu Celnego decyzjami wymienionymi w poniższym zestawieniu: [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 207 § 1 O.p., art. 13 § 1, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2, art. 83 § 3, art. 222 § 4 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1047), uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe i określił kwoty wynikające długu celnego klasyfikując towar do PCN 1901 90 99 0, ze stawką celną autonomiczną 30% minimum 0,24 Eur/kg. Spółka A złożyła odwołania w których domagała się uchylenia decyzji w całości i uznania zgłoszeń celnych za prawidłowe. Decyzjom Dyrektora Urzędu Celnego zarzucił naruszenie przepisów: art. 121, 122, 187 § 1, 191, 192, 210 § 4 O.p, art. 13 § 1 i § 3 art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, ponadto norm w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz ich naliczania. W uzasadnieniu odwołań Spółka podnosiła, iż zgodnie z komentarzem do pozycji 1901 zawartym w wyjaśnieniach do taryfy celnej, towar może być klasyfikowany zarówno do działu 19 jak i 21. Oznacza to, że przedmiotem badań winien być skład surowcowy produktu, a nie jego przeznaczenie. Ponadto Spółka twierdziła, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające pobieranie odsetek wyrównawczych. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 i art. 166 § 1 i § 2 O.p., art. 85 § 1 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.12.1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej - uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej kodu PCN i utrzymał decyzje w pozostałej części w mocy. W uzasadnieniu decyzji Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził, że biorąc pod uwagę składniki towaru oraz jego zastosowanie (półprodukt do produkcji kawy "Mokate Cappucino"), zasadne jest stwierdzenie, iż towar ten winien być zaklasyfikowany do pozycji 1901 obejmującej, zgodnie z brzmieniem taryfy celnej przetwory spożywcze z towarów objętych pozycjami od nr 0401 do 404, nie zawierające kakao lub zawierające mniej niż 5% wagowych kakao obliczonych według całkowicie odtłuszczonej bazy, gdzie indziej nie wymienione, ani nie włączone, wg kodu PCN 1901 90 99 9. Zgodnie z opinią klasyfikacyjną Prezesa GUC nr 1 do działu 19, zawartą w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej (tom V, str. 2289) stanowiących załącznik do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17.09.1997r. (zał. do M.P. Nr 76, poz. 715 ), preparaty zabielające (lub spieniające) do kawy na bazie mleka klasyfikuje się do kodu PCN 1901 90 99 9, pozostałe - do podpozycji 2106 90. Jeżeli chodzi o holenderską WIT z dnia 23.05.1997r., nie jest dla Polski obowiązująca, ponieważ nie jest państwem członkowskim UE. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego Prezes GUC wydaje WIT w formie decyzji, która wiąże polskie organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. Od poboru odsetek wyrównawczych organ może odstąpić tylko w przypadku gdy dłużnik udowodni, iż podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, nie pobiera się odsetek wyrównawczych, lecz spółka nie wykazała takich okoliczności. Błędne wypełnienie dokumentów SAD było wynikiem świadomego działania strony. Na powyższe decyzje spółka A wniosła skargi domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 91 ust. 2 Konstytucji, art. 65 § 4 Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz przepisów w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, a także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności, art. 121, art. 122, art. 123, art. 165 § 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., które miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że zwrot "na bazie mleka" wskazuje, iż mleko powinno stanowić istotę wytworzonego produktu. Podstawowymi składnikami zabielacza są: syrop glukozowy oraz tłuszcz roślinny stanowiące razem 77% jego zawartości. Dopiero dalszym składnikiem są pochodne mleka w ilości 18% produktu. Opinia Instytutu Mleczarstwa nie wyjaśnia, czy przetwór (produkt) wytworzony z mleka, wchodzący w skład zabielacza, jest mlekiem w rozumieniu Wyjaśnień do Taryfy Celnej w zakresie odnoszącym się do pozycji kodu PCN 1901 90 99 9 i czy zabielacz jest produktem na bazie mleka. Prezes GUC powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu przemysłu mleczarskiego na okoliczność, jaki charakter miały pochodne mleka użyte do produkcji zabielacza, i czy można je traktować jako mleko. Spółka podkreśliła, nie mogła przy zachowaniu wymogu nawet najwyższej staranności zaklasyfikować towaru inaczej jak do kodu taryfy celnej 2106 90 98 0 i dlatego było podstaw do obciążenia spółki odsetkami wyrównawczymi. Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi wskazując, że przedstawione zarzuty nie są zasadne i przytoczył argumentację zbieżną z argumentacją zawartą w zaskarżonych decyzjach. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13.09.2002r. sygn. akt 1320/00 uchylił zaskarżoną decyzję z następującą argumentacją: kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru ( art. 70, art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego) nie stała na przeszkodzie WIT wydana przez zagraniczne organy celne. Polskie organy celne nie są związane treścią holenderskiego BTI. Wątpliwości organów celnych co do prawidłowości zgłoszenia w zakresie klasyfikacji wynikały z sumy zgromadzonych dowodów i ich oceny w granicach prawa. Wypadek wyłączenia w sprawach celnych prawa wewnętrznego RP przez postanowienia umowy międzynarodowej przewiduje art. 2 § 2 Kodeksu celnego. Wyłączenie w rozumieniu powyższego przepisu prawa wewnętrznego RP może nastąpić przede wszystkim na podstawie podpisanej w dniu 15.12.1950r. w Brukseli międzynarodową konwencję o utworzeniu Rady Współpracy, do której to Polska przystąpiła. Interpretacje dokonywane przez RWC nabrały dla krajowych organów celnych charakteru wykładni wiążącej, która powinna być uwzględniana w toku orzekania o klasyfikacji celnej oraz o wymiarze należności celnych. Prezes GUC powinien wdrożyć postępowanie w przed Światową Organizacją Celną bowiem interpretacja RWC - jak wskazał NSA OZ we Wrocławiu w wyroku z dnia 24.06.1993r., SA/Wr 1852/92, OSP 1995/1/23 - jako rodzaj wykładni przepisów celnych ma charakter wiążący nie tylko do odpraw celnych dokonanych po dacie jej wydania. Dyrektor Izby Celnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem wskazań Sądu, decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie: art. 233 § 1 pkt 2 lit.a, art. 23 O.p., art. 85 § 1, art. 262 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia R.M. z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej i przepisów w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania - utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy dokonał oceny uzyskanej interpretacji CSH (fr.) i jej znaczenia dla rozstrzygnięcia. W zakresie przyczyn z powodu których zastosował do spornego towaru kod PCN 1901 90 99 9, organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację własną jak i organu I instancji. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Spółka zarzuciła decyzjom naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995r. o NSA, rozporządzenia R.M. z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust. 3, § 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia M.F. z dnia 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania ( Dz. U. nr. 143, poz. 958 ze zm. ), art. 122, art. 123, art.180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że przede wszystkim organ odwoławczy zaniechał działań zmierzających do wyjaśnienia w trybie konwencyjnym rozbieżności klasyfikacyjnych spornego towaru, a w pozostałej części, przytoczyła argumenty którymi motywowała wnoszone w toku postępowania środki odwoławcze i pierwszą skargę do sądu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddala skargę jako bezzasadną. Powody. Organy celne należycie ustaliły skład surowcowy towaru w układzie: syrop glukozowy, tłuszcz roślinny, mleko, kazeiniany, stabilizator i jego przeznaczenie. Skoro zaś skład surowcowy i chemiczny towaru został rozpoznany, a przeznaczenie jako zabielacza do kawy nie było sporne, to pozostało do wykonania przypisanie towarowi kodu PCN. Badania laboratoryjne z 1999r. przeprowadzone z wykorzystaniem chromatografii cieczowej ( HPLC) oraz detektora refraktometrycznego i detektora UV-VIS pozwoliły na ustalenie, że towar zawiera w swoim składzie surowcowym m. in. białko posiadające charakter białka mlecznego, glukozę oraz cukier mleczny - laktozę (k. 114 akt adm.), zaś prof. dr hab. J. G. z Instytutu Mleczarstwa stwierdził, że składnik towaru określany jako "frakcja mleczna" jest po prostu przetworem mlecznym, określonym w technologii jako mleko odtłuszczone ( k. 162 akt adm.). Spółka uważała jednak, iż organ odwoławczy powinien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego specjalisty z zakresu przemysłu mleczarskiego na okoliczność, jaki charakter miały pochodne mleka użyte do produkcji zabielacza, i czy można je traktować jako mleko. Wobec zgromadzonego materiału dowodowego odmowne stanowisko organu celnego w tej materii było prawidłowe i stanowiło wypadkową trafnego wyboru, że dla rozstrzygnięcia sprawy przeprowadzenie wnioskowanych badań specjalistycznych nie jest uzasadnione i celowe. Według sądu brak było podstaw do przeprowadzania dowodu z dodatkowej opinii biegłego, bowiem nie biegły, a wyłącznie Prezes GUC uprawniony jest do określenia, w formie decyzji, kodu PCN towaru, co też był uczynił zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami. Nie wymaga szerszego uzasadnienia twierdzenie, że nie można się dopatrzyć w ogóle przydatności do rozstrzygnięcia opinii wydanej przez Spółkę zajmującą się problematyką klasyfikacji towarów na potrzeby statystyki ( SWW-PKWiU). Ponadto o tym, że "stan towaru" został przez organy celne ustalony bezbłędnie i ostatecznie, świadczy zgodność tych ustaleń z danymi zawartymi w orzeczeniu interpretacyjnym CSH (por. orzeczenie nr NCO571F1 na liście dokumentów opublikowanych w dniu 1.10. 2001r. w formacie elektronicznym na stronie internetowej WCO). Prezes GUC nie był związany okazaną przez Spółkę holenderską WIT z dnia 23.05.1997r., w której dla tego towaru wskazano kod PCN 2106 90 98, ani rozstrzygnięciem z dnia 22.01.2001r. podjętym na 239 posiedzeniu Komitetu ds. Kodeksu Celnego Sekcji Taryf i Nomenklatury Statystycznej Unii Europejskiej wskazującym na klasyfikację spornego zabielacza do pozycji 2106. Nie musiał więc w tej sprawie stosować do opinii organów celnych holenderskich z dwóch powodów. Po pierwsze w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można mieć zastrzeżeń co do tego, że holenderska WIT nie znalazła uznania polskich władz celnych. WIT zagraniczna podlegała ocenie polskiej administracji celnej, która dokonuje jej w oparciu zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy i przepisy obowiązującego w Polsce prawa. Po wtóre dokument ten nie może być wiążący tylko dlatego, że wydany został przez administrację kraju członkowskiego UE. Stosujemy polskie, bardzo precyzyjne przepisy, oparte na ogólnych regułach interpretacji nomenklatury scalonej (tłumaczenie europejskiej) i uzgodnione z europejskimi wyjaśnienia do niej. Natomiast stosowanie zasad unijnej taryfikacji obowiązywać będzie wówczas, gdy nastąpi akcesja Polski do UE. Ze strony UE pochodzi adekwatne wyjaśnienie - trafnie powoływane przez polskie organy celne - udzielone podczas obrad Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - UE, a mianowicie że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej UE, jak również UE nie jest zobowiązana do stosowania rozstrzygnięć klasyfikacyjnych wydawanych przez administrację celną Polski, a różnice interpretacyjne będą rozstrzygane w sposób przewidziany w Konwencji. Nie jest zasadny zarzut, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepis art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w wyroku wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd wyrokiem z dnia 13.09.2002r., uchylił decyzję II instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodziło o wdrożenie postępowania konwencyjnego w celu uzyskania interpretacji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego w przedmiocie klasyfikacji towarowej i wzięcie go pod uwagę przy wydawaniu ponownej decyzji. Organ odwoławczy uzyskał stanowisko WCO: Polska uległa w postępowaniu konwencyjnym o określenie kodu PCN spornego towaru. Komitet Systemu Zharmonizowanego WCO na 29 sesji (CSH/29) przyjął orzeczenie opatrzone datą 10.04.2002r. NCO571F1 w sprawie klasyfikacji pochodzących od mleka zabielaczy do kawy, zatwierdzając dla spornego towaru kod PCN 210690. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego nie mogło ono mieć dobroczynnego -jak oczekiwała Spółka - wpływu na orzeczenie w osądzanej sprawie. Dodać należy, że w Kodeksie celnym mamy wyłączenia prawa wewnętrznego przez postanowienia umowy międzynarodowej (art. 2 § 2), a w takim przypadku nie ma wątpliwości, że powinny być bezpośrednio stosowane postanowienia umów i konwencji międzynarodowych ratyfikowanych przez Polskę i to od daty ich wejścia w życie na podstawie stosownych publikowanych oświadczeń krajowych. Sytuacja nie już taka jasna w kwestii trybu uznania mocy wiążącej dla polskich organów celnych aktów wykładni (interpretacji) postanowień umowy międzynarodowej, zgodnych z jej treścią i dokonywanych przez WCO. Sąd (skład orzekający) stoi na stanowisku, że trybem właściwym do uznania mocy wiążącej dla polskich organów celnych aktów wykładni (interpretacji) postanowień umowy międzynarodowej, zgodnych z jej treścią i dokonywanych przez uprawniony organ WCO, jest implementacja rozumiana jako proces którego następstwem jest ich przeniesienie do prawa krajowego, w wyniku czego polskie organy celne stosują nie interpretacje ale już normy ustaw lub innych aktów prawa krajowego. Organy polskiej administracji celnej nie są uprawnione do stosowania wykładni (interpretacji) WCO w trybie sprawowanego przez nie orzecznictwa administracyjnego, a więc powinny je przestrzegać nie po udzieleniu, ale dopiero po ich włączeniu do krajowego porządku prawnego. W dniu 24.04.2003r., w Dz.U. nr 70, poz. 645 ogłoszono rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3.04.2003r. zmieniające rozporządzenie w sprawie Wyjaśnień do taryfy celnej, odnoszące się do tomu V tychże Wyjaśnień. Akt prawny wszedł w życie z dniem 9.05.2003r. i z tym dniem uzyskała moc obowiązującą interpretacja przyjęta na 29 sesji HSC w zakresie klasyfikacji taryfowej zabielacza do kawy o handlowej nazwie handlowej "Non Dary Creamer 23H". Brak podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez organy celne art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust. 3, § 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia M.F. z dnia 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. W rozpatrywanych sprawach za prawidłowe zgłoszenie towaru wraz ze wszystkimi stosownymi dokumentami i prawidłowo wypełnionym zgłoszeniem celnym odpowiadała Spółka. Wskazanie w SAD błędnego na gruncie polskiego porządku prawnego kodu PCN jest wynikiem świadomego działania strony. W okresie obejmującym daty odpraw celnych - odprawy celne miały miejsce w lutym i marcu 1999r.- zgodnie z opinią klasyfikacyjną Prezesa GUC nr 1 do działu 19, zawartą w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej (tom V, str. 2289) stanowiących załącznik do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17.09.1997r. (załącznik do M.P. Nr 76, poz. 715 -uchylenie z dniem: 24.09.1999r.), preparaty zabielające (lub spieniające) do kawy na bazie mleka klasyfikuje się do kodu PCN 1901 90 99 9, pozostałe - do podpozycji 2106 90. Organy celne były konsekwentne: w dniu 27.05.1999 dla polskiego importera sprowadzającego taki towar od tego samego co Spółka producenta - Mleczarni z K., Prezes GUC wydał WIT nr 82/1999/19, klasyfikując zabielacz do kawy do kodu PCN 1901 90 999. O treści tej opinii ani o stosowanym orzecznictwie polskich organów celnych Spółka nie mogła nie wiedzieć ani jej nie znać. Spółka była wówczas w posiadaniu wydanej na jej rzecz holenderskiej WIT z dnia 23.05.1997r., w której dla tego towaru wskazano kod 2106 90 98. Spółka wiedziała więc o istnieniu zasadniczej rozbieżności interpretacyjnej pomiędzy polskimi i zagranicznymi organami celnymi w odniesieniu do spornego towaru. Organ może odstąpić od poboru odsetek wyrównawczych tylko w przypadku gdy dłużnik udowodni, iż podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, lecz Spółka nie wykazała takich okoliczności. W świetle opisanych powyżej faktów, sąd ocenia jako niezasadny zarzut skumulowanego naruszenia przez organy celne następujących przepisów Ordynacji podatkowej: art. 122 (zasada prawdy obiektywnej), art. 123 (zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania), art. 180 § 1 (pojęcie i rodzaje dowodów), art. 187 § 1 (obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego), art. 190 (prawo udziału strony w postępowaniu dowodowym), art. 191 ( zasada swobodnej oceny dowodów), art. 197( powołanie biegłego) oraz art. 210 § 4 (składniki decyzji). Organy celne nie naruszyły także -jako że nie znalazły w sprawie zastosowania - przepisów rozporządzenia R.M. z dnia 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej. Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm. ) orzekł o oddaleniu skargi. /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ W. Zygmont /-/ B. Koś