I SA/Po 381/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi PK na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2006r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zarządzić zwrot od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego PK tytułem części nienależnego wpisu kwotę [...] ([...]); 3) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego P K kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. /-/M.Jaśniewicz Skarżący PK, reprezentowany przez adwokata JR pismem z dnia [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została uchylona decyzją z dnia [...] o nr [...] przez ten organ po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę prawną uchylenia wskazano tzw. tryb "samokontroli", o którym stanowi przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej p.p.s.a.). W takim przypadku doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia i tym samym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego należało orzec jak w pkt. 1) postanowienia na podstawie art.161 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art.16 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie obydwie strony wskazały inną wartość przedmiotu zaskarżenia, przy czym skarżący wskazał, że wartość przedmiotu sporu wynosi [...], natomiast Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wynosi [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wartość przedmiotu sporu wskazana przez organ podatkowy w wysokości [...] jest prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W świetle art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej – jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Art.5 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Skarżący w deklaracji VAT-7 za miesiąc [...] deklarował podatek należny w kwocie [...], podatek naliczony w kwocie [...], nadwyżkę podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji VAT-7 (za [...]) w kwocie [...], podatek naliczony do odliczenia w kwocie [...] oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]. Faktycznie zatem kwota podatku do zapłaty w deklaracji wyniosła [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...], nr [...] określił skarżącemu za [...] podatek należny w kwocie [...], podatek naliczony w kwocie [...], nadwyżkę podatku naliczonego z poprzedniej deklaracji VAT-7 w kwocie [...], podatek naliczony do odliczenia w kwocie [...], nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] oraz zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]. W tej sytuacji wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...]. Kwota ta wynika z różnicy między deklarowaną przez skarżącego kwotą zobowiązania podatkowego w wysokości [...], a kwotą zobowiązania określoną w decyzji organu I instancji w wysokości [...]. Jest to bowiem należność pieniężna, która to stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia i sporu pomiędzy stronami zgodnie z art.216 p.p.s.a. Wymaga bowiem podkreślenia, iż podatnik nie domagał się zwrotu wykazanego w deklaracji podatku, a jedynie wskazywał nadwyżkę kwoty podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia. Skoro wartość przedmiotu sporu wynosi [...] zł to na podstawie § 1 pkt 1) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi [...]. Natomiast skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości [...]. Wobec tego należało na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzec jak w pkt 2) postanowienia. Na zwrot kosztów postępowania dla strony złożyła się część prawidłowo uiszczonego wpisu w kwocie [...] oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie [...] obliczone na podstawie § 18 ust. 1pkt 1) lit. a) i § 6 pkt 4) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Wobec tego należało orzec jak w pkt. 3) sentencji postanowienia na podstawie art.209 p.p.s.a. i art.201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.16 § 2 p.p.s.a. /-/M.Jaśniewicz