I SA/Po 382/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Geremek Sędzia WSA Barbara Koś Asesor sądowy Lilianna Drewniak Żaba (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 03 marca 2004r. sprawy ze skargi Spółki "A" w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej; o d d a l a s k a r g ę /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ T. Geremek /-/ B. Koś Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją o nr [...] z dnia [...] r. po rozpoznaniu odwołań Spółki "A" w W. od 28 decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] i z dnia [...],o nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnia, iż 28 JDA SAD z stycznia i lutego 1998 roku objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towary zgłoszone jako "zabielacze do kawy w proszku". Importowane z Holandii produkty o nazwie handlowej "NON DAIRY CREAMER 23 H", spółka zgłosiła wg kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką autonomiczną 20% W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy GIC u importera stwierdzono, ze sprowadzany do Polski powyższy towar, wyprodukowany przez holenderską firmę "B", zawiera w swoim składzie chude mleko w proszku (18 %). Powyższy towar winien być zatem klasyfikowany do kodu PCN 1901 90 99 9 obciążonego autonomiczną stawką celna 30 %. Niewłaściwa klasyfikacja skutkowała obniżeniem kwot wynikających z długu celnego. Po wznowieniu postępowania, wezwania strony do wypowiedzenia się w sprawie klasyfikacji taryfowej spornego towaru (spółka na poparcie swego stanowiska przedstawiła holenderską wiążącą informację taryfową BTI nr NL [...] z dnia [...]w której dla spornego towaru wskazano kod 2106 90 98) - Dyrektor Urzędu Celnego 28 decyzjami uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe i określił kwoty wynikające z długu celnego, klasyfikując sprowadzony przez stronę towar o nazwie "NON DAIRY CREAMER 23H" wg kodu PCN 1901-90 99 9, ze stawką autonomiczną 30 %, minimum 0,24 EUR/KG. W wniesionym odwołaniu, Spółka "A" powołując się na załącznik do zarządzenia Prezesa GUC z 17.09.1997 r. - Wyjaśnienia do taryfy celnej (M.P. Nr 76, poz. 715) oraz tom V - Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych podnosiła, iż importowany towar może być klasyfikowany zarówno do działu 19, jak i 21. Przedmiotem badań winien być zatem skład surowcowy produktu, a nie jego przeznaczenie. W trakcie postępowania odwoławczego skorzystano m.in. z opinii biegłych: z dnia 5.02.2000 r. 19.03.2000 r. wydanych przez Ośrodek Klasyfikacji Produktu, spółka cywilna - D. Ż., A.Ż.. Jednostka autorska SWW-PKWiU oraz prof. J. G. z Instytutu [...] z 1.03.2000 r., który stwierdził, że "frakcja mleczna" (składnik spornego towaru) jest produktem mlecznym określonym w technologii jako mleko odtłuszczone". Ustosukowując się do zebranego w sprawie materiału - Prezes GUC wskazuje, iż stosowana w Polsce taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14.06.1983 r. (Dz.U. Nr 11, poz. 62 z 1997 r.). Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej i treści art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Zgodnie z opinią klasyfikacyjną Prezesa nr 1 do działu 19 zawartą w "Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej", Tom V, s. 2289, stanowiących załącznik do zarządzenia Prezesa GUC z 17.09.1997 r. - preparaty zabielające lub spieniające do kawy na bazie mleka, klasyfikuje się do kodu PCN 1901 90 99 9, a pozostałe - do podpozycji 2106 90. Zdaniem organu odwoławczego, kluczowym zagadnieniem dla prawidłowego zakwalifikowania spornego towaru do odpowiedniego kodu PCN jest produkt "na bazie mleka" w rozumieniu taryfy celnej. Dla ustalenia, czy dany towar jest produktem na bazie mleka czy nie, decydujące znaczenie ma fakt, z którego produktu przedmiotowy preparat wywodzi swe zasadnicze właściwości. Producent przedmiotowego preparatu, firma "B", w oświadczeniu z 24.01.2000 r. dotyczącym procesu produkcyjnego, określiła ten towar jako "śmietanka w proszku", natomiast sama strona w odwołaniu oświadczyła, iż sprowadzony przez nią towar jest półproduktem przeznaczonym do produkcji kawy Mokate Cappuccino. Określenie towaru przez producenta, jego skład surowcowy, jak i wykorzystanie go jako półproduktu do produkcji kawy stanowi podstawę do uznania, iż zaimportowany produkt swoje zasadnicze właściwości wywodzi z mleka. Dlatego mając na uwadze rozumienie pojęcia na bazie według taryfy celnej, za uzasadnione jest klasyfikowanie tego produktu o nazwie handlowej "NON DAIRY CREAMER 23 H" jako zabielacza na bazie mleka do pozycji 1901. Ustosunkowując się do opinii D. Ż.i A.Ż. z dnia 5.02.2000 r. odnośnie składników spornego towaru, iż 18 % stanowią niektóre pochodne z mleka i wyjaśnień producenta - holenderskiej firmy "B" z 21.01.2000 r., gdzie do określenia tego samego składnika produktu użyto wyrażenia "frakcja mleczna" - Prezes GUC informuje, iż przesłał owe opinie do Instytutu [...] w prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wchodząca w skład importowanego towaru tzw. "frakcję mleczną" można uznać za mleko czy też nie. Prof. J. G. z Instytutu [...] w swej opinii z 1.03.2000 r. stwierdził, że składnik importowanego produktu określony przez producenta jako "frakcja mleczna" jest produktem mlecznym, określonym w technologii jako mleko odtłuszczone. Prezes GUC nie uwzględnił wniosku strony z 10.03.2000 r. o ponowne przeprowadzenie dowodu, gdyż celem wystąpienia do Instytutu [...] była analiza treści dokumentów, a do tej sytuacji nie odnosi się treść art. 190 Ordynacji podatkowej. W kwestii wiążącej informacji taryfowej BTI wydanej na podstawie Kodeksu celnego UE wyjaśnia, iż jest ona jedynie wiążąca (pod pewnymi warunkami) jedynie administracje celne wszystkich państw członkowskich Wspólnoty. Podczas obrad Podkomitetu d/s Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska-Unia Europejska w lipcu 1998 r., przedstawiciel UE potwierdził, że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej UW, jak również UE nie jest zobowiązana do stosowania rozstrzygnięć klasyfikacyjnych wydawanych przez administrację celną Polski, a różnice będą rozstrzygane w sposób przewidziany w Konwencji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Spółka "A" o uchylenie powyższych decyzji organów celnych obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, art. 65 paragraf 4 Kodeksu celnego, przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1047 ze zm.) oraz paragrafu 1 ust. 3, paragrafu 2 ust. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) oraz szeregu postanowień Ordynacji podatkowych mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 121, art. 122, art. 123, art. 165 § 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191 oraz art. 210 § 4. Prezes Głównego Urzędu Ceł w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z uzasadnieniem jak w swej zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2002r. (sygn. akt I SA/Po 1317/00) uchylił decyzję organu II instancji oraz zasądził od niego na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż zasadniczym przedmiotem sporu między skarżącą spółką "A" a Prezesem Głównego Urzędu Ceł jest kwestia prawidłowej klasyfikacji celnej sprowadzonego z Holandii towaru o nazwie handlowej "NON DAIRY CREAMER 23 H". Zdaniem importera powyższy towar winien być zakwalifikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką autonomiczną 20 %. Natomiast według organów celnych prawidłowa jest klasyfikacja powyższego towaru do kodu PCN 1901 90 99 9, obciążonego autonomiczną stawką celną w wysokości 30 %. Skarżąca spółka na poparcie swego stanowiska przedstawiła m.in. holenderską wiążącą informacje taryfową BTI nr NL [...]z dnia 23.05.1997 r., w której dla spornego towaru wskazuje się jako prawidłowy kod CN 2106 90 98. Prezes Głównego Urzędu Ceł ustosunkowując się do przedłożonej informacji taryfowej wydanej na podstawie Kodeksu Celnego Unii Europejskiej potwierdził, iż różnice klasyfikacyjne według ustaleń Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - Unia Europejska z lipca 1998r. mają być rozstrzygane w sposób przewidziany Konwencją w sprawie zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. ( Dz. U. z 1997r., nr 11, poz. 62 ). Pomimo ustalonego trybu konwencyjnego organ II instancji nie podjął takowych działań. Sąd wskazał ponadto, iż skarżąca przedstawiła protokół z posiedzenia Komitetu ds. Kodeksu Celnego Sekcji Taryf i Nomenklatury Statystycznej z dnia 10-12 stycznia 2001r. w Brukseli, na którym jednogłośnie potwierdzono klasyfikację zabielaczy do kawy z zawartością 18 % odtłuszczonego mleka w proszku do pozycji 21.06, zgodnie z Wiążącą Informacją Taryfową przyjętą w Holandii. Drugim dokumentem przedłożonym przez Spółkę w postępowaniu sądowym była decyzja z dnia 29 maja 2002r. Nr 0571 E Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego utworzonego w ramach Światowej Organizacji Celnej, którą zadecydowano o zaliczeniu przedmiotowego produktu do pozycji 21.06, podpozycji 2106.90. Ze względu na te okoliczności Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa winna być przedmiotem ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego ustalenia trybu wydania ostatniej decyzji, rozważenia jej wpływu na stanowisko zajęte w spornej sprawie przez organy celne oraz wyważenia w świetle ujawnionych dokumentów argumentacji każdej ze stron . Dyrektor Izby Celnej, stosując się do powyższych zaleceń sądu, ponownie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy . Organ II instancji decyzją z dnia 30 stycznia 2003r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Celnego . Powyższą decyzję Spółka zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Decyzjom zarzucono: - naruszenie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Admi - nistracyjnym (Dz. U. Nr. 74, poz. 368 ), - naruszenie przepisów prawa materialnego : rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. 158 poz.1047 ze zm. ), art. 222 § 4 Kodeksu Celnego oraz § 1 ust.3, § 2 ust.. 1-3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997r. w spra- wie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania ( Dz. U. NR. 143, poz. 958 ze zm. ), - naruszenie przepisów o postępowaniu : art. 122, art. 123, art.180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 197 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zasadniczym przedmiotem sporu między skarżącą Spółką a organami celnymi w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowej klasyfikacji celnej sprowadzonego z Holandii towaru o nazwie handlowej Non dairy creamer 23 H. Zdaniem importera powyższy towar winien być zakwalifikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, natomiast według organów celnych prawidłowa jest klasyfikacja powyższego towaru do kodu PCN 1901 90 99 9, obciążonego autonomiczną stawką celną w wysokości 30%. Celem postępowania administracyjnego , które organ II instancji miał przeprowadzić po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny ( wyrokiem z dnia 30 stycznia 2002r. ) decyzji z dnia 12 kwietnia 2000r., było ostateczne rozstrzygnięcie kwestii prawidłowego zakwalifikowania przedmiotowego towaru przez organy celne do właściwego kodu PCN. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka importowała przedmiotowy towar ( zwany zabielaczem do kawy ) w okresie 1997 - 1999r., klasyfikując go do kodu PCN 1901 90 99 9. Taki kod podała również we wniosku z dnia 15 października 1999r. o udzielenie pozwolenia przywozu w ramach rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie ustanowienia automatycznej rejestracji obrotu w przywozie niektórych towarów rolnych ( Dz. U. Nr. 51, poz.523 ze zm. ). Preparaty zabielające na bazie mleka były klasyfikowane do kodu 1901 90 99 w Wyjaśnieniach do taryfy celnej, będącej załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. ( Dz. U. Nr. 74, poz. 830 ; część IV tomu V, str. 2294 ). Podobnie uregulowano powyższą kwestię w zarządzeniu Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 17 września 1997r. ( MP nr 76, poz.715). W dniu 27 maja 1999r. Prezes GUC wydał dla innego polskiego importera sprowadzającego przedmiotowy towar od tego samego producenta wiążącą informację taryfową ( WIT ), nr [...], klasyfikując zabielacz do kawy do kodu 1901 90 999. Ze względu na powyższe okoliczności, należało uznać, iż praktyka organów celnych, dotycząca klasyfikowania w omawianym okresie przedmiotowego towaru, była jednolita i konsekwentna. Istotnym zagadnieniem dla ostatecznego stwierdzenia, czy dokonana w dacie wydawania zaskarżonych decyzji klasyfikacja towaru była zasadna, jest niewątpliwie rozstrzygnięcie ewentualnego wpływu uregulowań prawnych wynikających z umów międzynarodowych, a dotyczących stosowania taryfy celnej przez polskie organa administracji celnej. Do tej pory bowiem, w zakresie ustalania taryfy celnej, kompetencje właściwych organów polskiej władzy państwowej nie zostały przekazane w trybie art. 92 Konstytucji RP w drodze umowy międzynarodowej żadnej organizacji międzynarodowej. Nie ma również podstaw prawnych do tego, by kompetencje w zakresie stanowienia polskiego prawa celnego i interpretacji tego prawa mogły być wykonywane przez administrację rządową jakiegokolwiek innego państwa obcego. Zgodnie z art. 3 Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. (Dz.U. z 1997r. nr 11, poz. 62) - strony tej umowy , w tym i państwa Unii Europejskiej zobowiązały się dostosować swoje taryfy celne i nomenklatury do Systemu Zharmonizowanego (HS) oraz stosować Ogólne Reguły Interpretacji Systemu Zharmonizowanego. W konwencji tej określone zostały kompetencje organów Światowej Organizacji Celnej (zastępujące organy Rady Wspólnoty Celnej) w zakresie zabezpieczenia jednolitości stosowania Systemu Zharmonizowanego. Utworzony w ramach Światowej Organizacji Celnej - Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego ma na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b tej konwencji uprawnienie do przygotowywania not wyjaśniających, opinii klasyfikacyjnych lub innych informacji mających charakter doradczy, a na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c prawo wydawania zaleceń dla zabezpieczenia jednolitości interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 powyższej konwencji HS (na której swoje nomenklatury celne oparły zarówno Unia Europejska , jak i Polska) - noty wyjaśniające, opinie klasyfikacyjne oraz inne informacje mające charakter doradczy oraz zalecenia mające zabezpieczyć jednolitość interpretacji i stosowania Systemu Zharmonizowanego wydane przez Komitet uważane są za zatwierdzone przez Radę Światowej Organizacji Celnej, jeżeli nie później niż do końca drugiego miesiąca następującego po tym, w którym sesja Komitetu została zamknięta, żadna z umawiających się stron konwencji HS nie powiadomi Sekretarza Generalnego WCO o odesłaniu sprawy do rozpatrzenia przez Radę WCO. Ponieważ klasyfikacja zabielacza do kawy okazała się kwestia sporną w praktyce, decyzją z dnia 29 maja 2002 r. Nr 0571E1 Komitet ds. Systemu Zharmonizowanego (utworzony w ramach Światowej Organizacji Celnej) zadecydował o zaliczeniu produktu Non dairy creamer 23 H do poz. 21.06, podpozycji 2106.90, przez zastosowanie ogólnych reguł interpretacji 1 i 6. Zawarto przy tym zastrzeżenie, iż powyższa decyzja , podjęta na 29 sesji Komitetu, wchodzi w życie w systemach prawnych państw - sygnatariuszy Konwencji dopiero wówczas, gdy dany kraj importera lub eksportera zabielacza do kawy wprowadzi ją w swoim ustawodawstwie. W dniu 24 kwietnia 2003r. ogłoszono rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 03 kwietnia 2003r. (Dz. U. Nr. 70, poz . 645), zmieniające rozporządzenie w sprawie Wyjaśnień do taryfy celnej (tom V Wyjaśnień). Ten akt prawny wszedł w Polsce w życie z dniem 09 maja 2003r. i w związku z tym dopiero od tego momentu polskie organa administracji celnej są związane postanowieniami powyższej decyzji w zakresie klasyfikacji taryfowej przedmiotowego zabielacza do kawy Non Dairy Creamer. Wynika z tego jasno, iż organ celny I instancji w momencie wydawania decyzji (5 i 6 października 1999r.) działał zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa . Należy zauważyć, że również w okresie między uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Prezesa GUC (z 12 kwietnia 2000r.) a powtórnym wydaniem decyzji w II instancji przez Dyrektora Izby Celnej ([...].) oraz przed wpływem przedmiotowej skargi do Sądu w polskim systemie prawnym nie obowiązywały postanowienia decyzji Nr 0571E1 z dnia 29 maja 2002r. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji nie zaszły zatem przesłanki do umorzenia postępowania, gdyż nie można było uznać, iż w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania zostały uchylone przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji. Dopiero bowiem wejście w życie w dniu 09 maja 2003r. przedmiotowej decyzji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego wywołało skutki prawne w polskim prawie celnym . Organ II instancji trafnie uznał też, że nie było podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie klasyfikacji taryfowej zabielacza do kawy do podpozycji 2106 90 ze względu na powołaną przez Spółkę wiążącą informację taryfową BTI nr NL 19970515- 563-0052-0 z dnia 23 maja 1997r., wydaną przez administrację celną Holandii. Polski organ celny wydał bowiem Wiążącą Informację Taryfową wobec jednego z krajowych importerów zabielacza do kawy (WIT nr 82/1999/19) i ten stosował się ściśle i konsekwentnie do tak wydanej decyzji administracyjnej. Skarżąca nie wystąpiła natomiast o wydanie WIT we własnej sprawie, w związku z czym importowała sporny towar według takiego kodu i stawek celnych jak podmiot, który uzyskał WIT. Zgodnie z przepisem art. 5 § 2 Kodeksu Celnego Wiążąca Informacja Taryfowa wiąże adresata decyzji oraz wszystkie organy celne, a traci ważność w dacie publikacji opinii klasyfikacyjnych Światowej Organizacji Celnej (art. 5 § 7 pkt. 2 ustawy).Zastosowanie wobec skarżącej Spółki korzystniejszej dla niej klasyfikacji taryfowej do podpozycji 2106 90 ze względu na powyższy dokument BTI, przy jednoczesnym stosowaniu kodu 1901 90 999 wobec innego podmiotu, który uzyskał WIT ze strony polskich organów celnych, stanowiłoby niewątpliwe uprzywilejowanie skarżącej, naruszające zasadę równości wobec prawa podmiotów znajdujących się w jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej. Rozważając powyższe okoliczności Sąd uznał, że organ administracji celnej I instancji wydał decyzję w sposób prawidłowy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawne . Również Dyrektor Izby Celnej , rozpatrując sprawę powtórnie w II instancji, wydał decyzję trafną. Nie można bowiem zgodzić się z zarzutem podniesionym w skardze odnośnie tego, iż organ celny naruszył przepis art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Sąd ,wyrokiem z dnia 30 stycznia 2002r, uchylił decyzję II instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 22 ust. 1 pkt.1 i ust. 2 pkt. 3 ustawy o NSA ). Chodziło o niedostateczne rozważenie wpływu decyzji Komitetu ds. Systemu Zharmonizowanego na decyzję organu celnego w przedmiocie klasyfikacji towarowej. W tym właśnie aspekcie organ celny był związany oceną prawną Sądu i nie ulega wątpliwości, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy w II instancji kwestia obowiązywania postanowień decyzji Komitetu w polskim systemie prawnym została wyjaśniona w wystarczającym stopniu. Ponieważ zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr.153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr.153, poz. 1271 ze zm. ) orzekł o jej oddaleniu. /-/ L. Drewniak - Żaba /-/ T. Geremek /-/ B. Koś