I SA/Po 383/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 08 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń – marzec i październik 2011 r.; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Następnie pismem z dnia 12 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. sygn. [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia w ocenie organu, samo twierdzenie skarżącego, że wykonanie decyzji spowodowałoby pozbawienie go płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności – wobec braku jednoznacznych argumentów i dowodów uzasadniających te twierdzenia – nie daje podstawy do uznania, że zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu kierowanego do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazuje się, że konieczność natychmiastowej zapłaty należności podatkowych w łącznej kwocie [...] zł sama w sobie stanowi dostateczny argument do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia wniesionej skargi. W ocenie skarżącego wielkość zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją, uzasadnia twierdzenie, iż natychmiastowe wykonania takiej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci pozbawienia skarżącego płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności. We wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej wskazuje się również, że zebrany w toku postępowania dowodowego materiał jest dotknięty brakami, co dodatkowo uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący dodatkowo wywodzi, że wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej w P., fakt prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i posiadania udziałów w dochodach spółek osobowych oraz posiadania majątku ruchomego i nieruchomego sam w sobie nie stanowi argumentu przemawiającego za odmową wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie wnioskodawcy wykonanie zaskarżonej decyzji nie tylko sprawia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lecz również czyni nieuniknionym zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków w postaci ewentualnej konieczności wyzbycia się części majątku ruchomego i nieruchomego, jak też utraty renomy w razie podjęcia radykalnych działań przez organy egzekucyjne. Co więcej, zdaniem skarżącego fakt, że jego majątek uwzględniając choćby tylko nieruchomości, gwarantuje w razie oddalenia skargi zapłatę należności podatkowych określonych zaskarżoną decyzją dodatkowo uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący nie wskazał żadnych dowodów świadczących o możliwości wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc nie wykazano okoliczności których wystąpienie warunkuje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja skarżącego w tym zakresie zawarta w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2015 r. jest gołosłowna, nie poparta jakimikolwiek dowodami mogącymi udowodnić bądź chociaż uprawdopodobnić, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji może w rzeczywistości dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo tylko twierdzenie skarżącego o tym, że wykonanie decyzji nakładającej na niego obowiązek zapłaty podatku spowoduje utratę przez niego płynności finansowej jest niewystarczające dla przyjęcia, że w sprawie zaistniało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że okoliczność, iż należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków) [tak: postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt I FZ 347/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wskazać w tym miejscu należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności. W aktach sprawy brak jest również dokumentów takich chociażby jak wniosek o przyznanie prawa pomocy umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącego i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądania jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.