I SA/Po 387/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Ł.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń za miesiące od lipca 2005r. do stycznia 2006r. postanawia: oddalić wniosek W piśmie z dnia [...] maja 2011 r., w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]marca 2011 r., nr[...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń za miesiące od lipca 2005r. do stycznia 2006r. skarżący Ł. R. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją prośbę skarżący wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – J. w związku z rozpoczętym wobec niego postępowaniem egzekucyjnym dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącego w banku [...]. Obecnie skarżący nigdzie nie pracuje, nie posiada żadnych nieruchomości. Składnikiem majątku, którego zajęcia dokonał Naczelnik Urzędu Skarbowego są papiery wartościowe znajdujące się na rachunku maklerskim. Dochody z transakcji papierami wartościowymi - głównie akcjami, dokonywane za pośrednictwem tego rachunku są jedynym i głównym źródłem utrzymania skarżącego. Zajęcie tego rachunku w znaczny sposób wpłynie na sytuację finansową skarżącego. Wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez sprzedaż papierów wartościowych znajdujących się na rachunku maklerskim skarżącego wywoła nieodwracalne skutki. Z uwagi na obecne ceny papierów wartościowych akcje mogłyby zostać sprzedane ze stratą tj. poniżej ceny ich zakupu. Skarżący zwrócił uwagę na to, że weryfikacja legalności wydanej decyzji jest procesem rozciągniętym w czasie, a późniejszy zwrot kwoty uzyskanej przez organy egzekucyjne ze sprzedaży akcji na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji, nie zrekompensowałby realnych strat poniesionych przez skarżącego związanych ze zmiennością cen akcji, kosztami transakcji oraz możliwymi utraconymi korzyściami (np. dywidendy) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została przez skarżącego wykazana. Sprzedaż papierów wartościowy poniżej ceny ich zakupu nie jest bowiem argumentem przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i Sąd rozstrzygając wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawcę, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Natomiast uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał możliwości zajścia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uprawdopodobnił on w żaden sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I FZ 481/09). W związku z powyższym wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Ponadto podkreślenia wymaga, że skoro wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny, to nie może mieć zastosowania, w każdej sprawie, w której zapłata zobowiązania podatkowego rodzi trudności dla podatnika. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej powyżej ustawy Sąd wniosek oddalił.