I SA/Po 389/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprostowania z urzędu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 389/13 w sprawie ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 389/13, w ten sposób, że w uzasadnieniu powyższego wyroku w wierszu 15 i 16 na stronie 3 oraz w wierszu 25 i 26 na stronie 17 w miejsce zdania "strata zrealizowana na działalności w strefie obniżyła podstawy opodatkowania" wpisać zdanie "strata zrealizowana na działalności w strefie nie obniżyła podstawy opodatkowania" W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 389/13 na stronie 3 w wierszu 16 oraz na stronie 17 w wierszu 26 w zdaniach rozpoczynających się od słów "strata zrealizowana na działalności w strefie" opuszczono słowo "nie", co stanowi oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że strona we wniosku o wydanie interpretacji wyraźnie podała, że "strata zrealizowana na działalności w strefie nie obniżyła podstawy opodatkowania", jednak na skutek błędu pisarskiego pominięto wyraz "nie" przy sporządzaniu uzasadnienia. Sąd może z urzędu - zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprostować w postanowieniu takie oczywiste omyłki. Z tego względu sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 powyższej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia