I SA/Po 39/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odstąpienia od wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. /-/ Włodzimierz Zygmont W dniu (...) A Sp. z o.o. wniosło zażalenie na niezałatwienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia (...) nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie przepisów art. 37 oraz art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w zw. z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) uznał zażalenie za zasadne, odstępując jednocześnie od wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Pismem z dnia (...) Spółka wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Dyrektor nie stwierdził takiego naruszenia. W związku ze złożeniem skargi na powyższe postanowienie przez pełnomocnika Spółki, zarządzeniem z (...) doręczonym 21 stycznia 2009r. wezwano pełnomocnika do przedłożenia, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt. 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 - 4a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 Kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej, w wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa, jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 Kpa), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa. W wyroku z dnia 24 maja 2001r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 Kpa) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 2 Kpa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wydane w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego (art. 37 Kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej), zażalenie nie przysługuje. Tym samym postanowienie to nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Na marginesie Sąd zauważa również, iż pełnomocnik Skarżącej przedłożył pełnomocnictwo, z którego wynika, iż jest upoważniony do "występowania przed wszystkimi władzami, urzędami, instytucjami i podmiotami gospodarczymi oraz do składania wszelkich oświadczeń, wniosków i zaciągania zobowiązań w imieniu spółki" (k. 4). Wobec tego wezwano pełnomocnika do przedłożenia, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa odpowiadającego treści art. 36 p.p.s.a., tj. pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (k. 18). Mimo prawidłowego doręczenia wezwania (k. 19), nie zostało ono wykonane. Zaistniała zatem także przyczyna odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów, należało postanowić jak w sentencji. /-/ Włodzimierz Zygmont