I SA/Po 390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi J. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 390/13, wydanym na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), odrzucił skargę J. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...], w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu, za pośrednictwem pełnomocnika R. Z., w dniu 18 września 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 107 akt sąd.). Pismem z dnia 20 października 2014 r. skarżący, reprezentowany przez R. Z., wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 listopada 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 116 akt sąd.), a zatem termin do jego wykonania upływał z dniem 24 listopada 2014 r. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik, w zakreślonym przez Sąd terminie, nie wykonał ciążącego na nim obowiązku procesowego. Konsekwencją tego uchybienia było wydanie przez referendarza sądowy zarządzenia z dnia 15 grudnia 2014 r. pozostawiającego wniosek J. Z. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 stycznia 2015 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 120 akt sąd.). Pismem z dnia 9 stycznia 2015 r., uzupełnionym w dniu 28 stycznia 2015 r., pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw na zarządzenie referendarza z dnia 15 grudnia 2014 r., w którym zażądał uchylenia zaskarżonego zarządzenia i przekazania sprawy celem ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy. W myśl art. 243 § 1 P.p.s.a. postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony. Przedmiotowy wniosek winien być złożony na urzędowym formularzu, co wynika wprost z art. 252 § 2 P.p.s.a. Wzory formularzy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). Stosownie do § 1 pkt 1 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie prawa pomocy osoba fizyczna składa na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie normuje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt badanej sprawy, Sąd stwierdza, że skoro skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, nie nadesłał w zakreślonym terminie żądanego wniosku na urzędowym formularzu PPF, to jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 257 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia